Πλήθος κόσμου όλων των ηλικιών κατέκλυσε χθες βράδυ (3/12) την Πλατεία Αριστοτέλους για να απολαύσει τη φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Παρά τη βροχόπτωση, η Πλατεία Αριστοτέλους γέμισε ασφυκτικά από κόσμο, που περίμενε να δει τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου.
Στις 20:00 η παρουσιάστρια της βραδιάς, Μαρία Μπεκατώρου, καλωσόρισε, με τη ζεστή φωνή της, όλους τους παρευρισκόμενους και τη σκυτάλη πήρε η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης και ακολούθησε ένα αρκετά ξεσηκωτικό πρόγραμμα του συγκροτήματος «Wedding Singers». Η προσέλευση του κόσμου όλο και αυξανόταν και, λίγο μετά τις 21:00, ανέβηκε στη σκηνή ο δήμαρχος της πόλης, Στέλιος Αγγελούδης, ώστε να δώσει το σύνθημα και να ανάψουν τα εκατοντάδες λαμπιόνια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, ύψους 18 μέτρων. «Βρέχει χαμόγελα, αισιοδοξία και χαμόγελα», είπε ο δήμαρχος της πόλης, το δέντρο άναψε και ο ουρανός, για μερικά λεπτά, γέμισε πυροτεχνήματα.
Η ώρα του Αντώνη Ρέμου έφτασε και το κοινό της Θεσσαλονίκης αποθέωσε το δημοφιλή λαϊκό καλλιτέχνη. Τραγούδησε τις επιτυχίες του, το νέο του τραγούδι «Δευτέρα» και έκανε ένα πολύ ωραίο medley με τους Wedding Singers. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει στη στιγμή, που ανέβασε στη σκηνή την κόρη του, Ελένη, και της αφιέρωσε το τραγούδι «Ναφθαλίνη», σκορπώντας συγκίνηση στον κόσμο. Μάλιστα, το κοινό φορτίστηκε ακόμα περισσότερο συναισθηματικά, όταν ο Αντώνης Ρέμος είπε στην κόρη του πως: «Πανικό παθαίνεις όταν υπάρχει μίσος και κακία. Όταν υπάρχει αγάπη δεν παθαίνεις πανικό..»
Η βραδιά ολοκληρώθηκε λίγο πριν τις 23:00 το βράδυ και όλοι αποχώρησαν ιδιαίτερα χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά και ευχή όλων μας είναι να έχουμε Καλά Χριστούγεννα, με υγεία, χαρά και ευτυχία. Και όπως και είπε και ο Αντώνης Ρέμος, με «λιγότερη κακία και μίσος».
Το απόγευμα της Δευτέρας(1/12) πραγματοποιήθηκε στις «Ομπρέλες Ζογγολόπουλου» η υποδοχή της Ολυμπιακής Φλόγας «Μιλάνο-Κορτίνα 2026» της Λαμπαδηδρομίας των 25ων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Υπενθυμίζουμε πως οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες θα λάβουν χώρα από τις 6 ως τις 22 Φεβρουαρίου 2026 στην Ιταλία.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν πολλοί πολιτικοί, μεταξύ των οποίων ο δήμαρχος της πόλης, Στέλιος Αγγελούδης και υφυπουργός Εσωτερικών, αρμόδιος για θέματα Μακεδονίας-Θράκης, Κώστας Γκιουλέκας. Ο Στέλιος Αγγελούδης δήλωσε, μεταξύ άλλων: «Η Ολυμπιακή Φλόγα σηματοδοτεί τις Ολυμπιακές αξίες, την ειρήνη, την κοινωνική συνοχή, την αλληλεγγύη, την αριστεία. Όλα αυτά που είναι ζητούμενα σ’ έναν δύσκολο κόσμο». Από την πλευρά της, η Ιταλίδα εκπρόσωπος της Οργανωτικής Επιτροπής Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων «Μιλάνο – Κορτίνα 2026», Elisa Santoni δήλωσε: «Νιώθω ιδιαίτερη τιμή που βρίσκομαι εδώ. Είμαι στενά συνδεδεμένη με την Ελλάδα γιατί ως αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Άρα η Ελλάδα είναι μια χώρα με ιδιαίτερο συμβολισμό και σημασία για μένα».
Αξίζει να σημειωθεί πως η 15χρονη πρωταθλήτρια στο αλπικό σνόουμπορντ, Ελένη Σπυροπούλου, ήταν η αθλήτρια, που ως η τελευταία λαμπαδηδρόμος, όχι μόνο κουβάλησε τη φλόγα, αλλά την άναψε μπροστά στο κοινό το βράδυ της Δευτέρας. Η Ολυμπιακή Φλόγα πραγματοποιεί πολλές στάσεις μέχρι να φτάσει στην Ιταλία. Πέρασε από τη Θεσσαλονίκη, την Τρίτη θα πάει στην Ελασσόνα και την Πέμπτη (4/12) θα φτάσει στο Καλλιμάρμαρο.
Οι Σέρρες επέστρεψαν και ο β’ κύκλος της σειράς ήταν απλά καθηλωτικός. Ο Γιώργος Καπουτζίδης κατάφερε σε κάθε επεισόδιο να μας κάνει να γελάσουμε, να κλάψουμε, να συγκινηθούμε, να προβληματιστούμε, αλλά κυρίως να συνειδητοποιήσουμε πως η αγάπη είναι το σπουδαιότερο συναίσθημα, που δεν μπορεί να μπει σε καλούπια, σε κλειστές κοινωνικές συμβάσεις, ούτε να γίνει αντικείμενο χλευασμού και αρνητικού σχολιασμού. Αντίθετα, η αγάπη και το φως μπορούν να νικήσουν τα πάντα.
Στο Γιώργο Καπουτζίδη δεν τον ενδιαφέρει ούτε να κρίνει, ούτε να επιβάλλει, ούτε να συνετίσει. Με χιούμορ, με ρεαλισμό, με αλήθεια, με ψυχραιμία κατάφερε να περάσει πολύ δυνατά κοινωνικά μηνύματα, τα οποία μίλησαν στην καρδιά των τηλεθεατών. Η σειρά, δικαίως, αποθεώθηκε από κριτικούς, κόσμο και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποδεικνύοντας περίτρανα πως ο τηλεθεατής θέλει να ακούσει μια ωραία, τρυφερή ιστορία, ούτε διαγγέλματα, ούτε νουθεσίες, ούτε επικρίσεις.
Ας ξετυλίξουμε, όσο γίνεται σε λίγες σειρές, το κουβάρι αυτής της ιστορίας. Ο Οδυσσέας, ένας gay χαρακτήρας στην επαρχία, γυρίζει στην πόλη του, εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του για να συμπαρασταθεί στον τραυματισμένο πατέρα του. Όχι μόνο καταφέρνει να ανοίξει το πρώτο gay καφέ στις Σέρρες, όχι μόνο βρίσκει την αληθινή αγάπη, χωρίς εφαρμογές γνωριμιών, αλλά αποκαθιστά πλήρως τη σχέση με τον πατέρα του. Αυτό που πάντα επιζητούσε είναι να βρίσκεται στο ίδιο μέρος με την οικογένεια του, να τον αγαπάνε απλά για αυτό που είναι, χωρίς να κρύβεται. Εξαιρετικός και ο ρόλος της κολλητής του φίλης, Χρύσας, που σμίγουν μετά από χρόνια, και αποδεικνύουν μια ακόμα φορά πως η αληθινή φιλία είναι κάτι μαγικό, στέρεο και ανιδιοτελές.
Αναντίρρητα, η ευτυχία δεν κρύβεται ούτε στους πολλούς ακολούθους στο Instagram, ούτε στη χλιδή, ούτε στα επιτηδευμένα πλούτη. Μέσα από τη γλαφυρή του πένα και το ρόλο της Νάνσυς, ο Γιώργος Καπουτζίδης υπενθύμισε τη μοναξιά που μπορεί να κρύβει η υπερπροβολή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πως η αγάπη είναι, τελικά, αυτό που ψάχνουμε όλοι. Όσο για το ρόλο της θείας Σταματίνας, τι να πρωτοαναφέρουμε; Ο πρώτος ανοιχτά ιντερσεξ χαρακτήρας στην ελληνική τηλεόραση, μια γυναίκα που έζησε για πολλά χρόνια μόνη της, έζησε στο περιθώριο και όχι μόνο ανακαλύπτει τον εαυτό της, αλλά αποφασίζει να κάνει μια επανεκκίνηση στη ζωή της.
Αξίζει, άραγε, να ζούμε στο περιθώριο; Να μην είμαστε με ανθρώπους, που μας αγαπάνε αληθινά για αυτό που είμαστε; Να ψάχνουμε, συνέχεια, την αγάπη μέσα από ένα κινητό; Οι Σέρρες δίνουν απάντηση σε όλα αυτά με τον πιο ωραίο, ανθρώπινο, ζεστό και τρυφερό τρόπο. Μια σειρά, διαμάντι και στη συγκεκριμένη περίπτωση αξίζει να πούμε
Γιώργο Καπουτζίδη, εμείς σε ευχαριστούμε και να σηκωθούμε όρθιοι να τον χειροκροτήσουμε!
Στο θέατρο Αριστοτέλειο λαμβάνει χώρα μια παράσταση, η οποία, αναμφίβολα, θα σας προκαλέσει μια πληθώρα συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ερμηνευτική δεινότητα του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, είναι τόσο ευαίσθητα και επίκαιρα τα θέματα που αγγίζει η παράσταση, που δύσκολα θα σας αφήσουν ασυγκίνητους.
Ο Τσάρλι είναι ένας παχύσαρκος gay άντρας, που έχει κλειστεί στον εαυτό του. Αν και φαίνεται πετυχημένος στη δουλειά του( είναι καθηγητής αγγλικών), στην ουσία τίποτα δεν του προκαλεί ενδιαφέρον και απλώς περιμένει να έρθει το τέλος στη ζωή του. Αρνείται πεισματικά να πάει στο νοσοκομείο για εξετάσεις και το μόνο που θέλει, πριν φύγει από τη ζωή, είναι να ενωθεί ξανά με την κόρη του. Πιο συγκεκριμένα, έχει να δει την κόρη του 15 ολόκληρα χρόνια, από τότε που ερωτεύτηκε έναν φοιτητή του, ο οποίος πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η επίσκεψη ενός ιεραποστόλου στον Τσάρλι, που επιδιώκει να τον προσηλυτίσει στο λόγο του Θεού.
Το κείμενο του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ διέπεται από πολλές θρησκευτικές αναφορές. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης αναρωτιέσαι για το βαθμό επιρροής της θρησκείας στη ζωή ενός ανθρώπου, κατά πόσο, τελικά, η θρησκεία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο πίεσης της ελευθερίας του. Ένα ακόμα μείζον ζήτημα που αναδεικνύει η παράσταση είναι το ζήτημα του έρωτα και της μοναξιάς. Πόσο οι άνθρωποι διεκδικούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; Σε τι βαθμό ο έρωτας μπορεί να αποβεί αυτοκαταστροφικός;
Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι το πόσο είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Η κόρη του Τσάρλι είναι μια θυμωμένη, αντιδραστική και αρκετά σκληρή έφηβη. Μιλάει πολύ άσχημα σε όλους, αλλά τελικά, όσο κυνικός και να φαίνεται ένας άνθρωπος, ποτέ δεν μπορεί να πάψει να ενδιαφέρεται για τους γύρω του. Κανείς δεν είναι μονοδιάστατος, όλοι μέσα μας κρύβουμε το καλό και το κακό. Το θέμα είναι πού θα επενδύσει ο καθένας.
Η παράσταση είναι, ιδιαίτερα συγκινητική σε πάρα πολλά σημεία. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, πολύ μεστή και με μεγάλη κορύφωση στο φινάλε. Αν και στην αρχή η παράσταση μπορεί να φαίνεται λίγο περίπλοκη, το τέλος ,σίγουρα, θα σας ανταμείψει. Άξιοι ερμηνευτικοί συνοδοιπόροι του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη η Γεωργία Μεσαρίτη (Έλι), Βασίλης Ντάρμας (Τόμας), Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου (Μέρι), Ειρήνη Σταματίου (Λιζ).
Θα κλείσουμε με ένα σημείο από το σημείωμα του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη: «Σκέφτηκα τον τίτλο και με είδα γιατί και εγώ μια φάλαινα είμαι (είναι) που δεν ξέρει πόσο πολύ θέλει ο εαυτός του καθενός να σκοτώσει η να αγγίξει …
Η νέα τηλεοπτική σεζόν ξεκίνησε και, μαζί της, ξεκίνησε και η υπερβολή. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ, εδώ και 3 εβδομάδες, παρακολουθώ να εκτυλίσσεται μπροστά μου ένα σκηνικό διχασμού, πόλωσης, υπερβολής και δριμείας αντιπαράθεσης. Ας ξεκινούμε να απαριθμούμε κάποια από τα γεγονότα που απασχόλησαν τις τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Υπόθεση Γιώργου Μαζωνάκη; Μόνο εγώ πιστεύω πως έχουμε γίνει κοινωνικοί πολύ ευαίσθητων λεπτομερειών και προσωπικών δεδομένων;
Υπόθεση Πάρι Ρούπου; Τελικά πόσο εύκολα μπορεί να γίνει η ελληνική σημαία σύμβολο χλευασμού, εν είδει χιούμορ; Πόσο εύκολα μπορεί ένα γνωστό πολιτικό πρόσωπο να υποκινήσει μίσος μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, τελικώς να ζητήσει την απόλυση ενός εργαζομένου; Πόσο, τελικά, εξουσιάζουν τα πάντα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Είναι ωραία αυτή η θεοποίηση και η πλήρης αποδόμηση ανθρώπων;
Υπόθεση Άδωνι Γεωργιάδη και γνωστού δημοσιογράφου; Μα είναι δυνατόν ο Υπουργός Υγείας να θέλει να προωθήσει το νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να βάζει φωτογραφία ενός ζευγαριού της σόουμπιζ, που δεν φοράει κράνος; Και θα συνέβαινε αυτό, αν αυτός ο δημοσιογράφος δεν είχε πάρει συνέντευξη λίγες μέρες πριν στη Μαρία Καρυστιανού;
Υπόθεση Βασίλη Μπισμπίκη; Αντικειμενικά κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Πόσο, όμως, νομιμοποιούνται δημοσιογράφοι να κάνουν πικάντικα σχόλια για την προσωπική του ζωή, ενώ το μείζον ζήτημα είναι το τροχαίο; Πόσο μπορούν τα κανάλια να ασκούν τόσο έντονη κριτική σε έναν άνθρωπο για ένα σφάλμα και να αφήνονται τόσο σοβαρές υπόνοιες, δημόσια, περί αλκοολισμού; Και, βέβαια, πόσο ο ίδιος ο Βασίλης Μπισμπίκης νομιμοποιείται να πάει στο Σύνταγμα και να μεταφέρει την προσοχή στον ίδιο, ενώ ένας πατέρας αγωνίζεται να μάθει τα πραγματικά αίτια θανάτου του παιδιού του;
Ανέφερα μόλις 4 περιπτώσεις, που πήραν έκταση αυτές τις εβδομάδες. Δεν θα μπω στην ουσία της κάθε περίπτωσης, εξάλλου είναι και διαφορετικές μεταξύ τους. Επιλέγω να μην κάνω μνεία στην υπόθεση της απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι, γιατί, ότι και να ειπωθεί, θα είναι λίγο και ήσσονος σημασίας σε αυτή τη φάση. Ειδικά, αν τη συγκρίνουμε με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη χώρα μας αυτή την περίοδο.
Αυτό, λοιπόν, που παρατηρώ είναι ότι ζούμε σε μια εποχή πλήρους διχασμού. Έχει χαθεί, παντελώς, η έννοια της «ψυχραιμίας» από τους περισσότερους, το κοινό διψάει για αρένα, διψάει για αίμα και τα ΜΜΕ το προσφέρουν απλόχερα και ανενδοίαστα. Όσο και να έχουν κάνει καλό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν γίνεται να ζούμε στην εποχή του «cancel». Δεν γίνεται να απολύεται ένας άνθρωπος, εξαιτίας μιας διαδικτυακής πίεσης. Δεν γίνεται ο κάθε πολιτικός, για ιδιοτελή συμφέροντα, να υποκινεί μίσος. Δεν γίνεται να αποδομούμε έναν άνθρωπο, να εκμηδενίζουμε μια προσωπικότητα, γιατί υπέπεσε σε ένα σφάλμα.
Θα ακουστεί δυσοίωνο, αλλά όσο δεν μπαίνει ένα φρένο στην αδηφάγο νοοτροπία των ΜΜΕ και όσο δεν μπαίνει και ένας έλεγχος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα πράγματα θα χειροτερεύουν συνεχώς. Ξέρω πως θα έπρεπε να λειτουργούν αποτελεσματικότερα οι θεσμοί, ξέρω πως η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά, αλλά ας προσπαθήσουμε, στην παρούσα φάση, να μην κατατροπώνουμε ανθρώπους και αξιοπρέπειες. Ας είναι αυτό ένα πρώτο βήμα.
Διαχρονικά τραγούδια, σπουδαίες ερμηνείες, καλαίσθητο σκηνικό και καλοστημένες χορογραφίες συνθέτουν το παζλ της μουσικοθεατρικής παράστασης «Τα πήρες όλα και έφυγες» στο Ράδιο Σίτι. Μια παράσταση, αφιερωμένη στη ζωή του αείμνηστου Στράτου Διονυσίου, ο οποίος μάγεψε με τη λαϊκή του φωνή του τον κόσμο, αλλά ήταν και επιρρεπής στις αδυναμίες του, στο τζόγο, στο τσιγάρο, στο αλκοόλ και στις γυναίκες.
Αυτό που επιζητάς να δεις σε μια τέτοια παράσταση είναι η, όσο γίνεται, πιο ακριβής καταγραφή των γεγονότων της ζωής ενός καλλιτέχνη. Γνωρίζεις πως θα συμβεί ακροθιγώς, αλλά θέλεις να αναβιώσεις τη μουσική δόξα ενός καλλιτεχνικού ειδώλου και να ταξιδέψεις με τα τραγούδια του. Στην παράσταση «Τα πήρες όλα και έφυγες» θα ζήσεις μια πληθώρα συναισθημάτων. Θα συγκινηθείς με τα δύσκολα παιδικά χρόνια του «Στρατή», με τις κακουχίες που αντιμετώπισε κατά τη στρατιωτική του θητεία και θα ευχαριστηθείς με τη ψυχή σου, βλέποντας τους γιους του Στράτου Διονυσίου, Άγγελο και Στέλιο, να τραγουδούν λαϊκούς ύμνους, όπως το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» και «Ο Σαλονικιός».
Καθ΄όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Στράτος Διονυσίου είχε, στο πλευρό του, τη γυναίκα του. Η Γεωργίτσα στάθηκε δίπλα του ως βράχος, υπέμενε τις δυσκολίες, χωρίς να γκρινιάζει και να διαμαρτύρεται και κράτησε όρθια την οικογένεια της, παρά τις απιστίες και τους εθισμούς του άντρα της. Εξάλλου, γαλουχήθηκε και αυτή σε μια κοινωνία, όπου η γυναίκα έπρεπε να στηρίζει στωικά τον άντρα της και να μην μιλάει πολύ. Ο σπουδαίος λαϊκός καλλιτέχνης δεν είχε μια διαδρομή, στρωμένη με ροδοπέταλα. Φυλακίστηκε για παράνομη οπλοκατοχή και διακίνηση ναρκωτικών, τού γύρισαν την πλάτη δισκογραφικές εταιρείες, αλλά τελικά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κατάφερε να ανοίξει το δικό του νυχτερινό μαγαζί «Στράτος», φτάνοντας στην κορυφή.
Η παράσταση περνάει από όλα τα στάδια της ζωής του τεράστιου Στράτου Διονυσίου. Δείχνει τις σχέσεις του με την οικογένεια του, τη στενή του φιλία με το Μήτσο στις φυλακές, την εμπιστοσύνη του Μίμη Πλέσσα προς το πρόσωπο του και, τελικά, το θάνατο του το 1990. Πολύ μεστό το κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά, εντυπωσιακή η σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου, όπως και το σκηνικό των Γιώργου Γαβαλά και Μιχαήλ Σαπλαούρα. Μια πολύ ακριβή και ωραία παραγωγή, με ζωντανή ορχήστρα και, βέβαια, αξίζει να γίνει ειδική μνεία στον τρομερό μουσικό και συνθέτη, Θανάση Πολυκανδριώτη.
Τέλος, θα αποτελούσε τεράστια παράλειψη να μην αναφερθούμε στο «all-star cast». Ο Γιάννης Τσορτέκης, ως Στράτος Διονυσίου, είναι καθηλωτικός, όπως και ο Γιάννης Νταλιάνης στο ρόλο του πατέρα. Αν και με το μικρό ρόλο της μητέρας, η Μπέσυ Μάλφα κλέβει τις εντυπώσεις με τη βελούδινη φωνή της, ενώ φανταστική και η Μαρία Κεχαγιόγλου ως Γεωργίτσα. Το καστ συμπληρώνουν Μιχάλης Αλικάκoς, Θανάσης Βλαβιανός, Χρύσα Κλούβα, Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης, Στάθης Γεωργαντζής, Γιώργος Δημόπουλος, Ρωξάνη Καρφή, Ευγενία Κάρνου, Λεωνίδας Μπακάλης, Δήμητρα Σταύρου, Μαρίνος Ταρνανάς, ενώ οι παιδικές φωνές του Στράτου και της Γεωργίτσας είναι οι Γιώργος Καρυστινός και Άλκηστη Καρυστινού.
Εν κατακλείδι, μια πολύ ωραία παράσταση, καλοδουλεμένη από όλους τους ηθοποιούς και μια πολύ ωραία αφορμή να αξιοποιήσετε θεατρικά το βράδυ σας. «Ο Σαλονικιός επέστρεψε στον τόπο του» και αυτή η επιστροφή είναι διθυραμβική.
Θεσσαλονίκη, μια πόλη που, κατά πολλούς, είναι η ομορφότερη της Ελλάδας. Με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, με πεντανόστιμη κουζίνα, με διασκέδαση για όλα τα γούστα, με πληθώρα καλλιτεχνικών γεγονότων και, το κυριότερο, μια πόλη πλήρους εξωστρέφειας. Με άλλα λόγια, μια πόλη, που κάθε μέρα ο κόσμος θα βγει, θα πιει τον καφέ του, το ποτό του και, γενικά, ο λαός της Θεσσαλονίκης…ξέρει να περνάει καλά. Πώς είναι, όμως, η καθημερινότητα ενός μόνιμου κατοίκου της Θεσσαλονίκης; Απολαμβάνει όλα αυτά τα προνόμια της πόλης;
Πριν ξεκινήσω να απαριθμώ τα θετικά και τα αρνητικά της Θεσσαλονίκης, οφείλω να ξεκαθαρίσω πως πρόκειται για καθαρά προσωπική γνώμη και εκτίμηση. Όσα άρθρα και να διαβάσεις, με όσο κόσμο και να μιλήσεις, πάντα η προσωπική ευτυχία σε μια πόλη είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων. Για αυτό θα προσπαθήσω να αρκεστώ σε, όσο γίνεται περισσότερο, «αντικειμενικά» γεγονότα.
Αναμφισβήτητα, η Θεσσαλονίκη προσφέρει πολλές ευκαιρίες απόδρασης σε κάθε πολίτη. Από κοντινές εκδρομές σε εμβληματικά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως η Πέλλα κα τα Στάγειρα, μέχρι τη Χαλκιδική το καλοκαίρι, ο κάτοικος Θεσσαλονίκης έχει άμεση πρόσβαση σε βουνό και θάλασσα. Το κέντρο της πόλης έχει αμέτρητες επιλογές για φαγητό, καφέ και ποτό και όλες αυτές σε σχετικά κοντινή απόσταση. Αν λάβουμε υπόψη πως το κέντρο ξεκινάει από το ύψος της Καμάρας και τελειώνει στο ύψος της Κολόμβου, τότε θα διαπιστώσουμε πως υπάρχουν επιλογές για όλα τα γούστα, για κάθε ηλικία και, το σημαντικότερο, όλο το 24ωρο.
Αν και για πολλούς ανθρώπους, οι κοντινές αποστάσεις αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα, για εμένα είναι πλεονέκτημα. Μπορείς να περιηγηθείς σε πάρα πολλές περιοχές…σχετικά εύκολα. Το λόγο που λέω «σχετικά εύκολα» θα τον αναλύσουμε πολύ σύντομα. Ωστόσο, υπάρχουν πολύ ωραίες επιλογές με εξίσου όμορφα μαγαζιά σε περιοχές, όπως η Τούμπα, ο Εύοσμος, η Καλαμαριά και η Πολίχνη. Κάθε γειτονιά έχει τα διαμαντάκια της, αρκεί να έχεις όρεξη να ψάξεις και να δοκιμάσεις νέα πράγματα. Ας μη λησμονούμε μια όμορφη βόλτα στην Νέα Παραλία ή στη Μαρίνα της Κρήνης. Επίσης, για όσους λατρεύουν τα πολιτιστικά δρώμενα, θα διαπιστώσουν πως κάθε εβδομάδα υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές σε όλο τον ιστό της πόλης.
Πάμε, όμως, τώρα στα αρνητικά και ξεκινάμε από το σημαντικότερο. Η Θεσσαλονίκη είναι μια από τις λίγες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, που δεν διαθέτει ένα μητροπολιτικό πάρκο στο κέντρο της. Λείπει το πράσινο, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος τη Θεσσαλονίκη ως «τσιμεντούπολη». Αν προσθέσουμε και το κυκλοφοριακό κομφούζιο, που επικρατεί σε καθημερινή βάση στην πόλη, σε συνδυασμό με τη μέτρια ως κακή δημόσια συγκοινωνία, εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως η μετακίνηση στην πόλη καθίσταται αρκετά δύσκολη. Αναντίρρητα, το μετρό έλυσε τα χέρια πολλών κατοίκων, αλλά εξυπηρετεί συγκεκριμένο μέρος της πόλης.
Επιπρόσθετα, στη Θεσσαλονίκη παρατηρείται, συχνά, το φαινόμενο της «καταστρατήγησης δημοσίου χώρου». Αναλυτικότερα, τραπεζοκαθίσματα και μηχανάκια καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια, αυτοκίνητα συνέχεια διπλοπαρκάρουν σε κεντρικές οδούς (π.χ. Λαμπράκη στην Τούμπα, Πέτρου Συνδίκα στην Ανάληψη), με συνέπεια ο κόσμος να μην μπορεί ούτε να απολαύσει τη βόλτα του ως πεζός, αλλά ούτε και να οδηγήσει ήρεμος και με ασφάλεια. Αν συνυπολογίσουμε την, ομολογουμένως, κακή οδηγική συμπεριφορά των Θεσσαλονικέων και τα φθαρμένα πεζοδρόμια, τότε καταλαβαίνουμε πως μια βόλτα στην πόλη αποδεικνύεται, πολλές φορές…«τολμηρό εγχείρημα». Η πόλη είναι θορυβώδης και βρώμικη (σε πολλά σημεία της), αλλά είναι, σίγουρα, ευχάριστο, πως τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια βελτίωση κάποιων κεντρικών της σημείων.
Καταληκτικά, η Θεσσαλονίκη αποτελεί, δικαίως, πόλος έλξης για πολλούς τουρίστες. Κατάγομαι από την Θεσσαλονίκη, ζω σε αυτή από μωρό. Είναι πολύ όμορφη σε πάρα πολλά σημεία της (βλ.Κάστρα), έχει πολύ ωραίο και νεανικό vibe, αλλά επιδέχεται βελτίωσης σε καίρια κομμάτια, όπως η καθαριότητα, η πρόσβαση στο αεροδρόμιο, το πράσινο και η κίνηση στους δρόμους. Μια επίσκεψη, όμως, αξίζει, για την ακρίβεια, όχι μόνο μία…!
Με κεντρικό σύνθημα «Το ΔΕΛΤΑ της διεκδίκησης και της δημοκρατίας» πραγματοποιήθηκε το Greenwave festival στο δημοτικό πάρκο απέναντι από τη ΧΑΝΘ, το τριήμερο 11-13 Σεπτεμβρίου. Με έτος έναρξης το 2011, το Greenwave festival είχε στόχο, και φέτος, την ανοιχτή συζήτηση για θέματα, που άπτονται του περιβάλλοντος και της δημοκρατίας , όπως η οικολογία, η ελευθερία του Τύπου, η πράσινη οικονομία και η δίκαιη πράσινη μετάβαση.
Φέτος, πραγματοποιήθηκαν πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες. Αναλυτικότερα, την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου ανέβηκαν στο βήμα δημοσιογράφοι και νομικοί, ώστε να μιλήσουν ενδελεχώς για τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τους πολέμους και κατά πόσο αυτά επιφέρουν σημαντικές ανθρωπιστικές κρίσεις. Ασφαλώς, έγιναν και ομιλίες με κεντρικό θέμα το περιβάλλον, όπως την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου. Πιο συγκεκριμένα, συζητήθηκε εκτενώς το θέμα του νερού και του καθαρού αέρα και, κατά πόσο, αποτελούν δημόσια αγαθά και πρωταρχικά κοινωνικά δικαιώματα. Τέλος, την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου, ο κόσμος είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο πολύ ωραίες ομιλίες, η μία με θέμα τα οφέλη ενός μητροπολιτικού πάρκου στη Θεσσαλονίκη και η άλλη με κεντρικό άξονα τη δημοσιογραφία και την ελευθεροτυπία.
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, πραγματοποιήθηκαν και δράσεις για τη δημόσια υγεία, όπως ένα γρήγορο τεστ για HIV, όσο και βιωματικά εργαστήρια για τη διαχείριση και την πρόληψη μιας πυρκαγιάς. Άνθρωποι όλων των ηλικιών είχαν μια μοναδική ευκαιρία να συμμετέχουν σε δράσεις για τη φύση, για τα ζώα, αλλά και την επαναχρησιμοποίηση υλικών, όπως περιοδικά, εφημερίδες και κούτες. Παράλληλα, υπήρχαν πάγκοι, όπου μπορούσαν να ψωνίσουν διάφορα υλικά φιλικά προς το περιβάλλον, αλλά και να ενημερωθούν εκτενώς για όλες τις δράσεις.
Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης αγκάλιασε αυτή την πρωτοβουλία και αξίζει να κάνουμε μνεία και στην πολύτιμη συνεισφορά των εθελοντών. Ας μην ξεχνάμε πως το «Greenwave festival» δεν είναι ένα φεστιβάλ με κρατική χρηματοδότηση, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο σημαντική τη δράση του. Και φέτος, η δράση του ήταν πλούσια με έντονο κοινωνικό πρόσημο!
Ως κάτοικος Θεσσαλονίκης επισκέπτομαι χρόνια τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και οφείλω να ομολογήσω πως… κάθε φέτος είναι και καλύτερα! Ο κόσμος αγκαλιάζει κάθε χρόνο όλο και περισσότερο αυτή την πρωτοβουλία του Δήμου, αποδεικνύοντας περίτρανα πως όταν κάτι γίνεται προσεγμένα, το εκτιμά και το ακολουθεί. Η 89η ΔΕΘ περιλαμβάνει τα πάντα: Περίπτερα για όλα τα γούστα, πληθώρα επιλογών, καλλιτεχνικά δρώμενα, γευσιγνωσία, αθλητικές δραστηριότητες και, το κυριότερο, θετική και καλή διάθεση!
Φέτος η ΔΕΘ-Helexpo έχει την τιμητική της, αφού ολοκληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση της. Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να κάνουν ένα μαγευτικό ταξίδι στο χρόνο και, μάλιστα, κατεβάζοντας την εφαρμογή του «Κρυμμένου Θησαυρού», μπορούν να μπουν σε μια κλήρωση για να κερδίσουν διάφορα δώρα. Για όσους προτιμούν τον… πιο παραδοσιακό τρόπο, μπορούν να περιηγηθούν στο σχετικό περίπτερο και να μάθουν τα πάντα σχετικά με την ιστορία της ΔΕΘ-Helexpo.
Το περίπτερο 13 της «Auto Thessaloniki» αποτελεί, για τους λάτρεις των αυτοκινήτων, το τέλειο καταφύγιο. Νέα μοντέλα αυτοκινήτων, ρηξικέλευθες ιδέες για ασφαλή καθημερινή μετακίνηση και, το σημαντικότερο, πλήρη και λεπτομερή ενημέρωση για όλες τις κινήσεις των εταιρειών αυτοκινήτων στο άμεσο μέλλον. Μιας που κάναμε μνεία στην τεχνολογία, το περίπτερο 17 εμπεριέχει τα πάντα σχετικά με όλα τα πρόσφατα τεχνολογικά επιτεύγματα, ενώ τα περίπτερα 2&3 αποτελούν πόλο έλξης για όλους τους «οπαδούς» του επιχειρείν και του εμπορίου.
Ρίγη συγκίνησης σκορπά το περίπτερο-αφιέρωμα στον σπουδαίο Μίκη Θεοδωράκη. Αυτό γιατί δημιουργήθηκε ένας πολύ όμορφος καφενειακός χώρος, που απεικονίζει το χωριό του αείμνηστου μουσικοσυνθέτη, Ζάτουνα Γορτυνίας.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, υπάρχει το περίπτερο του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, του Υπουργείου Υγείας, του Υπουργείου της Εθνικής Άμυνας, ενώ ξεχωρίζουν τόσο το περίπτερο της «Akademia» όσο και του «Hobby Festival». Από τη μια πλευρά, στην πρώτη περίπτωση βλέπεις φοιτητές, νέους, που μοιράζονται τα όνειρα και τα κατορθώματα τους, ενώ στην άλλη παρακολουθείς σωρεία αθλητικών δραστηριοτήτων και πρωτότυπων χόμπι. Ας μη ξεχάσουμε να αναφέρουμε και τα περίπτερα 4&5 της Γαστρονομίας, όπου και φέτος υπάρχει η δυνατότητα να δοκιμάσει ο επισκέπτης πρωτότυπες και πεντανόστιμες λιχουδιές από όλα τα μέρη της Ελλάδας.
Κλείνοντας, ας μείνουμε με το συναίσθημα που αποκομίζεις καθόλη τη διάρκεια της επίσκεψης σου. Η ΔΕΘ, και φέτος, πλημμύρισε από κόσμο όλων των ηλικιών, που είχε την ευκαιρία να παίξει, να διασκεδάσει, να ενημερωθεί και να δοκιμάσει διάφορες γεύσεις. Καλλιτέχνες πρώτης γραμμής ανέβηκαν στη σκηνή της 89ης ΔΕΘ απογειώνοντας τη διάθεση του κοινού στα ύψη. Μια πολύ καλά-οργανωμένη εκδήλωση, που αποτέλεσε και φέτος σημείο αναφοράς για όσους την επισκέφτηκαν. Αναμένουμε και τα τελικά στοιχεία για τη φετινή επισκεψιμότητα, αλλά το σημαντικό είναι πως το κέντρο της πόλης γέμισε και φέτος από χαρά και θετικότητα. Συναισθήματα που όλοι μας τα έχουμε τόσο πολύ ανάγκη.
Πρεμιέρα στους κινηματογράφους έκανε η πολυαναμενόμενη ταινία του Μάικ Φλάναγκαν «Η ζωή του Τσακ». Βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Στίβεν Κινγκ, περιμέναμε μια ταινία για το μεγαλείο της ανθρωπιάς και της αγάπης, όμως, η ταινία, χωρισμένη σε 3 μέρη, προσπαθεί περισσότερο να εκβιάσει το συναίσθημα, ενώ το μεγαλύτερο της πρόβλημα είναι το αργό της τέμπο και η μέτρια σύνδεση μεταξύ των τριών διαφορετικών μερών.
Η ταινία, από το ξεκίνημα της, σε μεταφέρει σε ένα δυσοίωνο και δυστοπικό περιβάλλον. Ο κόσμος καταστρέφεται, πόλεις είναι στο χείλος της εξαφάνισης και οι τρομαγμένοι κάτοικοι μιας πόλης βλέπουν τόσο στα ΜΜΕ όσο και στους δρόμους ένα ευχαριστήριο μήνυμα: «Τσαρλς Κραντς, 39 υπέροχα χρόνια, ευχαριστώ, Τσακ». Το δεύτερο και τρίτο μέρος της ταινίας μας συστήνει αναλυτικά τον Τσακ, έναν καλοκάγαθο άντρα, με δύσκολα παιδικά χρόνια, που κυνηγά την ευτυχία στα απλά πράγματα, ενώ λίγο πριν κλείσει τα 40 χρόνια του, μαθαίνει πως έχει όγκο στο κεφάλι και τού μένει λίγος χρόνος ζωής.
Αξίζει να αναφέρουμε κάποια πολύ δυνατά σημεία της ταινίας. Πόση χαρά μπορεί να μας δώσει ένας απρόβλεπτος και αυθόρμητος χορός με έναν άγνωστο στο δρόμο; Πόση χαρά μπορεί να μας δώσει να βοηθήσουμε ένα μουσικό του δρόμου; Ωστόσο, η ατάκα-κόλαφος της ταινίας είναι πως «η αναμονή είναι το δυσκολότερο μέρος». Πόσο δύσκολο είναι να ξέρουμε πως θα φύγουμε από τη ζωή και να πρέπει να χαρούμε τα απλά και καθημερινά πράγματα;
Αναντίρρητα, η ταινία έχει κάποια πολύ όμορφα μηνύματα, αλλά καταλήγουν μάλλον επιτηδευμένα. Επιπρόσθετα, το πρώτο μέρος σε κρατά σε μια εγρήγορση για το τι θα επακολουθήσει και, δυστυχώς, το τρίτο και τελευταίο μέρος δεν έχει καμία ιδιαίτερη κορύφωση. Θα μπορούσε η ταινία να έχει καλύτερη δομή, ενώ θα ήθελα να δω περισσότερο τις αντιδράσεις του Τσακ ως ενήλικα, όταν μαθαίνει ότι πάσχει από ανίατη ασθένεια, παρά ως παιδί.
Η σκηνοθεσία του Μάικ Φλάναγκαν είναι, μάλλον, φλύαρη, ενώ το σενάριο του ίδιου και του Στίβεν Κινγκ στερείται αποτελεσματικής σύνδεσης. Πολύ ωραίες και ουσιαστικές οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, ειδικά του Τσακ( Τομ Χίντλστον). Αναμφίβολα, η ταινία συγκινεί, αξίζει να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο, να αγαπάμε τον εαυτό μας, να παίρνουμε χαρά από τη μικρά καθημερινά πράγματα, αλλά δυστυχώς έλειψε η κορύφωση.
Thesspulse 