Έντονες αντιδράσεις προκλήθηκαν από το ρεπορτάζ της εκπομπής «Το Πρωινό» του ANT1 αναφορικά με το ρεπορτάζ σχετικά με το σπίτι του αδικοχαμένου ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ελλάδος, Τζορτζ Μπάλντοκ. Αρχικά, να εκφράσω και εγώ τα ειλικρινά συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του 31χρονου ποδοσφαιριστή και σε στιγμές οδύνης και βαθιάς λύπης, το λιγότερο που πρέπει να κάνεις είναι να δείξεις σεβασμό στον πόνο των οικείων προσώπων. Το γεγονός πως το ρεπορτάζ της πρωινής εκπομπής του ΑΝΤ1 είναι κατάπτυστο, νομίζω πως δεν επιδέχεται περαιτέρω ανάλυσης. Δικαιολογημένα προκάλεσε αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και την έρευνα του ΕΣΡ. Ωστόσο, πού τελειώνει η δικαιολογημένη σκληρή κριτική και που ξεκινάει η ανθρωποφαγία και ο κανιβαλισμός;
Θα μου πείτε: «Όταν έχεις δημόσιο λόγο, οφείλεις να είσαι προσεκτικός», «Οι κεντρικοί παρουσιαστές των εκπομπών αμείβονται πλουσιοπαροχα και πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στις πληροφορίες που μεταδίδουν» ή με πιο απλά λόγια «τέτοια απαράδεκτα ρεπορτάζ πρέπει να γίνονται αντικείμενο σκληρής κριτικής, μπας και αλλάξει κάτι στο πολεμικό τοπίο της τηλεόρασης». Όλα αυτά άκουσα σε συζητήσεις με τους οικείους μου και συμφωνώ σε όλα συλλαβή προς συλλαβή. Είναι αλήθεια πως στο βωμό της τηλεθέασης και του σκληρού ανταγωνισμού, πολλές φορές τα όρια καταπατώνται και προβάλλονται ειδήσεις δίχως ίχνος σεβασμού και ενσυναίσθησης. Είναι, όμως, λύση να στήνουμε έναν άνθρωπο στη γωνία και να τον πυροβολούμε δίχως έλεος;
Παρακολουθώντας ότι ακολούθησε αυτού του άστοχου ρεπορτάζ, αναρωτήθηκα πολλές φορές αν τελικά κάνουμε αυτό που ακριβώς κατηγορούμε. Αν, δηλαδή, κατηγορούμε ένα δημόσιο πρόσωπο για ανθρωποφαγία και τελικά εμείς οι ίδιοι γινόμαστε περισσότερο ανθρωποφάγοι στην προσπάθεια αποδόμησης του; Είναι κοινός τόπος ότι ζούμε στην εποχή αποκαθήλωσης κάποιων προτύπων, η κοινωνία καθημερινά σκληραίνει όλο και περισσότερο και πολλές φορές δίνεται η εντύπωση ότι θέλουμε διακαώς να δώσουμε την τελική χαριστική βολή σε κάποιον.
Και πάλι θα μου πείτε«Σιγά μην τον λυπηθούμε κιόλας, ας πρόσεχε». Σαφώς δεν είναι δουλειά του τηλεθεατή να συμπονεί τον εκάστοτε παρουσιαστή, όταν κάνει λάθος, απεναντίας πρέπει να ασκεί κριτική για να γίνεται καλύτερος. Στο τέλος, υποτίθεται πως όλα αυτά τα τηλεοπτικά προγράμματα προβάλλονται προς χάρη και τέρψη των τηλεθεατών. Απλώς με τρομάζει κάποιες φορές ότι υπάρχει μια τόσο λεπτή γραμμή μεταξύ της δριμείας κριτικής και του κανιβαλισμού; Δεν υπάρχουν σαφή όρια, ούτε μπορεί να τα θέσει κάποιος. Μην γίνουμε μόνο αδυσώπητοι ανθρωποφάγοι, όχι για να προστατέψουμε ένα δημόσιο πρόσωπο, αλλά για να προστατέψουμε τα ανθρώπινα όρια που πρέπει να διέπουν μια ευνομούμενη κοινωνία.
Thesspulse 