Ψάχνοντας να δω ποιες θεατρικές παραστάσεις παίζουν αυτή την περίοδο στη Θεσσαλονίκη, έπεσε το μάτι μου στην πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση της βραβευμένης παράστασης του Sam Steiner «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons». Όπως διάβασα στο Δελτίο Τύπου, η παράσταση θίγει καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως «η κατάχρηση εξουσίας, ο περιορισμός της ελευθερίας, η επικοινωνία, η αντίσταση και ο έρωτας». Όλα αυτά διαδραματίστηκαν στο Θέατρο Αυλαία με πρωταγωνιστές το Γιώργο Ζυγούρη και την Άννα Μενενάκου σε σκηνοθεσία της Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel.
Το έργο ξεκινάει με μια καθοριστική ερώτηση στο videowall: «Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες λέξεις χρειαζόμαστε σε μια ημέρα;». Από την πρώτη σκηνή, το έργο σε μεταφέρει σε ένα νεκροταφείο ζώων, όπου γνωρίζονται ο φιλελεύθερος Όλιβερ και η ασκούμενη δικηγόρος Μπερναντέτ. Η έλξη μεταξύ τους είναι ευδιάκριτη, γίνονται ζευγάρι και παρακολοθούμε αρκετές σκηνές της καθημερινότητας τους. Όλα ομαλά, μέχρι τη στιγμή που ο συγγραφέας αποφασίζει να μάς μεταφέρει σε κάτι που θεωρείται δυστοπικό. Η κυβέρνηση ψηφίζει ένα νόμο, σύμφωνα με τον οποίο επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ο καθένας μόλις 140 λέξεις ανά ημέρα. Είναι εκείνο το σημείο, που βλέπεις να εκτυλίσσονται μπροστά σου οι σκέψεις και οι πράξεις των δύο κεντρικών ηρώων.
Πιο συγκεκριμένα, ο Όλιβερ αποφασίζει να κατέβει σε διαδηλώσεις ως ένδειξη αντίστασης και διαμαρτυρίας σε αυτό τον παράλογο και καταχρηστικό νόμο, ενώ η Μπερναντέτ δείχνει περισσότερη δεκτική και παθητική απέναντι στη ψήφιση αυτού του νόμου. Πόσο αντιδρούμε και αντιστεκόμαστε, τελικά, απέναντι σε νόμους, που υπερβαίνουν τα όρια μας; Πόσο μπορούμε να επικοινωνήσουμε με λίγες λέξεις σε μια ημέρα; Μπορούμε να επικοινωνήσουμε μόνο μέσω λέξεων; Και τελικά, μιλάμε ειλικρινά και ουσιαστικά στο συνάνθρωπο μας, ακόμα και όταν δεν έχουμε κανένα όριο λέξεων;
Πρόκειται για παράσταση αρκετά σύγχρονη με πολύ δυνατά μηνύματα, ειδικά προς το τέλος της. Πραγματεύεται με αιχμηρό τρόπο τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων και υπογραμμίζει τη σημασία της επικοινωνίας, ακόμα και αν αυτή δεν προέρχεται μέσω λέξεων. Όλα αυτά υπό το πρίσμα ενός αυστηρού και δυστοπικού νόμου, κάνοντας με αυτό τον τρόπο μνεία στο πώς καλούμαστε να προσαρμοζόμαστε κάθε φορά σε νέους νόμους.
Είναι μια πολύ απαιτητική παράσταση για τους δύο πρωταγωνιστές και τόσο η Άννα Μενενάκου όσο και ο Γιώργος Ζυγούρης αποδεικνύουν πόσο καλοί ηθοποιοί είναι. Με άρτια φυσική κατάσταση, με σωστή εκφορά του λόγου, πλούσια υποκριτικά χαρακτηριστικά και άψογη χημεία, αλληλεπιδρούν τέλεια καθόλη τη διάρκεια της παράστασης.
Αν έπρεπε να αλλάξω κάτι, ίσως θα μείωνα κάποιες από τις τόσες εναλλαγές σκηνικών που υπάρχουν. Η σκηνοθέτης Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel επέλεξε μια γρήγορη και συνεχή εναλλαγή σκηνικών, που σε κάποια σημεία φαντάζει είτε περιττή είτε λίγο μονότονη.
Καταληκτικά, η παράσταση «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons» είναι μια επίκαιρη ρομαντική κομεντί, με πολύ ωραίες ερμηνείες και δυνατά κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι, που σίγουρα αξίζει της προσοχής σας.
Thesspulse 