Παρακολούθησα την τρίτη(και από ότι φαίνεται) τελευταία σεζόν του Maestro, η οποία έκλεισε οριστικά κάποιες υποθέσεις και άφησε κάποιες άλλες με ένα ερωτηματικό. Δεν θα αναλωθώ τόσο πολύ ούτε στην πλοκή ούτε στην εξαιρετική, κατά γενική ομολογία, ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Αυτό που αξίζει να αναρωτηθούμε είναι οι λόγοι που αυτή η σειρά, υπό τη μπαγκέτα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, έγινε η πρώτη σειρά που ταξίδεψε παγκοσμίως σε όλο τον κόσμο.
Το Maestro κατόρθωσε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο να αναδείξει χρόνιες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, δίχως να προσβάλλει ή να ηθικολογεί. Αναλυτικότερα, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης επέλεξε να δημιουργήσει μια ωδή στην πολυμορφία των ανθρώπινων χαρακτήρων, χωρίς να σκέφτεται καθόλου να δείξει πως κάποιοι χαρακτήρες είναι μόνο καλοί ή μόνο κακοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ρόλος της Αλεξάνδρας( Στεφανία Γουλιώτη). Καθόλη τη διάρκεια της σειράς, παρακολοθούσαμε μια αρκετά δυναμική και στριφνή γυναίκα, βαθιά πληγωμένη όμως από την οικογένεια της, αρκετά επικριτική με τον άντρα της, υποστηρικτική όμως στην εμπλοκή του στη δολοφονία του Χαράλαμπου. Το ίδιο συνέβη και με το ρόλο του Θάνου (Δημήτρης Κίτσος). Ένας φαινομενικά τέλειος σύντροφος, ο οποίος δίνει τα πάντα στην κοπέλα του και τελικά καταλήγει κακοποιητικός και άκρως χειριστικός μαζί της.
Αυτό που έκανε να ξεχωρίσει το Maestro είναι πως δεν ήθελε απλώς να κατακεραυνώσει τους κακούς χαρακτήρες ούτε να κρίνει τους ανθρώπους, που είναι έρμαια των παθών τους. Προς επίρρωση αυτής της άποψης, στον τρίτο κύκλο παρακολοθούμε την υποστηρικτική στάση ενός αστυνομικού στην κακοποίηση της Κλέλιας από το Θάνο, αλλά και την ολιγωρία ενός αστυνομικού στους Παξούς σε ένα περιστατικό έμφυλης βίας. Όταν ο αστυνομικός(Κώστας Μπερικόπουλος) πηγαίνει στον αρμόδιο αστυνομικό του νησιού για να καταγγείλει το εν λόγω περιστατικό, τότε ο αρμόδιος αστυνομικός τού δείχνει μια φωτογραφία με τα ανήλικα παιδιά του. Όπως επίσης δείχνει το Σπύρο(Γιώργο Μπένιο) να χτυπά την κοπέλα του, Γιάννα(Τόνια Μαράκη), μιμούμενος με αυτό τον τρόπο την κακοποιητική συμπεριφορά του πατέρα του.
Δεν είναι μόνο η άρτια σκηνοθεσία, δεν είναι μόνο το πανέμορφο μέρος των Παξών, δεν είναι μόνο η καθηλωτική ερμηνεία των πρωταγωνιστών, είναι και η προσέγγιση του Χριστόφορου Παπακαλιάτη σε καίρια κοινωνικά ζητήματα. Δεν επέλεξε να πάει σε μια πεπατημένη, αντίθετα επέλεξε το δύσκολο δρόμο. Επέλεξε να αναδείξει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και να δείξει πως όλοι έχουμε μέσα μας και το καλό και το κακό. Όπως και στην κανονική ζωή, κάποιοι χαρακτήρες λυτρώνονται και κάποιοι άλλοι βυθίζονται στα σκοτάδια τους.
Thesspulse 