Στο θέατρο Αριστοτέλειο εκτυλίχθηκε μια από τις πιο ρομαντικές και ποιητικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων. Η παράσταση «Συρανό» αναμετριέται με καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως η αναμέτρηση της φυσικής ομορφιάς και του πνεύματος στη μάχη του έρωτα, τη σημασία της ευγλωττίας, ενώ αναδεικνύει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τον αγνό έρωτα και την αληθινή αγάπη.
Όλα αυτά, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργου Νανούρη, ο οποίος φρόντισε για μια ακόμα φορά να προσφέρει στους θεατές ένα μεστό σκηνικό, γεμάτο εναλλαγές, αποπνέοντας πάντα ρομαντισμό και ποίηση. Εξάλλου, μιλάμε για ένα έμμετρο έργο του 19ου αιώνα, ένα ρομαντικό δράμα, στο οποίο ο πρωταγωνιστής Συρανό αρνείται να παλέψει για την καρδιά της αγαπημένης του Ρωξάνης, εξαιτίας της φυσικής του ασχήμιας. Ο αντίζηλος του Συρανό είναι ο Κριστιάν, ένας όμορφος άντρας, ο οποίος όμως στερείται ευγλωττίας. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει τελικά το πνεύμα; Πόσο υπερέχει το πνευματικό υπόβαθρο έναντι του φυσικού κάλλους;
Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις δίνει απάντηση η αριστοτεχνική ερμηνεία του Μιχάλη Σαράντη στο ρόλο του Συρανό. Σαρωτικός (όπως πάντα), ο Μιχάλης Σαράντης κατορθώνει να αναδείξει την εσωστρέφεια του δύσμορφου ήρωα του, ο οποίος φτάνει στο σημείο να βοηθήσει τον αντίζηλο του Κριστιάν να κερδίσει την καρδιά της Ρωξάνης. Λιτή, μεστή και άκρως ποιητική η ερμηνεία της Λένας Παπαληγούρα, όπως και ο Ιάσονας Παπαματθαίου στο ρόλο του όμορφου μεν, αδέξιου δε Κριστιάν.
Το έργο θα σε κάνει να αναστοχαστείς και να αντιληφθείς πως στο παιχνίδι του έρωτα δεν παίζει ρόλο μόνο η εξωτερική εμφάνιση. Ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στη σκηνή του μπαλκονιού, που ο Συρανό υπαγορεύει λόγια αγάπης στον Κριστιάν, ώστε να κερδίσει εκείνος την καρδιά της Ρωξάνης. Φεύγοντας, όμως, από το θέατρο, θα κάνετε και εσείς αυτή τη συζήτηση με τους οικείους σας: Η ομορφιά τελικά είναι υποκειμενική;
Thesspulse 