Συνολικά 10 Όσκαρ διεκδικεί το «The Brutalist» του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη, Μπρέιντι Κορμπέ. Πρόκειται για μια ταινία συνολικής διάρκειας 214′, η οποία πραγματεύεται την ιστορία του Λάζλο Τοθ, ενός Ούγγρου και Εβραίου επιζώντα του Ολοκαυτώματος. Η ταινία γυρίστηκε σε φιλμ 70mm και σε VistaVision και η μεγάλη διάρκεια της αποτελεί ένα αρκετά φιλόδοξο εγχείρημα του σκηνοθέτη, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά πως «το όραμα και η αξιοπρέπεια είναι πάνω από κάθε συμβιβασμό».
Από την πρώτη κιόλας σκηνή της ταινίας, μεταφέρεσαι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και στη συνέχεια όλη η ιστορία στρέφεται γύρω από τον Ούγγρο αρχιτέκτονα, Λάζλο Τοθ. Έχοντας επιζήσει από το Ολοκαύτωμα αυτός, η γυναίκα του και η ανιψιά του, ο Λάζλο Τοθ παίρνει τη μεγάλη απόφαση να αφήσει την Ευρώπη και να μετακομίσει στην Αμερική και συγκεκριμένα στην Πενσιλβάνια, ώστε να εργαστεί στο κατάστημα επίπλων του ξαδέλφου του. Εκεί αναλαμβάνει την κατασκευή της βιβλιοθήκης του μεγιστάνα Χάρισον Λι Βαν Μπιούρεν, ο οποίος θα δυσανασχετήσει σε πρώτο χρόνο με τo αποτέλεσμα και έτσι ο Λάζλο Τοθ απολύεται από τον ίδιο του το ξάδελφο. Στη συνέχεια, όμως, ο Χάρισον Λι Βαν Μπιούρεν θα εκτιμήσει το γνωστικό υπόβαθρο του Ούγγρου αρχιτέκτονα και θα του προτείνει ένα μεγαλεπήβολο πλάνο, την κατασκευή ενός τεράστιου πολιτιστικού κέντρου και τη βοήθεια του να μεταφερθούν με ασφάλεια στην Αμερική η γυναίκα και η ανιψιά του.
Ο Λάζλο Τοθ δέχεται αυτή την πρόταση, μετακομίζει στην πολυτελή έπαυλη του Βαν Μπιούρεν και έκτοτε ξεκινάει η πολλή δουλειά, όχι μόνο στο αρχιτεκτονικό κομμάτι, αλλά κυρίως στο κομμάτι των προσωπικών του αξιών. Οι ανατροπές είναι συνεχείς, η εναλλαγή των σκηνών γρήγορη και άμεση, η σκηνοθεσία αριστουργηματική και η ερμηνεία του Άντριεν Μπρόντι στο ρόλο του Λάζλο Τοθ καθηλωτική. Το μειονέκτημα της ταινίας δεν είναι τόσο πολύ η διάρκεια, όσο οι περιττές λεπτομέρειες περί αρχιτεκτονικών έργων και το ασαφές της τέλος. Όταν λέω «ασαφές», δεν αναφέρομαι προφανώς στο αν καταλαβαίνεις ή όχι το φινάλε, όσο στο γεγονός πως θα ήταν πιο ωραίο να ξεδιπλωθούν περισσότερο οι χαρακτήρες.
Αναντίρρητα, πρόκειται για μια ταινία που δίκαια διεκδικεί 10 Όσκαρ, ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα από το αναμενόμενο λόγω της εξαίσιας σκηνοθεσίας του Μπρείντι Κορμπέ, αλλά η αμφισημία του τέλους είτε θα σας συγκλονίσει είτε θα σας φέρει σε αμηχανία.
Thesspulse 