Συγκίνηση, συναίσθημα, πόνος, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ηθική παρακμή, κατάπτωση του ανθρώπου είναι μόνο μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται το βραβευμένο έργο του Άρθουρ Μίλερ, «Ο θάνατος του εμποράκου». Ένα έργο γροθιά στο στομάχι για τον κάθε άνθρωπο, που κάνει όνειρα, θέλει να φτάσει ψηλά και, τελικά, έρχεται αντιμέτωπος με σκληρά συναισθήματα μοναξιάς και απαξίωσης.
Ο Γουίλι Λόμαν είναι ένας πλανόδιος πωλητής της Αμερικής, εγκλωβισμένος στις κοινωνικές επιταγές που προστάζει η αμερικανική κουλτούρα, που μάχεται με τις ένδοξες αναμνήσεις του παρελθόντος και παλεύει να τις επαναφέρει στο βίαιο παρόν του. Ζει μαζί με τη γυναίκα του, Λίντα, η οποία τον στηρίζει στα πάντα, ενώ είναι βαθιά απογοητευμένος από τους δύο γιους του και, ειδικά από το μεγαλύτερο, που δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρει σταθερή δουλειά. Ο Άρθρουρ Μίλερ καταφέρνει, μέσα από το έργο του, να αναδείξει όχι μόνο τις εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες αλλά και την πίεση που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους με στόχο το άπιαστο αμερικανικό όνειρο.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ως Γουίλι Λόμαν, είναι πραγματικά καθηλωτικός, μάς μεταφέρει όλη την παλέτα συναισθημάτων του ήρωα του, από την κορυφή και την απόλυτη αποδοχή ως τον πλήρη εξευτελισμό και τη βάναυση αποδομή της προσωπικότητας του. Η Έφη Μουρίκη, στο ρόλο της Λίντα, δείχνει τη συναισθηματική της ευθραυστότητα, αλλά ταυτόχρονα παραμείνει υποστηρικτική απέναντι στο σύζυγο της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη. Μαγικές και οι ερμηνείες του Ρένου Ρώτα στο ρόλο του μεγάλου γιου, Μπιφ, όπως και του Γιώργου Κοσκορέλλου, στο ρόλο του μικρού γιου, Χάπυ. Το καστ συμπληρώνουν ο φιλότιμος γείτονας της οικογένειας, Τσάρλι( Δημήτρης Γεροδήμος), ο απρόσωπος και ατσάλινος, Χάουαρντ(Παναγιώτης Παπαδούλης), η μυστηριώδης γυναίκα(Κατερίνα Μάντζιου) και ο σερβιτόρος(Σωκράτης Αγγελής).
Όλα αυτά διαδραματίζονται, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργου Νανούρη, ο οποίος μεταφέρει με λιτότητα και μεστότητα όλες τις βασικές πτυχές του έργου. Πανέξυπνο το εύρημα τόσο της περιστρεφόμενης σκηνής όσο και των ψηλών τσιμεντένιων γεωμετρικών όγκων, που αναπαριστούν την ποικιλομορφία συναισθημάτων που βιώνουν οι ήρωες. Αν κάτι θα έπρεπε να αλλάξω στην προσέγγιση του έργου είναι οι τόσο δυνατές φωνές των πρωταγωνιστών, που σε κάποια σημεία, ήταν περιττές ή υπερβολικές.
Εξαιρετικές ερμηνείες, άρτια σκηνοθεσία και ένα έργο με ουσία, που θα σου κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και στο τέλος θα σε αγγίξει, θα σε προβληματίσει και θα σε συγκινήσει βαθιά!
Thesspulse 