Το 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έριξε αυλαία στις 16 Μαρτίου και ήταν πραγματικά ένα καταπληκτικό φεστιβάλ, που τα είχε όλα: Φανταστικές ταινίες, λαμπερούς καλεσμένους, εμπειρίες ΑΙ, σημαντικές ομιλίες, πληθώρα εκδηλώσεων και, πάνω από όλα, καλή διάθεση.
Ως εθελοντής στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, στο τμήμα της Αγοράς, είχα την ευκαιρία να δω πολύ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ, όπως το «Eyes of Gaza» του Μαχμούντ Ατασσί, ωραίες πρωτοεμφανιζόμενες ταινίες, όπως το «Εδώ μιλάνε για λατρεία» του Βύρωνα Κριτζά και να παρακολουθήσω ωραίες ομιλίες, όπως αυτή του Κωστή Μαραβέγια με θέμα την τεχνητή νοημοσύνη και την τέχνη. Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν η ευκαιρία που είχα να βρεθώ στον ίδιο χώρο με φερέλπιδες παραγωγούς και σκηνοθέτες, που ζητούσαν χρηματοδότηση για τα δικά τους project, με καταξιωμένους ανθρώπους του καλλιτεχνικού στερεώματος, που αντάλλασσαν ιδέες, με ανθρώπους της τέχνης, που μοιραζόντουσαν την ίδια αγάπη για τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ.
Αξίζει να επισημάνω και την άψογη οργάνωση των ιθυνόντων του Φεστιβάλ. Το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης για 10 συνεχόμενες ημέρες, πλημμύρισε από κόσμο όλων των ηλικιών, που ήθελαν να απολαύσουν ποιοτικά ντοκιμαντέρ και η οργάνωση ήταν υποδειγματική. Υπήρχε η δυνατότητα εξυπηρέτησης και για ανθρώπους Α.Μ.Ε.Α., δείχνοντας πως για ακόμα μια φορά το Φεστιβάλ προβάλλει τον πολιτισμό. Πολιτισμός σημαίνει ευγένεια και όλοι αντιμετώπισαν εμάς τους εθελοντές με πλήρη σεβασμό και ευγένεια.
Πέρα από την Αποθήκη 1 και την Αποθήκη Δ, που κάποιος μπορούσε να απολαύσει μια τεράστια ποικιλία από ταινίες και ντοκιμαντέρ, άξιζε επίσης μια επίσκεψη στο Μουσείο Φωτογραφίας. Εκεί θα τον περίμενε μια πλούσια συλλογή φωτογραφιών εντός και εκτός συνόρων από το 1890 ως το 2004. Εξίσου πολύτιμη ήταν και μια επίσκεψη στο Μουσείο Κινηματογράφου, καθώς θα έβλεπε σπάνια στοιχεία και αντικείμενα, που έχουν διασωθεί από το ελληνικό ένδοξο σινεμά.
Την Κυριακή 16 Μαρτίου απονεμήθηκαν τα βραβεία του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και, ταυτόχρονα, έπεσε η αυλαία, αφήνοντας πίσω συγκίνηση και χαρά για όλα όσα ζήσαμε 10 μέρες. Εάν έπρεπε να κρατήσω μόνο ένα πράγμα, θα κρατούσα την τόσο όμορφη, θετική και χαμογελαστή διάθεση όλων των συμμετεχόντων σε καθημερινή βάση. Θα επιλέξω, όμως, να τα κρατήσω όλα και να δώσω ξανά ραντεβού με τον πολιτισμό και τον κινηματογράφου στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο. Ως τότε, ραντεβού στις αίθουσες σινεμά, γιατί η αγάπη για τον κινηματογράφο δεν σταματά ποτέ!
Thesspulse 