Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει πιο επίκαιρη σειρά. Σε μια εποχή, που η βία μεταξύ των ανηλίκων έχει αυξηθεί ραγδαία, σε μια εποχή που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κατακλύσει τις ζωές των εφήβων, το «Adolescence» έρχεται να φωτίσει το ψυχισμό των παιδιών, να αναδείξει τις παθογένειες της κοινωνίας και το κάνει με σεβασμό, κατανόηση και έναν απαραίτητο κυνισμό.
Η σειρά των Τζακ Θορν και Στίβεν Γκρέιχαμ χωρίζεται σε 4 επεισόδια και είναι όλα γυρισμένα με μονοπλάνο. Είναι μια ασταμάτητη, μονόπρακτη λήψη. Η κεντρική ιστορία στρέφεται γύρω από το 13χρονο Τζέιμι, ο οποίος κατηγορείται για τη δολοφονία της συμμαθήτριας του, Κέιτι. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο βλέπουμε την εισβολή των αστυνομικών στο σπίτι του μικρού Τζέιμι, τη σύλληψη του, αλλά και την άρνηση, τόσο του ίδιου όσο και των γονιών του, ότι διέπραξε ένα τόσο φρικώδες έγκλημα σε μια τόσο τρυφερή ηλικία. Μάλιστα, ο Τζέιμι, κατά τη διάρκεια της σύλληψης, κατουριέται πάνω του από το φόβο του. Στο τέλος του πρώτου επεισοδίου ο πατέρας του Τζέιμι, Έντι, βλέπει τα αδιάσειστα στοιχεία της αστυνομίας, συνειδητοποιεί πως ο γιος του διέπραξε το φόνο και βυθίζεται στην απόγνωση.
Το δεύτερο επεισόδιο αναδεικνύει όλες τις παθογένειες του σχολικού περιβάλλοντος. Καθηγητές άλλοτε κουρασμένοι, άλλοτε αδιάφοροι, άλλοτε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προλάβουν τις εξελίξεις και να κατανοήσουν τους εφήβους, αλλά στο τέλος πάντα ένα βήμα πίσω τους. Ακόμα και ο αστυνομικός(Άσλει Γουόλτερς), που έχει έφηβο γιο, έχει μια επιδερμική αντιμετώπιση στο μπούλινγκ, που υφίσταται ο γιος του, και δείχνει να έχει παντελή άγνοια πάνω στο λεξιλόγιο και τα προβλήματα των εφήβων.
Νομίζω, κατά γενική ομολογία, το τρίτο επεισόδιο είναι και το πιο συναρπαστικό και είναι και το επεισοδίο που το εγχείρημα του μονοπλάνου σε καθηλώνει. Είναι η συνεδρία του Τζέιμι με τη παιδοψυχολόγο, Μπραϊόνι(Έριν Ντόχερτι). Είναι το επεισόδιο που παρακολουθούμε τις συνέπειες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στη ψυχοσύνθεση των εφήβων, την επιρροή της οικογένειας στα παιδιά και πώς όροι, όπως το «80/20», «incels», «alpha male» μπορεί να έχουν καταστροφικές συνέπειες στη ζωή των εφήβων.
Το 4ο και τελευταίο επεισόδιο είναι μια γροθιά στο στομάχι. Σε τι βαθμό τελικά ευθύνονται οι γονείς για την ανατροφή των παιδιών τους; Πώς ένας πατέρας, που έχει τα δικά του παιδικά τραύματα, μπορεί να μην επαναλάβει τα ίδια σφάλματα και στα δικά του παιδιά; Πόσο ανεξέλεγκτοι είναι, τελικά, οι έφηβοι και πόσο μπορούν οι γονείς να έχουν πλήρη επίβλεψη όλων όσων συμβαίνουν στις ζωές των παιδιών τους;
Ο σκηνοθέτης, Φίλιπ Μπαραντίνι μαζί με το διευθυντή φωτογραφίας, Μάθιου Λιούις, επέλεξαν το μονοπλάνο για να κάνουν το θεατή πρωταγωνιστή σε αυτά τα 4 επεισόδια. Το μονοπλάνο σε κάνει να νιώσεις, να σκεφτείς, να προβληματιστείς και σε κάνει να αναλογιστείς το δικό σου μερίδιο ευθύνης σε αυτή τη στερεοτυπική κουλτούρα που περνάει από γενιά σε γενιά με ανεξελέγκτες, πλέον, συνέπειες. Υπόκλιση στο ταλέντο του 15χρονου, Όουεν Κούπερ, ο οποίος θα μας απασχολήσει για πολλά ακόμα χρόνια στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα.
Το Adolescence δικαιολογημένα έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Ανοίγει πολύτιμες συζητήσεις για καίρια κοινωνικά ζητήματα. Δεν είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, αλλά το ποσοστό αύξησης 240% της βίας μεταξύ ανηλίκων στη Βρετανία την τελευταία δεκαετία είναι αληθινό. Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι ότι δίνει τροφή για να αλλάξουμε άρδην κάποιες νοσηρές και τοξικές νοοτροπίες του παρελθόντος. Όπως είχε περιγράψει γλαφυρά η συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ, «Ζούμε σ’ έναν κόσμο που τα αγόρια φοβούνται ότι τα κορίτσια θα τα χλευάσουν. Και τα κορίτσια φοβούνται ότι τα αγόρια θα τα σκοτώσουν». Και αν δεν δώσουμε τώρα έμφαση στην ουσιαστική επικοινωνία και δεν διώξουμε τώρα τα απόνερα πατριαρχικών καταλοίπων, οι συνέπειες θα συνεχίσουν να είναι ολέθριες.
Thesspulse 