Στο θέατρο Αριστοτέλειο διαδραματίζεται μια ιστορία, που ερευνά εις βάθος την ανθρώπινη φύση, την παρεμβολή της επιστήμης στη ζωή και κατά πόσο πρέπει να παραμένουμε πιστοί στην ταυτότητα μας και τα κοινωνικά πρέπει. Το αριστούργημα του Ρώσου συγγραφέα, Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Έφης Μπίρμπα, θα σας προβληματίσει και θα σας φέρει αντιμέτωπους με τα βαθύτερα και τα πιο ζωώδη ένστικτα του ανθρώπινου είδους.
Όλα ξεκινούν, όταν ο κορυφαίος Ρώσος επιστήμονας, Φίλιπ Φιλίποβιτς, επιχειρεί να μεταμορφώσει έναν αδέσποτο σκύλο σε άνθρωπο. Με τη βοήθεια του συνεργάτη του γιατρού, Ιβάν Μπορμεντάλ, επιθυμούν να δημιουργήσουν, πιθανότητα, ένα εξελιγμένο είδος. Ωστόσο, οι συνέπειες είναι ολέθριες. Ο σκύλος μετατρέπεται σε έναν άξεστο άνθρωπο, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς ίχνος ευγένειας, σκοτώνει αδέσποτες γάτες, χουφτώνει γυναίκες και αντιβαίνει σε κάθε κανόνα κοινωνικής νόρμας και ευπρέπειας.
Μέσα από αυτή την αλληγορία, ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ επιθυμεί να καταδείξει πως η παρέμβαση της επιστήμης στη ζωή και την ταυτότητα μας μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες, ενώ προβαίνει με τον πιο άμεσο και γλαφυρό τρόπο σε μια σύγχρονη σάτιρα της ανθρώπινης φύσης, η οποία έχει ροπή προς τον αμοραλισμό και την αγένεια. Μη ξεχνάμε ότι το έργο γράφτηκε το 1925 στη Σοβιετική Ένωση, αλλά δημοσιεύτηκε το 1987, εξαιτίας λογοκρισίας.
Ο Άρης Σερβετάλης, στο ρόλο του σκύλου, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πως δικαίως θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς της χώρας, ενώ άρτιος ερμηνευτικά είναι και ο Αργύρης Πανταζάρας, στο ρόλο του καθηγητή, Φίλιπ Φιλίποβιτς. Εξαιρετικές και οι ερμηνείες των Μιχάλη Θεοφάνους, Σπύρου Δέτσικα, Ηλέκτρας Νικολούζου, Χαράς-Μάτας Γιαννάτου και Αλεξάνδρας Καζάζου. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει στην Έφη Μπίρμπα, που νομίζω πως μεγαλούργησε, δημιουργώντας μια σωματική(κατά βάση) παράσταση, με υψηλή αισθητική και γρήγορο ρυθμό.
Ωστόσο, η παράσταση σε κάποια σημεία ήταν χαοτική. Αν και καλοκουρδισμένοι όλοι οι ηθοποιοί μεταξύ τους, οι χορογραφίες τους, σε μερικά σημεία, ήταν λίγο αποπροσανατολιστικές ως προς τα νοήματα της παράστασης. Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει επ΄ουδενί το άρτιο αποτέλεσμα και την εξαίσια σκηνοθετική προσέγγιση της Έφης Μπίρμπα. Η παράσταση θα σας προβληματίσει και θα σας δώσει τροφή για σκέψη. Υπάρχει κάτι καλύτερο;
Thesspulse 