Θύελλα αντιδράσεων έχει ξεσπάσει μετά το νέο τραγούδι του Light «Polo». Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία(Ε.Σ.Α.μεΑ) κατηγορεί το γνωστό τράπερ για μισαναπηρισμό, ενώ τόσο στο μιντιακό κόσμο όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικρατεί οργή για τους-αντικειμενικά-εμετικούς στίχους του τραγουδιού. Δοθείσης αυτής της αφορμής, είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να αναλογιστούμε ως μονάδες, αλλά και ως κοινωνία, γιατί η τραπ μουσική ελκύει τόσο πολύ τους εφήβους και αν, τελικά, αυτό το είδος μουσικής είναι τόσο επιβλαβές για τη ψυχοσύνθεση τους.
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια τεράστα άνοδος της δημοφιλίας της τραπ μουσικής. Με πολύ γρήγορο ρυθμό(κολλητικό, ομολογουμένως), τα νέα παιδιά χορεύουν στους ρυθμούς αυτής της μουσικής και αποθεώνουν τους καλλιτέχνες. Οι στίχοι αυτών των τραγουδιών προωθούν, κατά κόρον, τη βία, το σεξ, τα ναρκωτικά, παρουσιάζουν τις γυναίκες ως αντικείμενα ηδονής, τα χρήματα ως την πλήρη καταξίωση και τη χλιδή ως αυτοσκοπό. Έχουν, όμως, τα παιδιά πλήρη αντίληψη του τι τραγουδάνε ή, απλώς, νιώθουν μέρος μιας μάζας και χορεύουν σε έναν πολύ γρήγορο και ωραίο ρυθμό;
Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο, Χρήστο Θεοδωρόπουλο και το άρθρο του στο «neakriti.gr», «Η μουσική μπορεί να είναι από τις πιο ισχυρές και γεμάτες νόημα δραστηριότητες ως προς τη δημιουργία μιας ισχυρής ταυτότητας. Ένας έφηβος επιλέγει πώς θα δράσει βάσει οικογενειακών, κοινωνικών και πολιτισμικών παραγόντων. Αν οι παραπάνω παράγοντες δεν είναι υποστηρικτικοί στο να δημιουργηθεί μια δυνατή προσωπικότητα, τότε υπάρχει σημαντική πιθανότητα ο έφηβος να κρυφτεί μέσα στη μάζα».
Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής του ΑΠΘ, Βασίλης Βαμβακάς, σε συνέντευξη του στη LIFO και στο Γιάννη Πανταζόπουλο, τονίζει: «Η αγανάκτηση των σύγχρονων Ελλήνων με τα μνημόνια δεν θα μπορούσε να έχει άλλο σάουντρακ από μια μουσική που «τα χώνει», που βρίζει τη διεφθαρμένη ελίτ ή φαντασιώνεται ένα κατασταλτικό κράτος που θυματοποιεί εύκολα το λαϊκό θυμικό, που εκπέμπει μίσος όχι τόσο για τον ξένο όσο για το οικείο., Το κατά πόσο αυτό δημιουργεί πρότυπα και στερεότυπα ή απλώς συνηγορεί στην άνθηση μιας χαβαλετζίδικης και κυνικής νεανικής ηθικής θα πρέπει να το δούμε στην πορεία».
Ωστόσο, οφείλουμε όλοι μας να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να μη ρίχνουμε μόνο λάσπη σε ένα είδος μουσικής. Συμφωνούμε όλοι πως η τραπ μουσική προβάλλει αρνητικά πρότυπα, το γιατί όμως έχει τόσο μεγάλη απήχηση πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Μήπως τα παιδιά καταφεύγουν σε αυτή τη μουσική, γιατί δεν έχουν ωραία ερεθίσματα στο σχολικό τους περιβάλλον; Μήπως τα παιδιά επιλέγουν να εκτονώσουν το θυμό που τους προκαλεί η αδιαφορία του οικογενειακού τους περιγύρου; Μήπως τελικά νοσεί η κοινωνία μας και προβάλλει, συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτά τα πρότυπα; Καθημερινά γινόμαστε δέκτες βίας, γυναικοκτονιών, αδικίας και κοινωνικής ανισότητας.
Διάβασα κάτι στη LIFO, στο άρθρο του Χρήστου Ντάτση, που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. «Θα ήταν άδικο να λέγαμε όμως πως στο trap οφείλονται όλα τα δεινά του πλανήτη. Η έξαρση της βίας, η στροφή των νέων στα σκληρά ναρκωτικά, οι συμμορίες δεν οφείλουν την ύπαρξή τους στον Jeezy και τον Juicy J. Αντιθέτως, είναι οι παθογένειες ενός συστήματος που ο πυρήνας του είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι η ορατή γάγγραινα του ατομικού δρόμου, της προώθησης του grind culture σε ένα περιβάλλον ανελεύθερο, που ορίζεται από μονοπωλιακούς ομίλους, μιας οικονομίας που δεν καλύπτει τις βασικές ανάγκες αλλά κερδοφορεί από αυτές, μιας κοινωνίας βυθισμένης στον κοινωνικό αυτοματισμό, έρμαιο καθεστώτων εξαίρεσης».
Πριν, λοιπόν, κατηγορήσουμε τους εφήβους για τη μουσική που ακούνε, ας αναλογιστούμε για ποιο λόγο βρίσκουν καταφύγιο σε αυτή τη μουσική. Ας αναλογιστούμε για ποιο λόγο δισκογραφικές εταιρείες επιτρέπουν να κυκλοφορούν, σε καθημερινή βάση, τραγούδια με τέτοιο περιεχόμενο. Οι έφηβοι είναι μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα και χρειάζονται άμεσα πιο θετικά πρότυπα για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τη μόδα και την επιρροή της τραπ μουσικής. Τα παρέχουμε, όμως, όλοι εμείς ή απλά τους λοιδορούμε;
Thesspulse 