Είναι από τις φορές που διαβάζοντας την περίληψη της παράστασης, θέλεις να κλείσεις αμέσως το εισιτήριο σου.
«Γραμμένο για έναν ή μια ηθοποιό.
Το φύλο του δεν ενδιαφέρει. Ούτε η ηλικία του. Ούτε η σωματική διάπλαση.”
Ένας έφηβος, το πιο όμορφο αγόρι σε όλη την περιοχή, βρίσκεται νεκρό στη μέση του πουθενά. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ξεδιπλώνεται η παθογένεια μιας ολόκληρης κοινωνίας, της κλειστής κοινωνίας μιας επαρχίας».
Αυτή είναι η υποσημείωση του βραβευμένου Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό, ο οποίος την περίοδο της πανδημίας και συγκεκριμένα το 2020, έγραψε το έργο «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος». Είναι ένας μονόλογος, ο οποίος με αφορμή το θάνατο ενός εφήβου, πραγματεύεται θέματα, όπως η παιδεραστία, η καταπίεση, η ομοφοβία, ο εγκλωβισμός στα στερεότυπα και, γενικά, τα κακώς κείμενα ενός κλειστού τόπου.
Υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Ζωής Ξανθοπούλου, ο Αργύρης Ξάφης ερμηνεύει όλους τους εμπλεκόμενους ρόλους, αποδεικνύοντας το μεγαλείο του ταλέντου του. Άψογος ερμηνευτικά, ζει στο έπακρο κάθε ρόλο, μεταφέρει στο κοινό όλη την καταπίεση, το φόβο, το κάθε συναίσθημα που βιώνει ο εκάστοτε ήρωας που υποδύεται. Βοηθάει πάρα πολύ και η σκηνοθετική μεστή προσέγγιση της Ζωής Ξανθοπούλου, όπως και η απλότητα του σκηνικού.
Ωστόσο, ο μονόλογος είναι ένα από τα πιο δύσκολα είδη του θεάτρου και νομίζω πως αυτή η δυσκολία αποτυπώθηκε σε κάποια σημεία. Προφανώς όχι λόγω της ανεπάρκειας του πρωταγωνιστή, αλλά εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας του έργου και κάποιων χαοτικών σημείων. Υπήρξαν μερικές στιγμές, που χανόταν ο ρυθμός, έπαιρνε λίγο χρόνος να καταλάβεις το ρόλο και τη σχέση του κάθε ήρωα με τον αδικοχαμένο έφηβο και αυτό σου αφαιρούσε από τη μαγεία της παράστασης.
Συνολικά, πρόκειται για μια ωραία παράσταση και τα απανωτά sold out αποτελούν το καλύτερο και πιο πειστικό τεκμήριο για αυτό. Το θέατρο Αυλαία ήταν γεμάτο, όλοι χειροκροτήσαμε στο τέλος τον υπέροχο Αργύρη Ξάφη και είναι πάντα ελπιδοφόρο να θίγονται τόσο καίρια ζητήματα στη σύγχρονη θεατρική δραματουργία.
Thesspulse 