Πόσο εύκολα μπορούν να διαταραχθούν οι ισορροπίες μέσα από τη δύσκολη καθημερινότητα ενός ζευγαριού; Πόση βία μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος; Σε τι βαθμό ο χρόνος μπορεί να φθείρει έναν κεραυνοβόλο έρωτα; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το έργο του Dennis Kelly «Girls&Boys». Η Νατάσα Εξηνταβελώνη, μέσα από το αστείρευτο ταλέντο της, καταφέρνει να συγκινήσει, να καθηλώσει και το τέλος του έργου αποτελεί γροθιά στο στομάχι για όλους τους θεατές.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η ηρωίδα γνωρίζει τον άντρα της στο αεροδρόμιο και μια αρχική αντιπάθεια μετατρέπεται γρήγορα σε ένα φλογερό έρωτα. Το πάθος κυριαρχεί στη σχέση τους, και οι δύο με επιτυχημένες καριέρες και γρήγορα έρχεται ο γάμος και η απόκτηση δύο υπέροχων παιδιών. Αν και όλα μοιάζουν ιδανικά, οι ισορροπίες διαταράσσονται πολύ γρήγορα και η ηρωίδα μοιάζει καταβεβλημένη, θύμα ψυχολογικής βίας και, τελικώς, εγκλωβισμένη μέσα σε θετικές αναμνήσεις. Σίγουρα η αρχή του έργου δεν προμηνύει, σε καμία περίπτωση, ένα τόσο σκληρό και ειδεχθές τέλος.
Εκεί έγκειται, βέβαια, και το πρόβλημα του έργου. Υστερεί αρκετά στη συνοχή των γεγονότων, στη δομή και ο θεατής προσπαθεί σε πολλά σημεία να κάνει τη σύνδεση μεταξύ των όσων διαδραματίζονται μπροστά του. Δεν υπάρχει μια κορύφωση ή μια κλιμάκωση γεγονότων. Πέρα από τις περιττές βωμολοχίες, σε πολλά σημεία λείπει μια πιο ουσιαστική εμβάθυνση στο ψυχικό κόσμο τόσο του άντρα όσο και της γυναίκας. Με άλλα λόγια, η ηρωίδα μάς αφηγείται τις δυσκολίες που περνάει και, ξαφνικά, μάς ενημερώνει πως «τώρα ερχόμαστε στο πιο δύσκολο κομμάτι της παράστασης».
Ωστόσο, αυτό που σε κρατούσε σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν, αναντίρρητα, η σπουδαία ερμηνεία της Νατάσας Εξηνταβελώνη και η μαεστρική σκηνοθεσία της Λητούς Τριανταφυλλίδου. Η χρήση ζωντανής κάμερας στη σκηνή προσέθεσε απίστευτη αμεσότητα στο μονόλογο, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρέτησε όλη την παλέτα συναισθημάτων που βίωνε η ηρωίδα. Πολύ ευφυές και το στήσιμο του σκηνικού, που από τη μία πλευρά υπήρχε ένα καθιστικό σε ένα σαλόνι σπιτιού και από την άλλη πλευρά ένα επαγγελματικό γραφείο με ένα ψυγείο και μια βιβλιοθήκη.
Καταληκτικά, μπορεί η παράσταση να υστέρησε σε δομή, μάς αντάμειψε όμως σε συναίσθημα και ουσία. Η βία είναι γύρω μας, οι ανθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται διαρκώς και, τελικά, υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ της οικογενειακής γαλήνης και μιας σκληρής και βίαιης καθημερινότητας. Μια πολύ ωραία παράσταση που σε κάνει να βιώσεις μια πληθώρα συναισθημάτων και ένα ιδιαίτερο ζεστό χειροκρότημα στην υπερταλαντούχα Νατάσα Εξηνταβελώνη.
Thesspulse 