Νέα περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων σημειώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, στην Πυλαία τρεις 14χρονοι επιτέθηκαν σε έναν συνομήλικο τους και, έπειτα, στο Ωραιόκαστρο, όπου ένας 14χρονος έριξε από το πατίνι έναν 15χρονο και έναν 12χρονο. Η αστυνομία προέβη στις απαραίτητες συλλήψεις, ωστόσο το φαινόμενο της βίας μεταξύ ανηλίκων δεν λέει να κοπάσει. Αντίθετα, βρίσκεται σε πλήρη έξαρση και πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι, ως κοινωνία, τι είναι αυτό που οδηγεί τους νέους σε παραβατικές και βίαιες συμπεριφορές.
Τα στατιστικά είναι πραγματικά σοκαριστικά. Πιο συγκεκριμένα, σε καθημερινή βάση καταγράφονται 23 περιστατικά ανήλικης παραβατικότητας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του αστυνομικού συντάκτη των εφημερίδων «Το Βήμα» και «τα Νέα», Βασίλη Λαμπρόπουλου, στην Ελλάδα σημειώνονται 10-11.000 κρούσματα βίας μεταξύ ανηλίκων σε ετήσια βάση και, μόλις το πρώτο τρίμηνο του 2025, συνελήφθησαν πάνω από 3.000 ανήλικοι. Τι λένε, όμως, για αυτό το φαινόμενο ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι;
Η καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Παντείου, Έφη Λαμπροπούλου, αποκαλύπτει στη «Lifo» ότι «η παραβατικότητα σχετίζεται με την αναζήτηση νέων συγκινήσεων». Ενώ στο ίδιο άρθρο, ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστου διατρανώνει πως «υπάρχει θεοποίηση της βίας. Αυτός που τη χρησιμοποιεί δεν αποκηρύσσεται από τους υπόλοιπους. Θεωρείται ότι είναι ο ισχυρός που επιβιώνει, είναι το πρότυπο».
Από την άλλη πλευρά, η καθηγήτρια Παιδιατρικής και Εφηβικής Υγείας του ΕΚΠΑ, Άρτεμις Τσίτσικα, φέρνει στο προσκήνιο το μείζον θέμα του COVID. Αναλυτικότερα, υποστηρίζει πως «μεγάλη ζημιά έχει κάνει η πανδημία του κορωνοϊού που εξουθένωσε τις οικογένειες, με συνέπεια πολλά παιδιά να μεγαλώνουν ΄΄στον αυτόματο΄΄, χωρίς γονεϊκή φροντίδα, και να καταλήγουν να εμπλέκονται σε ένα περιβάλλον κακοποίησης, να γίνονται τα ίδια θύματα ή θύτες». Επιπρόσθετα, η εγκληματολόγος Έλενα Σύρμαλη, σε συνέντευξη της στην ΕΡΤ και στον Κώστα Νούση, αναδύει το διαδίκτυο ως κύρια πηγή της παραβατικότητας των ανηλίκων, τονίζοντας πως «Ανήλικοι οι οποίοι επιζητούν αναγνώριση, αναρτούν τα κατορθώματά τους στην «τροπαιοθήκη» που ονομάζεται social media. Ζούμε μία συνένωση φυσικού και ψηφιακού κόσμου. Εκεί λίγο τα όρια μπερδεύονται».
Εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα ιδιαίτερα περίπλοκο ζήτημα. Ζούμε στην εποχή του μιμητισμού, ζούμε στην εποχή της κυριαρχίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή που οι έφηβοι βιώνουν έντονα τις κοινωνικές αλλαγές και έχουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Ωστόσο, οι φρενήρεις ρυθμοί ζωής δεν επιτρέπουν πολλές φορές στην οικογένεια να επιβλέπει στενά το παιδί. Άραγε, πόσο εύκολο είναι να ελέγξεις έναν έφηβο; Πόσο εύκολο είναι να προειδοποιήσεις έναν έφηβο για όλους τους κινδύνους, που εγκυμονεί η κοινωνία; Πόσο μπορούμε να πείσουμε τους νέους, που μεγάλωσαν στην περίοδο της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας, ότι υπάρχει ελπίδα και προοπτική στη ζωή τους;
Όλα αυτά έχουν συντελέσει σε μια κοινωνία γεμάτη θυμό και βία. Το θέμα είναι αν μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και κατά πόσο το σχολείο μπορεί να προστατέψει τα παιδιά και να συμβάλλει πιο ουσιαστικά στην αναπτέρωση της ψυχολογικής τους κατάστασης. Τα παρόντα στατιστικά δεν είναι ευοίωνα, ωστόσο, όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι «Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο». Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.
Thesspulse 