Πρεμιέρα στους κινηματογράφους έκανε η πολυαναμενόμενη ταινία του Μάικ Φλάναγκαν «Η ζωή του Τσακ». Βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Στίβεν Κινγκ, περιμέναμε μια ταινία για το μεγαλείο της ανθρωπιάς και της αγάπης, όμως, η ταινία, χωρισμένη σε 3 μέρη, προσπαθεί περισσότερο να εκβιάσει το συναίσθημα, ενώ το μεγαλύτερο της πρόβλημα είναι το αργό της τέμπο και η μέτρια σύνδεση μεταξύ των τριών διαφορετικών μερών.
Η ταινία, από το ξεκίνημα της, σε μεταφέρει σε ένα δυσοίωνο και δυστοπικό περιβάλλον. Ο κόσμος καταστρέφεται, πόλεις είναι στο χείλος της εξαφάνισης και οι τρομαγμένοι κάτοικοι μιας πόλης βλέπουν τόσο στα ΜΜΕ όσο και στους δρόμους ένα ευχαριστήριο μήνυμα: «Τσαρλς Κραντς, 39 υπέροχα χρόνια, ευχαριστώ, Τσακ». Το δεύτερο και τρίτο μέρος της ταινίας μας συστήνει αναλυτικά τον Τσακ, έναν καλοκάγαθο άντρα, με δύσκολα παιδικά χρόνια, που κυνηγά την ευτυχία στα απλά πράγματα, ενώ λίγο πριν κλείσει τα 40 χρόνια του, μαθαίνει πως έχει όγκο στο κεφάλι και τού μένει λίγος χρόνος ζωής.
Αξίζει να αναφέρουμε κάποια πολύ δυνατά σημεία της ταινίας. Πόση χαρά μπορεί να μας δώσει ένας απρόβλεπτος και αυθόρμητος χορός με έναν άγνωστο στο δρόμο; Πόση χαρά μπορεί να μας δώσει να βοηθήσουμε ένα μουσικό του δρόμου; Ωστόσο, η ατάκα-κόλαφος της ταινίας είναι πως «η αναμονή είναι το δυσκολότερο μέρος». Πόσο δύσκολο είναι να ξέρουμε πως θα φύγουμε από τη ζωή και να πρέπει να χαρούμε τα απλά και καθημερινά πράγματα;
Αναντίρρητα, η ταινία έχει κάποια πολύ όμορφα μηνύματα, αλλά καταλήγουν μάλλον επιτηδευμένα. Επιπρόσθετα, το πρώτο μέρος σε κρατά σε μια εγρήγορση για το τι θα επακολουθήσει και, δυστυχώς, το τρίτο και τελευταίο μέρος δεν έχει καμία ιδιαίτερη κορύφωση. Θα μπορούσε η ταινία να έχει καλύτερη δομή, ενώ θα ήθελα να δω περισσότερο τις αντιδράσεις του Τσακ ως ενήλικα, όταν μαθαίνει ότι πάσχει από ανίατη ασθένεια, παρά ως παιδί.
Η σκηνοθεσία του Μάικ Φλάναγκαν είναι, μάλλον, φλύαρη, ενώ το σενάριο του ίδιου και του Στίβεν Κινγκ στερείται αποτελεσματικής σύνδεσης. Πολύ ωραίες και ουσιαστικές οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, ειδικά του Τσακ( Τομ Χίντλστον). Αναμφίβολα, η ταινία συγκινεί, αξίζει να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο, να αγαπάμε τον εαυτό μας, να παίρνουμε χαρά από τη μικρά καθημερινά πράγματα, αλλά δυστυχώς έλειψε η κορύφωση.
Thesspulse 