Η νέα τηλεοπτική σεζόν ξεκίνησε και, μαζί της, ξεκίνησε και η υπερβολή. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ, εδώ και 3 εβδομάδες, παρακολουθώ να εκτυλίσσεται μπροστά μου ένα σκηνικό διχασμού, πόλωσης, υπερβολής και δριμείας αντιπαράθεσης. Ας ξεκινούμε να απαριθμούμε κάποια από τα γεγονότα που απασχόλησαν τις τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Υπόθεση Γιώργου Μαζωνάκη; Μόνο εγώ πιστεύω πως έχουμε γίνει κοινωνικοί πολύ ευαίσθητων λεπτομερειών και προσωπικών δεδομένων;
Υπόθεση Πάρι Ρούπου; Τελικά πόσο εύκολα μπορεί να γίνει η ελληνική σημαία σύμβολο χλευασμού, εν είδει χιούμορ; Πόσο εύκολα μπορεί ένα γνωστό πολιτικό πρόσωπο να υποκινήσει μίσος μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, τελικώς να ζητήσει την απόλυση ενός εργαζομένου; Πόσο, τελικά, εξουσιάζουν τα πάντα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Είναι ωραία αυτή η θεοποίηση και η πλήρης αποδόμηση ανθρώπων;
Υπόθεση Άδωνι Γεωργιάδη και γνωστού δημοσιογράφου; Μα είναι δυνατόν ο Υπουργός Υγείας να θέλει να προωθήσει το νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να βάζει φωτογραφία ενός ζευγαριού της σόουμπιζ, που δεν φοράει κράνος; Και θα συνέβαινε αυτό, αν αυτός ο δημοσιογράφος δεν είχε πάρει συνέντευξη λίγες μέρες πριν στη Μαρία Καρυστιανού;
Υπόθεση Βασίλη Μπισμπίκη; Αντικειμενικά κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Πόσο, όμως, νομιμοποιούνται δημοσιογράφοι να κάνουν πικάντικα σχόλια για την προσωπική του ζωή, ενώ το μείζον ζήτημα είναι το τροχαίο; Πόσο μπορούν τα κανάλια να ασκούν τόσο έντονη κριτική σε έναν άνθρωπο για ένα σφάλμα και να αφήνονται τόσο σοβαρές υπόνοιες, δημόσια, περί αλκοολισμού; Και, βέβαια, πόσο ο ίδιος ο Βασίλης Μπισμπίκης νομιμοποιείται να πάει στο Σύνταγμα και να μεταφέρει την προσοχή στον ίδιο, ενώ ένας πατέρας αγωνίζεται να μάθει τα πραγματικά αίτια θανάτου του παιδιού του;
Ανέφερα μόλις 4 περιπτώσεις, που πήραν έκταση αυτές τις εβδομάδες. Δεν θα μπω στην ουσία της κάθε περίπτωσης, εξάλλου είναι και διαφορετικές μεταξύ τους. Επιλέγω να μην κάνω μνεία στην υπόθεση της απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι, γιατί, ότι και να ειπωθεί, θα είναι λίγο και ήσσονος σημασίας σε αυτή τη φάση. Ειδικά, αν τη συγκρίνουμε με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη χώρα μας αυτή την περίοδο.
Αυτό, λοιπόν, που παρατηρώ είναι ότι ζούμε σε μια εποχή πλήρους διχασμού. Έχει χαθεί, παντελώς, η έννοια της «ψυχραιμίας» από τους περισσότερους, το κοινό διψάει για αρένα, διψάει για αίμα και τα ΜΜΕ το προσφέρουν απλόχερα και ανενδοίαστα. Όσο και να έχουν κάνει καλό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν γίνεται να ζούμε στην εποχή του «cancel». Δεν γίνεται να απολύεται ένας άνθρωπος, εξαιτίας μιας διαδικτυακής πίεσης. Δεν γίνεται ο κάθε πολιτικός, για ιδιοτελή συμφέροντα, να υποκινεί μίσος. Δεν γίνεται να αποδομούμε έναν άνθρωπο, να εκμηδενίζουμε μια προσωπικότητα, γιατί υπέπεσε σε ένα σφάλμα.
Θα ακουστεί δυσοίωνο, αλλά όσο δεν μπαίνει ένα φρένο στην αδηφάγο νοοτροπία των ΜΜΕ και όσο δεν μπαίνει και ένας έλεγχος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα πράγματα θα χειροτερεύουν συνεχώς. Ξέρω πως θα έπρεπε να λειτουργούν αποτελεσματικότερα οι θεσμοί, ξέρω πως η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά, αλλά ας προσπαθήσουμε, στην παρούσα φάση, να μην κατατροπώνουμε ανθρώπους και αξιοπρέπειες. Ας είναι αυτό ένα πρώτο βήμα.
Thesspulse 