Στο θέατρο Αριστοτέλειο λαμβάνει χώρα μια παράσταση, η οποία, αναμφίβολα, θα σας προκαλέσει μια πληθώρα συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ερμηνευτική δεινότητα του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, είναι τόσο ευαίσθητα και επίκαιρα τα θέματα που αγγίζει η παράσταση, που δύσκολα θα σας αφήσουν ασυγκίνητους.
Ο Τσάρλι είναι ένας παχύσαρκος gay άντρας, που έχει κλειστεί στον εαυτό του. Αν και φαίνεται πετυχημένος στη δουλειά του( είναι καθηγητής αγγλικών), στην ουσία τίποτα δεν του προκαλεί ενδιαφέρον και απλώς περιμένει να έρθει το τέλος στη ζωή του. Αρνείται πεισματικά να πάει στο νοσοκομείο για εξετάσεις και το μόνο που θέλει, πριν φύγει από τη ζωή, είναι να ενωθεί ξανά με την κόρη του. Πιο συγκεκριμένα, έχει να δει την κόρη του 15 ολόκληρα χρόνια, από τότε που ερωτεύτηκε έναν φοιτητή του, ο οποίος πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η επίσκεψη ενός ιεραποστόλου στον Τσάρλι, που επιδιώκει να τον προσηλυτίσει στο λόγο του Θεού.
Το κείμενο του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ διέπεται από πολλές θρησκευτικές αναφορές. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης αναρωτιέσαι για το βαθμό επιρροής της θρησκείας στη ζωή ενός ανθρώπου, κατά πόσο, τελικά, η θρησκεία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο πίεσης της ελευθερίας του. Ένα ακόμα μείζον ζήτημα που αναδεικνύει η παράσταση είναι το ζήτημα του έρωτα και της μοναξιάς. Πόσο οι άνθρωποι διεκδικούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; Σε τι βαθμό ο έρωτας μπορεί να αποβεί αυτοκαταστροφικός;
Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι το πόσο είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Η κόρη του Τσάρλι είναι μια θυμωμένη, αντιδραστική και αρκετά σκληρή έφηβη. Μιλάει πολύ άσχημα σε όλους, αλλά τελικά, όσο κυνικός και να φαίνεται ένας άνθρωπος, ποτέ δεν μπορεί να πάψει να ενδιαφέρεται για τους γύρω του. Κανείς δεν είναι μονοδιάστατος, όλοι μέσα μας κρύβουμε το καλό και το κακό. Το θέμα είναι πού θα επενδύσει ο καθένας.
Η παράσταση είναι, ιδιαίτερα συγκινητική σε πάρα πολλά σημεία. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, πολύ μεστή και με μεγάλη κορύφωση στο φινάλε. Αν και στην αρχή η παράσταση μπορεί να φαίνεται λίγο περίπλοκη, το τέλος ,σίγουρα, θα σας ανταμείψει. Άξιοι ερμηνευτικοί συνοδοιπόροι του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη η Γεωργία Μεσαρίτη (Έλι), Βασίλης Ντάρμας (Τόμας), Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου (Μέρι), Ειρήνη Σταματίου (Λιζ).
Θα κλείσουμε με ένα σημείο από το σημείωμα του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη: «Σκέφτηκα τον τίτλο και με είδα γιατί και εγώ μια φάλαινα είμαι (είναι) που δεν ξέρει πόσο πολύ θέλει ο εαυτός του καθενός να σκοτώσει η να αγγίξει …
Thesspulse 