Συντάκτης: Ηλίας Καραφουλίδης

Είχα πολύ καιρό να δω μια ταινία, που να περιγράφει τόσο εύστοχα το καίριο ζήτημα των σύγχρονων σχέσεων. Πόσο έτοιμοι είμαστε να αγαπήσουμε αληθινά; Πόσο πολύ εγκλωβίζουμε τους άλλους σε κουτάκια που αφορούν το ύψος, το βάρος, τη μόρφωση, το κοινωνικό υπόβαθρο; Αρκούν κάποια «τικ» στο τέλειο πακέτο που ονειρευόμαστε για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε αληθινά τον άλλον; Η ταινία «Materialits»,  ή αν προτιμάτε τον ελληνικό τίτλο «Ταιριάζουμε;» της Σελίν Σονγκ, είναι μια ρομαντική κομεντί, που αντικατοπτρίζει πλήρως τη δυναμική των σχέσεων εν έτι 2025.

Η ιστορία στρέφεται γύρω από την πρωταγωνίστρια, Λούσι (Ντακότα Τζόνσον). Η Λούσι εργάζεται ως προξενήτρα, κάνει τα τέλεια «match» για τους πελάτες της και πιστεύει πως ο γάμος είναι «business». Ούσα χωρισμένη από έναν άφραγκο και άνεργο ηθοποιό, τον Τζον(Κρις Έβανς), η δυναμική Λούσι παρουσιάζεται ως μια επιφανειακή γυναίκα, υλίστρια, που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο χρήμα. Όταν, όμως, γνωρίζει τον πάμπλουτο Χάρι ( Πέδρο Πασκάλ), το παρελθόν τής χτυπάει την πόρτα και βρίσκεται αντιμέτωπη με το εξής δίλημμα: «Να προτιμήσει το Χάρι, που πληροί τα χαρακτηριστικά του ΄΄τέλειου πακέτου΄΄ ή να επιστρέψει στον Τζον, που την αγαπάει αληθινά και την ξέρει πολύ καλά;

Παρότι για πολλούς η ταινία μοιάζει προβλέψιμη, η σκηνοθεσία και η προσέγγιση της Σελίν Σονγκ ανατρέπει αρκετά τα προγνωστικά. Η ταινία σε αγγίζει, γιατί δείχνει την επικινδυνότητα που κρύβει ένα φαινομενικά τέλειο «match». Δείχνει το πόσο ανούσιο είναι να ζητάμε συντρόφους, λες και αγοράζουμε σπίτι ή αυτοκίνητο. Και το κυριότερο, παρουσιάζει όλο το φάσμα συναισθημάτων που βιώνει σήμερα ένας άνθρωπος. Στην εποχή που κυριαρχούν οι εφαρμογές γνωριμιών, το «Materialists» επιβεβαιώνει πως όλοι οι άνθρωποι ψάχνουν την αληθινή αγάπη, αλλά δυστυχώς εγκλωβίζονται σε κουτάκια και σε «τικ» σε μια μακροσκελή λίστα.

Εξαιρετική η σκηνοθεσία της Σελίν Σονγκ, όπως και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Μια ταινία για το σήμερα, για το τώρα, που θα σας γεννήσει πολλά συναισθήματα. Μη τη χάσετε!

Νέα περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων σημειώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, στην Πυλαία τρεις 14χρονοι επιτέθηκαν σε έναν συνομήλικο τους και, έπειτα, στο Ωραιόκαστρο, όπου ένας 14χρονος έριξε από το πατίνι έναν 15χρονο και έναν 12χρονο. Η αστυνομία προέβη στις απαραίτητες συλλήψεις, ωστόσο το φαινόμενο της βίας μεταξύ ανηλίκων δεν λέει να κοπάσει. Αντίθετα, βρίσκεται σε πλήρη έξαρση και πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι, ως κοινωνία, τι είναι αυτό που οδηγεί τους νέους σε παραβατικές και βίαιες συμπεριφορές.

Τα στατιστικά είναι πραγματικά σοκαριστικά. Πιο συγκεκριμένα, σε καθημερινή βάση καταγράφονται 23 περιστατικά ανήλικης παραβατικότητας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του αστυνομικού συντάκτη των εφημερίδων «Το Βήμα» και «τα Νέα», Βασίλη Λαμπρόπουλου, στην Ελλάδα σημειώνονται 10-11.000 κρούσματα βίας μεταξύ ανηλίκων σε ετήσια βάση και, μόλις το πρώτο τρίμηνο του 2025, συνελήφθησαν πάνω από 3.000 ανήλικοι. Τι λένε, όμως, για αυτό το φαινόμενο ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι;

Η καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Παντείου, Έφη Λαμπροπούλου, αποκαλύπτει στη «Lifo» ότι «η παραβατικότητα σχετίζεται με την αναζήτηση νέων συγκινήσεων». Ενώ στο ίδιο άρθρο, ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστου διατρανώνει πως «υπάρχει θεοποίηση της βίας. Αυτός που τη χρησιμοποιεί δεν αποκηρύσσεται από τους υπόλοιπους. Θεωρείται ότι είναι ο ισχυρός που επιβιώνει, είναι το πρότυπο».

Από την άλλη πλευρά, η καθηγήτρια Παιδιατρικής και Εφηβικής Υγείας του ΕΚΠΑ, Άρτεμις Τσίτσικα, φέρνει στο προσκήνιο το μείζον θέμα του COVID. Αναλυτικότερα, υποστηρίζει πως «μεγάλη ζημιά έχει κάνει η πανδημία του κορωνοϊού που εξουθένωσε τις οικογένειες, με συνέπεια πολλά παιδιά να μεγαλώνουν ΄΄στον αυτόματο΄΄, χωρίς γονεϊκή φροντίδα, και να καταλήγουν να εμπλέκονται σε ένα περιβάλλον κακοποίησης, να γίνονται τα ίδια θύματα ή θύτες».  Επιπρόσθετα, η εγκληματολόγος Έλενα Σύρμαλη, σε συνέντευξη της στην ΕΡΤ και στον Κώστα Νούση, αναδύει το διαδίκτυο ως κύρια πηγή της παραβατικότητας των ανηλίκων, τονίζοντας πως «Ανήλικοι οι οποίοι επιζητούν αναγνώριση, αναρτούν τα κατορθώματά τους στην «τροπαιοθήκη» που ονομάζεται social media. Ζούμε μία συνένωση φυσικού και ψηφιακού κόσμου. Εκεί λίγο τα όρια μπερδεύονται».

Εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα ιδιαίτερα περίπλοκο ζήτημα. Ζούμε στην εποχή του μιμητισμού, ζούμε στην εποχή της κυριαρχίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή που οι έφηβοι βιώνουν έντονα τις κοινωνικές αλλαγές και έχουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Ωστόσο, οι φρενήρεις ρυθμοί ζωής δεν επιτρέπουν πολλές φορές στην οικογένεια να επιβλέπει στενά το παιδί. Άραγε, πόσο εύκολο είναι να ελέγξεις έναν έφηβο; Πόσο εύκολο είναι να προειδοποιήσεις έναν έφηβο για όλους τους κινδύνους, που εγκυμονεί η κοινωνία; Πόσο μπορούμε να πείσουμε τους νέους, που μεγάλωσαν στην περίοδο της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας, ότι υπάρχει ελπίδα και προοπτική στη ζωή τους;

Όλα αυτά έχουν συντελέσει σε μια κοινωνία γεμάτη θυμό και βία. Το θέμα είναι αν μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και κατά πόσο το σχολείο μπορεί να προστατέψει τα παιδιά και να συμβάλλει πιο ουσιαστικά στην αναπτέρωση της ψυχολογικής τους κατάστασης. Τα παρόντα στατιστικά δεν είναι ευοίωνα, ωστόσο, όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι «Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο». Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

Ένα ξεχωριστό μουσικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη 6-17 Αυγούστου. Το Muse, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, απέδειξε πως είναι ένα πρόγραμμα, που συνδυάζει μουσική, τέχνη, πολυπολιτισμικότητα και σπάει κάθε είδους στερεότυπο και προκατάληψη. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν παιδιά από όλο τον κόσμο, από την Ιταλία ως την Αίγυπτο, από τη Γερμανία ως την Κένυα. Επιστέγασμα όλης αυτής της προσπάθειας ήταν το φεστιβάλ, που πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου στον Κήπο των Εποχών. Τα παιδιά ένωσαν τις δυνάμεις τους, χόρεψαν και τραγούδησαν, δείχνοντας πως η μουσική δεν διαχωρίζει, μόνο ενώνει τους ανθρώπους.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Οι συμμετέχοντες, από την πρώτη κιόλας ημέρα, ξεκίνησαν να ασχολούνται ενεργά με τη μουσική. Αναλυτικότερα, έμαθαν για την ιστορία της μουσικής, έμαθαν ιδιαίτερες και ξεχωριστές λεπτομέρειες για τα είδη της μουσικής, για τα μουσικά όργανα. Έμαθαν διεξοδικά πώς να παράγουν μουσική, για μουσικά όργανα, όπως το Santoor και το Oud, έπαιξαν κουίζ μουσικών γνώσεων και, το σημαντικότερο, έμαθαν πώς να εκφράζονται. Πώς, δηλαδή, να συνδυάζουν κίνηση, μουσική και συναίσθημα. Οι γνώσεις τους δεν έμειναν εκεί. Έφτιαξαν τα δικά τους μουσικά όργανα, γύρισαν τα δικά τους video clips, έμαθαν πώς να προωθούν τον εαυτό τους, πώς να διαφημίζουν τη δουλειά τους και, το κυριότερο, ανέπτυξαν τις μουσικές τους ικανότητες. Μετά από λίγες ημέρες προβών κατάφεραν να σταθούν μπροστά σε κόσμο και να παρουσιάσουν απαιτητικά μουσικά τραγούδια, όπως το «It is my life» και το «We will rock you».

Προσωπικά, είχα την ευκαιρία να είμαι βοηθός σε αυτό το πρόγραμμα και είδα με τα μάτια μου πόσο κόπιασαν και πόσο προσπάθησαν τα παιδιά αυτές τις 10 ημέρες. Το βασικότερο, ωστόσο, είναι πως απόλαυσαν αυτό το χρονικό διάστημα και στο τέλος αποχαιρετήθηκαν εγκάρδια και σε κλίμα χαράς και συγκίνησης. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο κλήθηκαν να συνεργαστούν σε μια σειρά εργαστηρίων, σε μια σειρά δημιουργικών δραστηριοτήτων και το αποτέλεσμα ήταν άρτιο. Αν μπορώ να εγγυηθώ για ένα πράγμα είναι πως τα παιδιά πέτυχαν το σκοπό του Muse, έσπασαν τα στερεότυπα και ενίσχυσαν τη συμπερίληψη.

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στους ιδρυτές και συντονιστές του προγράμματος, Φωτεινή Καραμούζη και Κώστα Σώτο. Η συμβολή τους ήταν καθοριστική καθόλη τη διάρκεια του προγράμματος και ήταν έμπρακτα δίπλα στα παιδιά. Τα βοήθησαν ουσιαστικά να εξελίξουν τις μουσικές τους γνώσεις και να παρουσιάσουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα στον Κήπο των Εποχών στις 15 Αυγούστου.

Όλοι ανανεώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου. Και όλοι πήραμε ένα μεγάλο μάθημα. Όταν ενώνονται άνθρωποι με καλή διάθεση και καλό σκοπό, τότε το αποτέλεσμα είναι απλά μαγικό!

Τι συμβαίνει όταν ένας φιλόδοξος συγγραφέας επισκέπτεται έναν πατροκτόνο στη φυλακή, ώστε να γράψει ένα έργο βασισμένο στην ιστορία του; Πόσο το οικογενειακό μας υπόβαθρο μπορεί να μας καθορίσει; Σε τι βαθμό πρέπει να «σκοτώσουμε» τους γονείς μας, ώστε να νιώσουμε ελεύθεροι; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει η παράσταση. Το μόνο ερώτημα, που δεν επιδέχεται ανάλυσης, είναι αν αξίζει να πας να δεις την παράσταση και πόσο συγκλονιστικές είναι οι ερμηνείες του Θάνου Λέκκα και του Δημήτρη Καπουράνη.

Το πολυβραβευμένο έργο του Ουρουγουανού συγγραφέα «Σέρχιο Μπλάνκο» μάς φέρνει αντιμέτωπους με τρεις χαρακτήρες. Κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ένας συγγραφέας, ο οποίος αποφασίζει να επισκεφτεί έναν νεαρό πατροκτόνο στο κελί του, με σκοπό να τού προτείνει να υποδυθεί τον εαυτό του και να ερμηνεύσει την ιστορία του σε μια θεατρική παράσταση που ετοιμάζει. Όταν, όμως, οι αρμόδιοι φορείς απαγορεύουν τη συμμετοχή του νεαρού Μαρτίν στην παράσταση, τότε ο συγγραφέας επιλέγει έναν ηθοποιό, ονόματι Φρειδερίκο, προκειμένου να ενσαρκώσει το ρόλο.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης παρακολουθούμε να εξελίσσεται μια τρυφερή φιλία μεταξύ του συγγραφέα και του 20χρονου Μαρτίν, καθώς ο συγγραφέας όχι απλά δείχνει να κατανοεί τα αίτια της πράξης του, αλλά μάλιστα τον δικαιολογεί και τον βάζει σε σκέψεις για το πώς θα μπορούσε να δράσει ο ίδιος κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Η συζήτηση τους ανοίγει καίρια θέματα, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η ανδρική ταυτότητα και η καταπίεση. Από την άλλη πλευρά, οι σκηνές του συγγραφέα με τον ηθοποιό αναδεικνύουν όλη τη δημιουργικότητα που κρύβει μια παράσταση και, συνολικότερα, η τέχνη.

Το σκηνικό της παράστασης είναι ένα κλουβί, μέσα στο οποίο υπάρχει ένα γήπεδο μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι η μοναδική διέξοδος του Μαρτίν, ο μοναδικός χώρος που μπορεί να νιώθει ελεύθερος. Αν και στην αρχή της παράστασης μοιάζει αρκετά περιοριστικό, στο τέλος σου δημιουργεί όλη αυτή την αίσθηση της καταπίεσης και του περιορισμού που νιώθει ο πατροκτόνος. Αυτός πρέπει να ήταν και ο στόχος τόσο του Κώστα Πολίτη, που επιμελήθηκε το σκηνικό, όσο και του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Τέλος, αξίζουν αμέτρητα χειροκροτήματα οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές της παράστασης. Θάνος Λέκκας και Δημήτρης Καπουράνης αποδεικνύουν περίτρανα πως είναι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί. Καταφέρνουν να σου κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον, η χημεία τους είναι υποδειγματική και δεν παίζουν απλά, αλλά ζουν και βιώνουν στο έπακρο τα συναισθήματα, που βιώνουν οι ήρωες τους.

Η παράσταση έρχεται ξανά στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Δάσους την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου και αξίζει να τη δείτε. Συνολικά, αυτά τα 3 χρόνια, έχουν παρακολουθήσει την παράσταση πάνω από 120.000 θεατές σε πάνω από 20 θέατρα σε όλη τη χώρα. Μη τη χάσετε!

Τετάρτη 9 Ιουλίου και το Θέατρο Γης είναι κατάμεστο, έτοιμο να κλάψει, να γελάσει, να πονέσει, να διασκεδάσει. Αυτά τα συναισθήματα κατάφερε να μας δημιουργήσει και χθες η Νατάσα Θεοδωρίδου, σε μια πραγματικά αξέχαστη βραδιά. Εξάλλου αυτό ακριβώς πετυχαίνει για 28 συναπτά χρόνια στην ελληνική μουσική σκηνή, να προκαλεί μια τεράστια παλέτα συναισθημάτων.

Μαζί σου Νατάσα τραβήξαμε μια «κόκκινη γραμμή» σε όλες τις καταστάσεις που μας πληγώνουν, αφήσαμε πίσω μας ό,τι «δεν μας αφορά» και «τις δύσκολες μας στιγμές» μάς κράτησε συντροφιά το «Φεγγάρι».  Κοιτάξαμε κατάματα όσους «δεν ντράπηκαν», όσους είχαν «αχάριστη καρδιά», όσους δεν «ήταν έρωτας, αλλά Γολγοθάς» και στο τέλος «το σκουπιδιάρικο» ήρθε και μάζεψε όλα μας «τα θρύψαλα και συντρίμμια»

Και εμείς Νατάσα «μακριά σου δύσκολα περνάμε» και μας δίνεις δύναμη όταν «δεν βλέπουμε πώς να προχωρήσουμε», όταν «δεν θέλουμε να ακούμε τίποτα πια», όταν στις «έντεκα παρά» καταλήγουν να είναι «κρίμα τόσα όνειρα χαμένα».

Μάλιστα, η Νατάσα Θεοδωρίδου δίνει πάντα χώρο σε νέους καλλιτέχνες, αποδεικνύοντας τη γενναιοδωρία της. Μαζί της στο Θέατρο Γης ήταν ο Χρήστος Τσιλόπουλος, ο οποίος έκανε ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα, ξεσηκώνοντας όλο το θέατρο. Καθαρόαιμος λαϊκός καλλιτέχνης με ωραία και μεστή φωνή.

Νατάσα είσαι μια «γλυκιά μελωδία» σε «όσους μας βάζουν δύσκολα», σε όσους «έμοιαζαν με αγάπη, αλλά ήταν πόλεμος», σε όσους «δεν μπορούσαν να δουν τα αυτονόητα». «Επειδή με ξέρω» Νατάσα, σου λέω πως «ήταν να βρεθούμε» και πως είσαι «η απάντηση στα τόσα μας γιατί». Δικαίως και χθες «παραδοθήκαμε σε σένα», γιατί εμείς «θέλουμε φίλους σαν και εσένα».

Στην πόλη της Κλουζ-Ναπόκα πραγματοποιήθηκε το 24^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τρανσιλβανία από τις 13 ως τις 22 Ιουνίου. Πάνω από 125.000 θεατές παρακολούθησαν συνολικά το Φεστιβάλ, απολαμβάνοντας μοναδικές ταινίες και τις 10 ημέρες.

Μεταξύ των 1.000 ειδικών προσκεκλημένων ήταν ο Ούγγρος σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Béla Tarr, ο γνωστός Ρουμάνος ηθοποιός, Florin Piersic, η ηθοποιός Maria de Medeiros από την Πορτογαλία και πολλοί άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες, που τίμησαν με την παρουσία τους το 24^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τρανσιλβανία. Συνολικά στο Φεστιβάλ προβλήθηκαν πάνω από 200 ταινίες. Η πρώτη προβολή ήταν η ιρλανδική ταινία «Christy», ενώ η τελευταία προβολή ήταν η δραματική ταινία «Sirât» του Γαλλικής καταγωγής σκηνοθέτη, Óliver Laxe. Μάλιστα, τη συγκεκριμένη ταινία την είδαν πάνω από 3.000 άνθρωποι στην κεντρική πλατεία της πόλης, Unirii Square.

Προσωπικά είχα την τύχη να παρευρεθώ στο Φεστιβάλ και να συμμετέχω ως εθελοντής στο τμήμα της Αγοράς. Παρακολούθησα πολλούς νέους καλλιτέχνες να προσπαθούν να βρουν χορηγούς, ώστε να στηρίξουν τις φιλόδοξες ιδέες του. Για 10 ημέρες απόλαυσα υπέροχες ταινίες, όπως το «Thank you for banking with us», «Dreams», «La infiltrada», «Dreams(Sex Love)», «Le Mohican» και «Queer».Τις συνιστώ όλες ανεπιφύλακτα, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως με κέρδισαν λίγο παραπάνω οι ταινίες  «La infiltrada» του Arantxa Echevarría και «Dreams(Sex Love)» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Dag Johan Haugerud.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ και στην υπέροχη πόλη της Κλουζ, η οποία απέδειξε τον τίτλο της. Είναι, όντως, η «πρωτεύουσα των ταινιών και της κουλτούρας». Είναι μια πολύ ζωντανή πόλη, πολύ όμορφη και με πάρα πολλά δρώμενα, δεν βαριέσαι ποτέ. Κόσμος όλων των ηλικιών γέμιζε κάθε μέρα τις αίθουσες, ενώ σύμμαχος ήταν και ο πολύ ωραίος καιρός που έκανε αυτές τις ημέρες.

Ραντεβού, λοιπόν, ξανά για το 25^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τρανσιλβανία 12-21 Ιουνίου 2026.

Το 5^ο επεισόδιο στο franchise του John Wick μάς συστήνει την Ιβ ΜακΚάρο, μια γυναίκα διψασμένη για εκδίκηση, εξαιτίας της δολοφονίας του πατέρα της. Έτσι, εκπαιδεύεται σκληρά από το δολοφονικό συνδικάτο «Ρούσκα Ρομά» και, όταν συμπληρώνει τη βασική της εκπαίδευση, πάει να βρει τους υπαίτιους της δολοφονίας του πατέρα της.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Λεν Γουάιζμαν, επέλεξε μια αρκετά γρήγορη σκηνοθεσία, με εναλλαγή σκηνικών, με έντονη δράση, με εντυπωσιακές σκηνές, αλλά και με πολλά ερωτηματικά. Για παράδειγμα, τη σύνδεση του τίτλου της ταινίας με το περιεχόμενο της. Με άλλα λόγια, σε κανένα σημείο δεν διακρίνουμε για ποιο λόγο η ηρωίδα κάνει μαθήματα μπαλέτου στην αρχή της ταινίας. Έπειτα, δεν εξηγείται επαρκώς η αντιπαλότητα μεταξύ του δολοφονικού συνδικάτου «Ρούσκα Ρομά» με ένα άλλο εγκληματικό συνδικάτο, το οποίο ζει σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό και κατοικείται μόνο από δολοφόνους και εκτελεστές.

Η πρωταγωνίστρια, Άνα ντε Άρμας, ανταποκρίνεται επάξια στο ρόλο της. Μαχητική, δυναμική, χωρίς ηθικούς φραγμούς, έτοιμη να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια, προκειμένου να πετύχει το στόχο της. Συμμετέχει σε εντυπωσιακές σκηνές δράσης με φλογοβόλα, βόμβες, όπλα και ξεχωρίζει για τη δίψα της να μάθει την αλήθεια, που της κρύβουν ακόμα και οι δικοί της άνθρωποι.

Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία, που δεν χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Καθόλη τη διάρκεια της, βλέπουμε πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές δράσης με πολλή βία, αιματοχυσία, φόνους και μια ηρωίδα, που τελικά καταφέρνει το στόχο της. Μάλλον διεκπαιρωτικοί όλοι οι υπόλοιποι ρόλοι και ένα έργο χωρίς ανατροπές και μυστήριο.

Με κεντρικό σύνθημα «Να δημιουργήσουμε πιο ασφαλείς δημόσιους χώρους» πραγματοποιήθηκε από τις 26 Μαΐου ως τις 5 Ιουνίου το ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Streets4all». Υπό την αιγίδα των Ενωμένων Κοινωνιών των Βαλκανίων(USB), το πρόγραμμα απευθυνόταν σε Έλληνες και κατοίκους της Γερμανίας και είχε ως στόχο την ευαισθητοποίηση τους σχετικά με καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως η παρενόχληση στους δημόσιους χώρους, η συναίνεση, η κακοποίηση των γυναικών, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ισότητα των φύλων.

Ως συμμετέχων σε αυτό το πρόγραμμα, μπορώ να πω με σιγουριά ότι υλοποιήθηκαν στο έπακρο όλοι οι στόχοι. Αναλυτικότερα, καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος, είχαμε την ευκαιρία, μέσα από πολύ δημιουργικές δραστηριότητες, να μιλήσουμε ανοιχτά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά όλοι οι άνθρωποι και, κυρίως, οι γυναίκες σε δημόσιους χώρους. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, 1 στις 3 γυναίκες έχει υποστεί βία, είτε στο σπίτι, είτε στο επαγγελματικό περιβάλλον, είτε σε δημόσιους χώρους. Από ένα χυδαίο σχόλιο ως μια σεξουαλική παρενόχληση, από ένα μη συναινετικό άγγιγμα στο σώμα ως το βιασμό, οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες σε καθημερινή βάση με το φόβο να μην μπορούν να κυκλοφορούν ανέμελες  στο δρόμο. Πόσες φορές έχουμε δει γυναίκες να μιλάνε με μια φίλη τους στο τηλέφωνο μέχρι να φτάσουν στο σπίτι τους; Πόσες φορές κρατάνε σφιχτά τα κλειδιά τους στο χέρι ως ένα «όπλο» απέναντι σε έναν εν δυνάμει κακοποιητή; Πόσες φορές χρειάζονται οι γυναίκες να ξεπεράσουν έμφυλα και βαθιά ριζωμένα πατριαρχικά στερεότυπα σχετικά με το ντύσιμο και την εξωτερική τους εμφάνιση;

Το «Streets4all» όχι μόνο άγγιξε όλα αυτά τα ζητήματα, αλλά κληθήκαμε όλοι οι συμμετέχοντες και συμμετέχουσες να δώσουμε λύση σε αυτά τα προβλήματα. Να κάνουμε κοινωνικά πειράματα, να δημιουργήσουμε τις δικές μας καμπάνιες, να κάνουμε ακόμα και μαθήματα αυτοάμυνας σε περίπτωση ανάγκης. Όλες αυτές τις ημέρες είχαμε την τύχη να μιλήσουμε για τη σημασία της ενεργούς συμμετοχής, πόσο απαραίτητο είναι να μιλάμε και να βοηθάμε, όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να παρενοχλείται σε δημόσιο χώρο. Είναι πολύ σπουδαίο, που άνοιξε ένας πολυπολιτισμικός διάλογος ανάμεσα σε ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες, με διαφορετικό υπόβαθρο, με διαφορετικές ηλικίες, αλλά με έναν κοινό σκοπό: την πλήρη ισότητα των φύλων και τη δημιουργία ασφαλών συνθηκών για όλους.

Προσωπικά αντιλήφθηκα, για μια ακόμα φορά, την αξία του σεβασμού ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν έχει σημασία ούτε η καταγωγή, ούτε το χρώμα του δέρματος, ούτε η οικονομική επιφάνεια, ο κίνδυνος μπορεί να είναι παντού και είναι υποχρέωση όλων μας να μιλάμε, να βοηθάμε όποιον άνθρωπο έχει ανάγκη και να καταγγέλλουμε. Και πόσο κρίμα που το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν μας τα εμφυσεί όλα αυτά. Μέσα σε 10 μέρες αποκόμισα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής από όσα αποκόμισα 12 χρόνια στο σχολείο ως μαθητής. Ας έχουμε τα μάτια μας και αυτιά μας ανοιχτά και ας δημιουργήσουμε ασφαλείς δημόσιους χώρους για όλους τους ανθρώπους και, πρωτίστως, για τις γυναίκες.

Ευχαριστώ πολύ το πρόγραμμα «Streets4all», την USB και τη συντονίστρια του προγράμματος, Φωτεινή-Claire Καραμούζη για την πολύτιμη εμπειρία!

Πόσο εύκολα μπορούν να διαταραχθούν οι ισορροπίες μέσα από τη δύσκολη καθημερινότητα ενός ζευγαριού; Πόση βία μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος; Σε τι βαθμό ο χρόνος μπορεί να φθείρει έναν κεραυνοβόλο έρωτα; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το έργο του Dennis Kelly «Girls&Boys». Η Νατάσα Εξηνταβελώνη, μέσα από το αστείρευτο ταλέντο της, καταφέρνει να συγκινήσει, να καθηλώσει και το τέλος του έργου αποτελεί γροθιά στο στομάχι για όλους τους θεατές.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η ηρωίδα γνωρίζει τον άντρα της στο αεροδρόμιο και μια αρχική αντιπάθεια μετατρέπεται γρήγορα σε ένα φλογερό έρωτα. Το πάθος κυριαρχεί στη σχέση τους, και οι δύο με επιτυχημένες καριέρες και γρήγορα έρχεται ο γάμος και η απόκτηση δύο υπέροχων παιδιών. Αν και όλα μοιάζουν ιδανικά, οι ισορροπίες διαταράσσονται πολύ γρήγορα και η ηρωίδα μοιάζει καταβεβλημένη, θύμα ψυχολογικής βίας και, τελικώς, εγκλωβισμένη μέσα σε θετικές αναμνήσεις. Σίγουρα η αρχή του έργου δεν προμηνύει, σε καμία περίπτωση, ένα τόσο σκληρό και ειδεχθές τέλος.

Εκεί έγκειται, βέβαια, και το πρόβλημα του έργου. Υστερεί αρκετά στη συνοχή των γεγονότων, στη δομή και ο θεατής προσπαθεί σε πολλά σημεία να κάνει τη σύνδεση μεταξύ των όσων διαδραματίζονται μπροστά του. Δεν υπάρχει μια κορύφωση ή μια κλιμάκωση γεγονότων. Πέρα από τις περιττές βωμολοχίες, σε πολλά σημεία λείπει μια πιο ουσιαστική εμβάθυνση στο ψυχικό κόσμο τόσο του άντρα όσο και της γυναίκας. Με άλλα λόγια, η ηρωίδα μάς αφηγείται τις δυσκολίες που περνάει και, ξαφνικά, μάς ενημερώνει πως «τώρα ερχόμαστε στο πιο δύσκολο κομμάτι της παράστασης».

Ωστόσο, αυτό που σε κρατούσε σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν, αναντίρρητα, η σπουδαία ερμηνεία της Νατάσας Εξηνταβελώνη και η μαεστρική σκηνοθεσία της Λητούς Τριανταφυλλίδου. Η χρήση ζωντανής κάμερας στη σκηνή προσέθεσε απίστευτη αμεσότητα στο μονόλογο, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρέτησε όλη την παλέτα συναισθημάτων που βίωνε η ηρωίδα. Πολύ ευφυές και το στήσιμο του σκηνικού, που από τη μία πλευρά υπήρχε ένα καθιστικό σε ένα σαλόνι σπιτιού και από την άλλη πλευρά ένα επαγγελματικό γραφείο με ένα ψυγείο και μια βιβλιοθήκη.

Καταληκτικά, μπορεί η παράσταση να υστέρησε σε δομή, μάς αντάμειψε όμως σε συναίσθημα και ουσία. Η βία είναι γύρω μας, οι ανθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται διαρκώς και, τελικά, υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ της οικογενειακής γαλήνης και μιας σκληρής και βίαιης καθημερινότητας. Μια πολύ ωραία παράσταση που σε κάνει να βιώσεις μια πληθώρα συναισθημάτων και ένα ιδιαίτερο ζεστό χειροκρότημα στην υπερταλαντούχα Νατάσα Εξηνταβελώνη.

Από χθες το πρωί παρατηρώ μια από τις πιο άστοχες, χρονικά, επιθέσεις. Παρατηρώ μια στοχοποίηση του Γιώργου Λιάγκα για τα απρεπέστατα σχόλια του προς την Κλαυδία και την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision. Τα σχόλια του ήταν, αντικειμενικά, άσκοπα και ιδιαίτερα αιχμηρά, αλλά αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά μια μέρα μετά την τεράστια και επιβλητική εμφάνιση της Κλαυδίας, που μας χάρισε την 6η θέση στον 69^ο διαγωνισμό της Eurovision;

Αξίζει να στρέψουμε πάλι την προσοχή μας σε κάτι αρνητικό; Έχει να αποδείξει κάτι ο Φωκάς Ευαγγελινός μετά από τόσα χρόνια πετυχημένης πορείας; Αλλά ας ξετυλίξουμε σιγά σιγά το κουβάρι αυτής της ιστορίας. Ο Γιώργος Λιάγκας, ως παρουσιαστής καθημερινής πρωινής εκπομπής, έχει επιλέξει να ακροβατεί κάθε μέρα σε ένα τεντωμένο σχοινί. Έχει επιλέξει να πραγματοποιεί αρκετά αιχμηρά σχόλια επί παντός επιστητού, ρισκάροντας να στεναχωρήσει, να θίξει και να προκαλέσει αντιδράσεις. Αν τον είχα απέναντι μου, είμαι σίγουρος πως θα μου έλεγε πως «στη δημοκρατία ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του» και πως «όσοι βρίζουν έναν άνθρωπο που διατυπώνει ανοιχτά τη γνώμη του να κοιτάξουν το δημοκρατικό τους φρόνημα». Προσωπικά, εμένα μού αρέσει που εκτίθεται, μού αρέσει που δεν φοβάται να εκθέσει την προσωπική του άποψη, ωστόσο πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια. Είναι αυτό το τεντωμένο σχοινί που αναφέραμε προηγουμένως.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν στιγμές που ο Γιώργος Λιάγκας λειτουργεί ως ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας κοινωνίας και μιας τηλεόρασης, που θέλει να κρίνει και να κατακεραυνώσει έναν άνθρωπο. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το κράξιμο που δέχεται, εξαιτίας της αυστηρότατης κριτικής του στην ελληνική συμμετοχή. Η 22χρονη τραγουδίστρια ήταν πραγματική συγκλονιστική στη σκηνή της Eurovision, μάς καθήλωσε και μας ανατρίχιασε όλους. Χάρισε στη χώρα μας την καλύτερη θέση μετά το 2013 και εμείς γιατί πρέπει να ασχοληθούμε μια φορά ακόμα με το Γιώργο Λιάγκα;

Την καλύτερη απάντηση στους επικριτές της την έδωσε η ίδια η Κλαυδία στις δηλώσεις της στο αεροδρόμιο. «Ήταν πάρα πολύ μεγάλο κίνητρο αυτά τα σχόλια για μένα, τα χρησιμοποίησα σαν κίνητρο. Δεν με επηρέασε, ίσα ίσα με μπούσταρε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα κίνητρο να θέλω να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, ότι κι αν συμβεί. Οπότε, μάλλον τους ευχαριστώ πάρα πολύ». Για αυτό το λόγο, αυτό το κορίτσι έλαβε τόση αγάπη από όλο τον κόσμο, είναι ταπεινή, μετριόφρων και δεν ασχολείται με κακόβουλα σχόλια και ίντριγκες.

Ούτε εγώ καταλαβαίνω γιατί να ασχοληθούμε με τα σχόλια ενός παρουσιαστή, αντί να εστιάσουμε αποκλειστικά στην επιτυχία μιας νεαρής τραγουδίστριας. Ναι, ήταν εμπρηστικά τα σχόλια του, αλλά γιατί πρέπει, μονίμως, να αναπαράγουμε τη μικρότητα και να μην αναδεικνύουμε μόνο τη μεγαλοψυχία ενός τόσο σπουδαίου ταλέντου; Εγώ υποκλίνομαι στην Κλαυδία, υποκλίνομαι στην ερμηνεία της, τη σκηνική της παρουσία. Κατάφερε να διαψεύσει τις προσδοκίες και τις προβλέψεις πολλών Ελλήνων αναφορικά με αυτό το τραγούδι και κατάφερε να πετάξει ως την 6^η θέση του διαγωνισμού. Επιλέγω να μείνω εκεί που μένει και η ίδια, στην τεράστια και υπέρμετρη αγάπη και στήριξη που δέχτηκε και όχι στα ελάχιστα αρνητικά σχόλια.

Μπράβο στην Κλαυδία, μπράβο για το ήθος της, τη φωνή της και είναι σίγουρο πως θα απασχολήσει για πολλά χρόνια ακόμα το μουσικό καλλιτεχνικό στερέωμα!