Συντάκτης: Ηλίας Καραφουλίδης

Μια μέρα πριν πάω να δω την ταινία «Μαρία», είχα διαβάσει την ατάκα του Άγγλου ηθοποιού και σκηνοθέτη, Γκάρι Όλτμαν: «Δεν μπορείς να αποτυπώσεις ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου σε 2 ώρες». Έτσι θεώρησα αρκετά έξυπνο το εύρημα του Χιλιανού σκηνοθέτη Πάμπλο Λαραϊν να εστιάσει στο τελευταίο στάδιο της ζωής της Μαρίας Κάλλας, η οποία ζει απομονωμένη στο Παρίσι και επιδιώκει να ζήσει ξανά τις στιγμές μεγαλειώδους δόξας.

Υπό το πρίσμα αυτής της ανάλυσης, η ταινία «Μαρία» αναδεικνύει περίτρανα την ευθραστότητα των σπουδαίων καλλιτεχνών, οι οποίοι νιώθουν εγκλωβισμένοι στη δημόσια εικόνα τους και καταλήγουν να παλεύουν με τη ματαιοδοξία και το μύθο τους. Ο Πάμπλο Λαραϊν αυτό ήθελε να πετύχει, να φέρει στο φως το αχανές συναίσθημα της μοναξιάς, τις οδυνηρές παρενέργειες που προκαλεί ο εθισμός στα χάπια αλλά και την απέλπιδα προσπάθεια ενός καλλιτέχνη να αναβιώσει την κυριαρχία και την αποθέωση. Άξια αναφοράς είναι η ιδέα του σεναριογράφου «Στίβεν Νάιτ» να δώσει σε ένα φανταστικό δημοσιογράφο το όνομα «Mandrax», όνομα και του παρεσθησιογόνου φαρμάκου που είχε εθιστεί η Μαρία Κάλλας.

Επιπρόσθετα, παρακολοθούμε και άλλα ζητήματα, όπως ο μύθος ότι η Μαρία Κάλλας ακύρωνε συχνά συναυλίες της, την αντιμετώπιση που έχει ο Τύπος στις καλές αλλά και στις κακές στιγμές ενός μεγάλου καλλιτέχνη και, βέβαια, το μεγαλειώδη και αληθινό έρωτα που έζησε η Μαρία Κάλλας με τον Αριστοτέλη Ωνάση. Είναι αυτές οι στιγμές που παρατηρούμε τη μεγάλη ντίβα της όπερας να είναι ευάλωτη σε καθημερινά ανθρώπινα συναισθήματα και είναι οι στιγμές που όλοι οι θεατές συνειδητοποιούμε πως πίσω από κάθε μεγάλη μορφή του καλλιτεχνικού στερεώματος, μπορεί να κρύβεται μια βαθιά πληγωμένη και απομονωμένη ψυχή.

Η Αντζελίνα Τζολί κατάφερε να αναπαραστήσει πάρα πολύ καλά την εμβληματική φυσιογνωμία της Μαρίας Κάλλας, δίνοντας ζωή στα ενδόμυχα συναισθήματα της, αλλά και στον αναπάντεχο θάνατο της. Αν και δέχτηκε δριμεία κριτική, για εμένα, η Αντζελίνα Τζολί προσδίδει αίγλη και ταλέντο με τη συμμετοχή της στην ταινία. Ίσως η ταινία θα μπορούσε να έχει κάποιες πιο γρήγορες εναλλαγές, να εμβαθύνει λίγο περισσότερο σε κάποια σημεία, αλλά ο σκηνοθέτης Πάμπλο Λαραϊν επέλεξε μια προσέγγιση σε πολλά ευαίσθητα ζητήματα των τελευταίων χρόνων της σπουδαίας ντίβας, εστιάζοντας κυρίως σε ένα: στην απομόνωση της και στην προσπάθεια της να αναβιώσει τη χαμένη αίγλη της. Δεν μπορεί να γίνει μια αποκαλύπτική βιογραφία σε 2 ώρες, ίσως αυτό πρέπει να έχετε υπόψιν σας πριν δείτε την ταινία. Και πώς άλλωστε να εμβαθύνεις μέσα σε 2 ώρες για τη μεγαλύτερη ντίβα του λυρικού θεάτρου;

Παρακολούθησα την τρίτη(και από ότι φαίνεται) τελευταία σεζόν του Maestro, η οποία έκλεισε οριστικά κάποιες υποθέσεις και άφησε κάποιες άλλες με ένα ερωτηματικό. Δεν θα αναλωθώ τόσο πολύ ούτε στην πλοκή ούτε στην εξαιρετική, κατά γενική ομολογία, ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Αυτό που αξίζει να αναρωτηθούμε είναι οι λόγοι που αυτή η σειρά, υπό τη μπαγκέτα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, έγινε η πρώτη σειρά που ταξίδεψε παγκοσμίως σε όλο τον κόσμο.

Το Maestro κατόρθωσε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο να αναδείξει χρόνιες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, δίχως να προσβάλλει ή να ηθικολογεί. Αναλυτικότερα, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης επέλεξε να δημιουργήσει μια ωδή στην πολυμορφία των ανθρώπινων χαρακτήρων, χωρίς να σκέφτεται καθόλου να δείξει πως κάποιοι χαρακτήρες είναι μόνο καλοί ή μόνο κακοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ρόλος της Αλεξάνδρας( Στεφανία Γουλιώτη). Καθόλη τη διάρκεια της σειράς, παρακολοθούσαμε μια αρκετά δυναμική και στριφνή γυναίκα, βαθιά πληγωμένη όμως από την οικογένεια της, αρκετά επικριτική με τον άντρα της, υποστηρικτική όμως στην εμπλοκή του στη δολοφονία του Χαράλαμπου. Το ίδιο συνέβη και με το ρόλο του Θάνου (Δημήτρης Κίτσος). Ένας φαινομενικά τέλειος σύντροφος, ο οποίος δίνει τα πάντα στην κοπέλα του και τελικά καταλήγει κακοποιητικός και άκρως χειριστικός μαζί της.

Αυτό που έκανε να ξεχωρίσει το Maestro είναι πως δεν ήθελε απλώς να κατακεραυνώσει τους κακούς χαρακτήρες ούτε να κρίνει τους ανθρώπους, που είναι έρμαια των παθών τους. Προς επίρρωση αυτής της άποψης, στον τρίτο κύκλο παρακολοθούμε την υποστηρικτική στάση ενός αστυνομικού στην κακοποίηση της Κλέλιας από το Θάνο, αλλά και την ολιγωρία ενός αστυνομικού στους Παξούς σε ένα περιστατικό έμφυλης βίας. Όταν ο αστυνομικός(Κώστας Μπερικόπουλος) πηγαίνει στον αρμόδιο αστυνομικό του νησιού για να καταγγείλει το εν λόγω περιστατικό, τότε ο αρμόδιος αστυνομικός τού δείχνει μια φωτογραφία με τα ανήλικα παιδιά του. Όπως επίσης δείχνει το Σπύρο(Γιώργο Μπένιο) να χτυπά την κοπέλα του, Γιάννα(Τόνια Μαράκη), μιμούμενος με αυτό τον τρόπο την κακοποιητική συμπεριφορά του πατέρα του.

Δεν είναι μόνο η άρτια σκηνοθεσία, δεν είναι μόνο το πανέμορφο μέρος των Παξών, δεν είναι μόνο η καθηλωτική ερμηνεία των πρωταγωνιστών, είναι και η προσέγγιση του Χριστόφορου Παπακαλιάτη σε καίρια κοινωνικά ζητήματα. Δεν επέλεξε να πάει σε μια πεπατημένη, αντίθετα επέλεξε το δύσκολο δρόμο. Επέλεξε να αναδείξει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και να δείξει πως όλοι έχουμε μέσα μας και το καλό και το κακό. Όπως και στην κανονική ζωή, κάποιοι χαρακτήρες λυτρώνονται και κάποιοι άλλοι βυθίζονται στα σκοτάδια τους.

Σπουδαία διάκριση έλαβε η σειρά της ΕΡΤ «Έρημη Χώρα», καθώς συμπεριλήφθηκε ανάμεσα στις δέκα καλύτερες τηλεοπτικές σειρές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, στο πλαίσιο των NEM Awards 2024. Μια απολύτως αναμενόμενη εξέλιξη για όσους έχουμε δει τη σειρά στο ΕRTFLIX. Πρόκειται για μια άρτια σειρά τόσο σε επίπεδο παραγωγής, όσο και σε επίπεδο πρωτοτυπίας σεναρίου όσο και σε επίπεδο ερμηνείας ηθοποιών.

Η σειρά χωρίζεται σε δύο κύκλους των 8 επεισοδίων και είναι προσβάσιμη μέσω της πλατφόρμας της ΕΡΤ. Η ιστορία στρέφεται γύρω από ένα φιλήσυχο αγρότη, το Λουκά, ο οποίος, μετά το βιασμό και τη δολοφονία της γυναίκας του, ζει απομονωμένος σε ένα κτήμα, παρέα με τα ζώα του. Ο γιος του έχει συνάψει σχέση με μια γυναίκα από τη Ρουμανία και έχουν αποκτήσει τη 12χρονη Εύα, η οποία έχει πρόβλημα επιλεκτικής αλαλίας. Όλα αλλάζουν όμως στη ζωή του μικρού κοριτσιού, όταν χάνει και τους δύο γονείς της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και ο μόνος συγγενής της, που μπορεί να την αναλάβει, είναι ο παππούς της, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήθελε καμία επαφή μαζί της. Σε εκείνο το σημείο παρεμβαίνει η κοινωνική υπηρεσία και συγκεκριμένα η Μαρίνα, η οποία καλείται να δώσει λύση στην επιμέλεια της μικρής Εύας, αλλά και να μετριάσει την τόσο αρνητική στάση του παππού απέναντι της.

Ένας από τους βασικότερους λόγους να δεις τη σειρά είναι, αναντίρρητα, η υποκριτική δεινότητα του Γιώργου Κέντρου(Λουκάς). Υποδύεται με αξιοθαύμαστη αληθοφάνεια τον ερημίτη εκκεντρικό αγρότη, ο οποίος μετά τη δολοφονία της γυναίκας του από Ρουμάνους ανθρώπους της νύχτας, έχει στην κατοχή του όπλα και είναι έτοιμος για εκδίκηση. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει και στη Δανάη Σκιάδη( Μαρίνα), η οποία μετά την συμμετοχή της στο αστυνομικό θρίλερ του ΑΝΤ1+ «Σώσε με», υποδύεται μια ευαίσθητη γυναίκα, που καταβάλλει υπεράνθρωπη προσπάθεια για να μην καταλήξει η μικρή Εύα(Άννα Μαρία Μαρινάκη) σε ίδρυμα. Όλα αυτά υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργου Γκικαπέππα, που μετά το «Βραχιόλι της Φωτιάς», κατάφερε και τώρα να δημιουργήσει μια γουέστερν σειρά, με πολύ ωραία ατμόσφαιρα, πολύπλευρους χαρακτήρες και συνεχείς εναλλαγές στο σενάριο.

Προσωπικά ξεχώρισα τη σειρά, καθώς καταφέρνει να σε συνεπάρει με την καλογραμμένη πλοκή της και την άρτια σκηνοθεσία της σε κάθε επεισόδιο. Ξετυλίγεται πολύ ωραία το κουβάρι της ιστορίας του Λουκά, το πώς από ένας ήσυχος άνθρωπος μετατράπηκε σε έναν σκληροτράχηλο αγρότη που οπλοφορεί, ενώ είναι ιδιαίτερα συγκινητική η εξέλιξη της σχέσης του Λουκά με τη 12χρονη εγγονή του. Το τέλος του 1ου κύκλου αφήνει πολλά ερωτηματικά ενόψει της επιμέλειας της μικρής Εύας, ενώ το τέλος του 2ου κύκλου συγκινεί αναδεικνύοντας με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον ισχυρό δεσμό μεταξύ της οικογένειας. Σειρά που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από καμία σειρά διεθνών προδιαγραφών.

Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Κέντρος (Λουκάς), Δανάη Σκιάδη (Μαρίνα), Γιώργος Καραμίχος (Μάνος), Άννα Μαρία Μαρινάκη (Εύα), Νίκος Αρβανίτης (Στέλιος), Αλεξάνδρα Αϊδίνη (Χριστίνα), Γιώργος Γιαννόπουλος (Σερίφης), Χρήστος Κοντογεώργης (Μάρκος), Αλεξία Σαπρανίδου (Σοφία), Στέλιος Ξανθουδάκης (Χρήστος), Κίττυ Παϊταζόγλου (Στέλλα), Δημήτρης Αριανούτσος (Ανδρέας), Κωνσταντίνος Μαγκλάρας (Στράτος) και οι Ρουμάνοι ηθοποιοί Stefania Marola (Ντανιέλα), Carmen Ionescu (Ελένα), Mihai Dinvale (Βλαντ). 

Συμμετέχουν οι: Ντίνα Αβαγιανού, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Δημήτρης Τοπαλίδης, Αδελαΐδα Κατσίδε

Το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2024 διεξήχθη ο 12ος Νυχτερινός Ημιμαραθώνιος της Θεσσαλονίκης, για πρώτη φορά στο δυτικό τμήμα της πόλης και συγκεκριμένα στους Αμπελόκηπους. Από νωρίς το απόγευμα, το Δημοτικό Στάδιο Αμπελοκήπων «Κωνσταντίνος Καραμανλής» γέμισε από κόσμο όλων των ηλικιών και όλων των εθνικοτήτων. Οι συνολικά 11.000 δρομείς είχαν την ευκαιρία να βιώσουν μια ξεχωριστή εμπειρία και να επιβεβαιώσουν για μια ακόμα χρονιά πως ο Νυχτερινός Ημιμαραθώνιος είναι μια από τις πιο δημοφιλείς εκδηλώσεις της συμπρωτεύουσας.

Χαρακτηριστικό είναι πως, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της διοργάνωσης, συμμετείχαν άτομα από 56 χώρες και 5 ηπείρους και βρέφη ενός έτους μέχρι άτομα 83 και 82 ετών. Στο αγωνιστικό κομμάτι, νικητής του Ημιμαραθωνίου 21,1 χιλιομέτρων αναδείχθηκε ο Γιώργος Παπαϊωάννου με χρόνο 1 ώρα, 11 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα, ενώ τη δεύτερη θέση κατέκτησε ο Δήμος Μαγγίνας με χρόνο 1 ώρα, 13 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα. Στο γυναικείο σκέλος, νικήτρια αναδείχθ.ηκε η Αναστασία Μαρινάκου με χρόνο 1 ώρα, 17 λεπτά και 7 δευτερόλεπτα, ενώ η δεύτερη θέση ανήκει στη Ντενίζ Δημάκη με χρόνο 1 ώρα, 21 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα.

Την εκκίνηση του αγώνα έδωσε ο δήμαρχος Αμπελοκήπων- Μενεμένης και πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Λάζαρος Κυρίζογλου μαζί με τον Αντιπεριφερειάρχη Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης, Κώστα Γιουτίκα. Αξίζει να σημειωθεί πως διεξήχθησαν και άλλοι αγώνες, όπως ο Δρόμος Υγείας και Δυναμικού Βαδίσματος 5.000μ, με νικητές στους άντρες τον Ορφέα Ιωάννου(χρόνος 14:54) και στις γυναίκες την Βασιλική Καλλιμογιάννη(χρόνος 17:05). Ξεχωριστή μνεία αξίζει να γίνει στον παραολυμπιονίκη Στέλιο Μαλακόπουλο, ο οποίος τερμάτισε με χρόνο 18 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα.

Μετά το τέλος όλων των αγώνων, πραγματοποιήθηκε συναυλία του δημοφιλούς συγκροτήματος ONIΡΑΜΑ στο δημοτικό στάδιο Αμπελοκήπων «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Πλήθος κόσμου αποθέωσε το συγκρότημα, γιορτάζοντας με αυτό τον τρόπο τη συμμετοχή τους στο 12ο Νυχτεριμό Ημιμαραθώνιο. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των δήμων Αμπελοκήπων-Μενεμένης, Παύλου Μελά, Κορδελιού-Ευόσμου.

Το Thesspulse βρέθηκε στους Αμπελόκηπους για να καταγράψει τα δρώμενα και να σας μεταφέρει τις εντυπώσεις από τον Ημιμαραθώνιο. Στα θετικά της εκδήλωσης σίγουρα πρέπει να συμπεριληφθεί το κέφι και η καλή διάθεση όλων των δρομέων. Υπήρχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών, πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων, δίνοντας ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ του αθλητισμού. Πολλοί δρομείς, μάλιστα, συμμετείχαν στον Ημιμαραθώνιο για καλό σκοπό.

Στα αρνητικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως υπήρχε τόσος κόσμος, δυσανάλογος με τη χωρητικότητα του δρόμου. Πιο συγκεκριμένα, δεν ξέρω κατά πόσο όλοι οι συμμετέχοντες μπόρεσαν να απολαύσουν τη διαδρομή. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης πήρε για πρώτη φορά την απόφαση να διεξαγάγει τον Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο στο δυτικό τμήμα της πόλης. Λογικό από τη μια για να μην παραλύσει όλο το κέντρο της πόλης, ωστόσο στο κέντρο υπάρχει περισσότερος χώρος να απολαύσει ο κόσμος την απόσταση.

Συμπερασματικά, η καλή διάθεση σίγουρα επικράτησε των όποιων αρνητικών στοιχείων. Πρόκειται για μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία του Δήμου Θεσσαλονίκης, που στόχο έχει τη στροφή του κόσμου προς τον αθλητισμο και ένα καλύτερο επίπεδο ζωής.

Ψάχνοντας να δω ποιες θεατρικές παραστάσεις παίζουν αυτή την περίοδο στη Θεσσαλονίκη, έπεσε το μάτι μου στην πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση της βραβευμένης παράστασης του Sam Steiner «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons». Όπως διάβασα στο Δελτίο Τύπου, η παράσταση θίγει καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως «η κατάχρηση εξουσίας, ο περιορισμός της ελευθερίας, η επικοινωνία, η αντίσταση και ο έρωτας». Όλα αυτά  διαδραματίστηκαν στο Θέατρο Αυλαία με πρωταγωνιστές το Γιώργο Ζυγούρη και την Άννα Μενενάκου σε σκηνοθεσία της Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel.

Το έργο ξεκινάει με μια καθοριστική ερώτηση στο videowall: «Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες λέξεις χρειαζόμαστε σε μια ημέρα;». Από την πρώτη σκηνή, το έργο σε μεταφέρει σε ένα νεκροταφείο ζώων, όπου γνωρίζονται ο φιλελεύθερος Όλιβερ και η ασκούμενη δικηγόρος Μπερναντέτ. Η έλξη μεταξύ τους είναι ευδιάκριτη, γίνονται ζευγάρι και παρακολοθούμε αρκετές σκηνές της καθημερινότητας τους. Όλα ομαλά, μέχρι τη στιγμή που ο συγγραφέας αποφασίζει να μάς μεταφέρει σε κάτι που θεωρείται δυστοπικό. Η κυβέρνηση ψηφίζει ένα νόμο, σύμφωνα με τον οποίο επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ο καθένας μόλις 140 λέξεις ανά ημέρα. Είναι εκείνο το σημείο, που βλέπεις να εκτυλίσσονται μπροστά σου οι σκέψεις και οι πράξεις των δύο κεντρικών ηρώων.

Πιο συγκεκριμένα, ο Όλιβερ αποφασίζει να κατέβει σε διαδηλώσεις ως ένδειξη αντίστασης και διαμαρτυρίας σε αυτό τον παράλογο και καταχρηστικό νόμο, ενώ η Μπερναντέτ δείχνει περισσότερη δεκτική και παθητική απέναντι στη ψήφιση αυτού του νόμου. Πόσο αντιδρούμε και αντιστεκόμαστε, τελικά, απέναντι σε νόμους, που υπερβαίνουν τα όρια μας; Πόσο μπορούμε να επικοινωνήσουμε με λίγες λέξεις σε μια ημέρα; Μπορούμε να επικοινωνήσουμε μόνο μέσω λέξεων; Και τελικά, μιλάμε ειλικρινά και ουσιαστικά στο συνάνθρωπο μας, ακόμα και όταν δεν έχουμε κανένα όριο λέξεων;

Πρόκειται για παράσταση αρκετά σύγχρονη με πολύ δυνατά μηνύματα, ειδικά προς το τέλος της. Πραγματεύεται με αιχμηρό τρόπο τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων και υπογραμμίζει τη σημασία της επικοινωνίας, ακόμα και αν αυτή δεν προέρχεται μέσω λέξεων. Όλα αυτά υπό το πρίσμα ενός αυστηρού και δυστοπικού νόμου, κάνοντας με αυτό τον τρόπο μνεία στο πώς καλούμαστε να προσαρμοζόμαστε κάθε φορά σε νέους νόμους.

Είναι μια πολύ απαιτητική παράσταση για τους δύο πρωταγωνιστές και τόσο η Άννα Μενενάκου όσο και ο Γιώργος Ζυγούρης αποδεικνύουν πόσο καλοί ηθοποιοί είναι. Με άρτια φυσική κατάσταση, με σωστή εκφορά του λόγου, πλούσια υποκριτικά χαρακτηριστικά και άψογη χημεία, αλληλεπιδρούν τέλεια καθόλη τη διάρκεια της παράστασης.

Αν έπρεπε να αλλάξω κάτι, ίσως θα μείωνα κάποιες από τις τόσες εναλλαγές σκηνικών που υπάρχουν. Η σκηνοθέτης Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel επέλεξε μια γρήγορη και συνεχή εναλλαγή σκηνικών, που σε κάποια σημεία φαντάζει είτε περιττή είτε λίγο μονότονη.

Καταληκτικά, η παράσταση «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons» είναι μια επίκαιρη ρομαντική κομεντί, με πολύ ωραίες ερμηνείες και δυνατά κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι, που σίγουρα αξίζει της προσοχής σας.

Σε γήπεδο μπάσκετ μετατράπηκε το διήμερο 12 και 13 Οκτωβρίου η Πλατεία Αριστοτέλους για χάρη του UA 3X3 Basketball Tournament. Πιο συγκεκριμένα, από το Σάββατο το πρωί στήθηκαν δύο μικρά γήπεδα μπάσκετ στο κέντρο της πλατείας Αριστοτέλους, ώστε να διεξαχθούν οι προκριματικές φάσεις του τουρνουά.

Μετά από πολλούς συναρπαστικούς αγώνες, βγήκαν οι 4 καλύτερες ομάδες, οι οποίες πέρασαν στην επόμενη φάση, που θα διεξαχθεί στην πλατεία Συντάγματος, στην Αθήνα. Αξίζει να σημειωθεί πως η νικητήρια ομάδα θα έχει παραπάνω από ένα λόγους για να είναι χαρούμενη. Όχι μόνο για την κατάκτηση του τροπαίου, αλλά θα κερδίσει και ένα ταξίδι στο Σαν Φρανσίσκο της Αμερικής, όπου θα απολαύσει από κοντά αγώνες του κορυφαίου πρωταθλήματους μπάσκετ του κόσμου, του NBA.

Το thesspulse βρέθηκε στην Πλατεία Αριστοτέλους για να δει από κοντά τους αγώνες μπάσκετ. Το επίπεδο ήταν πάρα πολύ υψηλό και οι περισσότεροι αγώνες κρίθηκαν στις λεπτομέρειες. Υπήρχε αρκετός κόσμος που παρακολούθησε μαζί μου τους αγώνες, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πως τέτοιου είδους εκδηλώσεις αποτελούν πόλο έλξης για τους Θεσσαλονικείς. Σύμμαχος ήταν βέβαια και ο καιρός, καθώς τόσο το Σάββατο όσο και την Κυριακή ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και ενθάρρυνε τον κόσμο να πάει να πάει να δει τους αγώνες μπάσκετ.

Οι ομάδες, πλέον,  δίνουν ραντεβού το Νοέμβρη στο κέντρο της Αθήνας.

Έντονες αντιδράσεις προκλήθηκαν από το ρεπορτάζ της εκπομπής «Το Πρωινό» του ANT1 αναφορικά με το ρεπορτάζ σχετικά με το σπίτι του αδικοχαμένου ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ελλάδος, Τζορτζ Μπάλντοκ. Αρχικά, να εκφράσω και εγώ τα ειλικρινά συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του 31χρονου ποδοσφαιριστή και σε στιγμές οδύνης και βαθιάς λύπης, το λιγότερο που πρέπει να κάνεις είναι να δείξεις σεβασμό στον πόνο των οικείων προσώπων. Το γεγονός πως το ρεπορτάζ της πρωινής εκπομπής του ΑΝΤ1 είναι κατάπτυστο, νομίζω πως δεν επιδέχεται περαιτέρω ανάλυσης. Δικαιολογημένα προκάλεσε αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και την έρευνα του ΕΣΡ. Ωστόσο, πού τελειώνει η δικαιολογημένη σκληρή κριτική και που ξεκινάει η ανθρωποφαγία και ο κανιβαλισμός;

Θα μου πείτε: «Όταν έχεις δημόσιο λόγο, οφείλεις να είσαι προσεκτικός», «Οι κεντρικοί παρουσιαστές των εκπομπών αμείβονται πλουσιοπαροχα και πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στις πληροφορίες που μεταδίδουν» ή με πιο απλά λόγια «τέτοια απαράδεκτα ρεπορτάζ πρέπει να γίνονται αντικείμενο σκληρής κριτικής, μπας και αλλάξει κάτι στο πολεμικό τοπίο της τηλεόρασης». Όλα αυτά άκουσα σε συζητήσεις με τους οικείους μου και συμφωνώ σε όλα συλλαβή προς συλλαβή. Είναι αλήθεια πως στο βωμό της τηλεθέασης και του σκληρού ανταγωνισμού, πολλές φορές τα όρια καταπατώνται και προβάλλονται ειδήσεις δίχως ίχνος σεβασμού και ενσυναίσθησης. Είναι, όμως, λύση να στήνουμε έναν άνθρωπο στη γωνία και να τον πυροβολούμε δίχως έλεος;

Παρακολουθώντας ότι ακολούθησε αυτού του άστοχου ρεπορτάζ, αναρωτήθηκα πολλές φορές αν τελικά κάνουμε αυτό που ακριβώς κατηγορούμε. Αν, δηλαδή, κατηγορούμε ένα δημόσιο πρόσωπο για ανθρωποφαγία και τελικά εμείς οι ίδιοι γινόμαστε περισσότερο ανθρωποφάγοι στην προσπάθεια αποδόμησης του; Είναι κοινός τόπος ότι ζούμε στην εποχή αποκαθήλωσης κάποιων προτύπων, η κοινωνία καθημερινά σκληραίνει όλο και περισσότερο και πολλές φορές δίνεται η εντύπωση ότι θέλουμε διακαώς να δώσουμε την τελική χαριστική βολή σε κάποιον.

Και πάλι θα μου πείτε«Σιγά μην τον λυπηθούμε κιόλας, ας πρόσεχε». Σαφώς δεν είναι δουλειά του τηλεθεατή να συμπονεί τον εκάστοτε παρουσιαστή, όταν κάνει λάθος, απεναντίας πρέπει να ασκεί κριτική για να γίνεται καλύτερος. Στο τέλος, υποτίθεται πως όλα αυτά τα τηλεοπτικά προγράμματα προβάλλονται προς χάρη και τέρψη των τηλεθεατών. Απλώς με τρομάζει κάποιες φορές ότι υπάρχει μια τόσο λεπτή γραμμή μεταξύ της δριμείας κριτικής και του κανιβαλισμού; Δεν υπάρχουν σαφή όρια, ούτε μπορεί να τα θέσει κάποιος. Μην γίνουμε μόνο αδυσώπητοι ανθρωποφάγοι, όχι για να προστατέψουμε ένα δημόσιο πρόσωπο, αλλά για να προστατέψουμε τα ανθρώπινα όρια που πρέπει να διέπουν μια ευνομούμενη κοινωνία.

Ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που επισκέφτηκα το Πικ Νικ Urban Festival στη Θεσσαλονίκη. Είχα ακούσει πολύ καλές εντυπώσεις από το στενό μου φιλικό περιβάλλον και έτσι πήρα την απόφαση να παρευρεθώ στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης το βράδυ της 28ης Σεπτεμβρίου. Αν και έφτασα σχετικά νωρίς, γύρω στις 20:30, το γκαζόν δίπλα στο Άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν γεμάτο από νέο κόσμο, που αδημονούσε να ξεκινήσει η βραδιά.

Ξεκίνησε με το συγκρότημα «Tocatina Criola» και ολοκληρώθηκε με την προβολή της ταινίας «Barbie». Έκατσα μέχρι το τέλος της βραδιάς και οι προσδοκίες μου όχι απλά επιβεβαιώθηκαν, αλλά ξεπεράστηκαν. Απόλαυσα το ποτό μου καθιστός στο γκαζόν καθόλη τη διάρκεια του event, το κλίμα ήταν πολύ ωραίο, ενώ υπήρχε πολλά μουσικά ερεθίσματα. Από την «Tocatina Criola» και τους ρυθμούς από το Πράσινο Ακρωτήρι στους «Viceroy» και τη μουσική indie και στη «Demetria», η οποία απέδειξε για μια ακόμα φορά πως είναι ένα τεράστιο ταλέντο της μουσικής σκηνής.

Αξίζει να γίνει μνεία στην 21χρονη τραγουδίστρια, η οποία μού έκλεψε την καρδιά το βράδυ του Σαββάτου. Πρόκειται για μια καλλιτέχνιδα, που μας παρουσίασε κάποια τραγούδια από το άλμπουμ της «Pillow Shifter». Κάθε τραγούδι διηγείται και μια ιστορία από ένα όνειρο που είδε η Demetria. Αυτό το όνειρο είναι κάποιες φορές περίεργο, κάποιες φορές τρομακτικό, αλλά πάντα ουσιαστικό. Αξίζει να την ψάξετε και να την ακούσετε.

Έπειτα, προβλήθηκαν δύο πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες, αρχικά η μικρού μήκους ταινία «ΠΟΠ» της Λίνας Κουντουρά και μετά η «Barbie». Από τις δύο ταινίες, μού έκανε σαφώς καλύτερη εντύπωση η πρώτη και αντιλήφθηκα το λόγο που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Δράμας ως η «Καλύτερη Σπουδαστική Ταινία». Για όσους επιθυμούν να τη δουν, είναι μια πολύ καλογυρισμένη ταινία, που ακροβατεί εξαιρετικά μεταξύ του ρεαλισμού και της επιστημονικής φαντασίας. Αφηγείται την ιστορία τριών φίλων, που εξαιτίας της οικονομικής τους δυσχέρειας, αποφασίζουν να ληστέψουν ένα καφέ.

Αυτό ήταν λοιπόν το Πικ Νικ Urban Festival, ένα event που ξεκίνησε το 2012 και βλέπεις ανθρώπους όλων των ηλικιών να απολαμβάνουν μια όμορφη φθινοπωρινή βραδιά υπό το άκουσμα διάφορων μουσικών ειδών και υπό τη συντροφιά μιας ταινίας. Κινηματογράφος και μουσική ενώνονται και μαζί ενώνεται η καλή διάθεση και η ευφορία. Του χρόνου ξανά ραντεβού στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης!

Αν και αυτό το site φιλοξενεί απόψεις, κυρίως, για τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης, το χθεσινό γεγονός με την καταγραφή της λιποθυμίας της Μαρινέλλας στο κατάμεστο Ηρώδειο δεν μπορεί να με αφήσει ανεπηρέαστο και να μείνει ασχολίαστο. Εξάλλου, επιδιώκω να μιλάω και για τον «πολιτισμό» ως έννοια. Αυτή η έννοια, λοιπόν, με απασχόλησε χθες βράδυ βλέποντας την λιποθυμία της κυρίας Μαρινέλλας να γίνεται viral μέσα σε λίγα λεπτά και να γινόμαστε όλοι κοινωνοί ενός βίντεο, που πιο πολύ ντροπιαστικό είναι παρά ενημερωτικό.

Χρησιμοποιώντας τη λέξη «ντροπιαστικό», αναφέρομαι στη μάστιγα της εποχής, η οποία δεν είναι άλλη από την απευθείας καταγραφή ενός περιστατικού στο κινητό μας. Στην εποχή της ραγδαίας τεχνολογικής έκρηξης, οι περισσότεροι(θέλω να πιστεύω ασυναίσθητα) σηκώνουν απλά το κινητό τους, θέλοντας να αποθεώσουν ένα συμβάν, που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια τους. Έτσι μάθαμε, πρώτα να πατάμε το «Play» στο βίντεο και μετά να βοηθάμε. Αυτό που προκαλεί ακόμα πιο αλγεινή εντύπωση είναι πως μιλάμε για μια γυναίκα, η οποία είναι συνώνυμο της λέξης «πολιτισμός», μια γυναίκα που έχει αφήσει τεράστια παρακαταθήκη και πολιτιστική κληρονομιά και, ως απόρροια αυτών, έχει κερδίσει το σεβασμό όλης της χώρας.

Αυτός ο σεβασμός, λοιπόν, χάθηκε. Χάθηκε για λίγες παραπάνω προβολές στα sites, χάθηκε γιατί πλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά έχουν γίνει δεύτερη φύση μας. Έχουν μετατραπεί σε απόλυτο πρωταγωνιστή της καθημερινότητας μας, δεν αναλογιζόμαστε ούτε το κύρος ενός προσώπου, ούτε το χώρο, ούτε τη συνθήκη στην οποία βρισκόμαστε.

Εννοείται πως από αυτή τη μάστιγα δεν έχει γλιτώσει και ένα μέρος των δημοσιογράφων, που στο βωμό ενός κλικ, εμπορευματοποιεί ευαίσθητες προσωπικές στιγμές, παραβιάζει απόρρητο, βάζει φανταχτερούς τίτλους. Η ίδια η δημοσιογραφία επιχειρεί να ανταγωνιστεί το Tik Tok και το Instagram, αγνοώντας ανθρώπινες ψυχές και θέματα υγείας.

Ας μη γελιόμαστε, όλοι θα ξυπνούσαμε κανονικά σήμερα, αν δεν είχαμε δει τη λιποθυμία της Μαρινέλλας στην επετειακή της συναυλία στο Ηρώδειο. Περαστικά στη μεγάλη κυρία του τραγουδιού και περαστικά σε μια μερίδα της κοινωνίας, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει πότε πρέπει να καταγράψει ένα συμβάν με το κινητό τηλέφωνο.

Μια πραγματική ιστορία, που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ου αιώνα στα Κύθηρα, μας διηγείται ο Σωτήρης Τσαφούλιας στις 17 Κλωστές, σε παραγωγή της Cosmote TV. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Πάνου Δημάκη και σε σενάριο Μιρέλλας Παπαοικονόμου και Κάτιας Κισσονέργη, η σειρά πραγματεύεται την ιστορία ενός φιλήσυχου τσαγκάρη, ο οποίος ήταν πολύ αγαπητός στο χωριό, μέχρι που κατηγορήθηκε αδίκως ότι παρενόχλησε μια παντρεμένη πελάτισσα του.

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας, μέσα από την παραστατική και γλαφυρή σκηνοθεσία του, επιθυμεί να δείξει πώς η κοινωνία μπορεί να μετατρέψει έναν ήρεμο και γαλήνιο άνθρωπο σε ένα «τέρας» και πως η ίδια η κοινωνία αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεων της. Μέσα από αυτό το σύντομο κύκλο των 6 επεισοδίων, παρακολουθούμε πως ο κορυφαίος τσαγκάρης του χωριού, που μοιραζόταν την αγάπη του για τη λύρα με τους συγχωριανούς του, μέσα από αλλεπάλληλες αδικίες, μέσα από το φθόνο και τη ζήλια απέναντι του, καταλήγει να βγάλει το πιο σκληρό και βίαιο πρόσωπο του.

Αναμφίβολα, ο Πάνος Βλάχος, στο ρόλο του πρωταγωνιστή, κλέβει τις εντυπώσεις με τη μαεστρική του ερμηνεία, με την παλέτα των συναισθημάτων που βιώνει, ενώ καταφέρνει να πετύχει το βασικό του στόχο: να πείσει το θεατή πως ό,τι κάνει στο τέλος, οφείλεται στις συνεχείς άδικες συμπεριφορές απέναντι του. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει στην Αθηνά Τσιλύρα, η οποία στο ρόλο της μητέρας του Πάνου Βλάχου, δίνει πνοή και συναίσθημα σε κάθε της λέξη. Μια φτωχή γυναίκα, η οποία έχει επενδύσει όλα τα όνειρα της στο γιο της, που την ενδιέφερε η γνώμη του κόσμου και καταλήγει μια γυναίκα προδομένη από όλους τους συγχωριανούς της.

Όσον αφορά τη σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια, αποδεικνύει πως ξέρει να δίνει πάντα το κάτι παραπάνω. Μαγευτικά πλάνα, κάθε κίνηση προσεγμένη και άψογη αναπαράσταση των Κυθήρων και του Πειραιά του 1906-1909. Εξαιρετικές και οι ερμηνείς των υπολοίπων( Μαρίνα Ψάλτη, , Θοδωρή Κατσαφάδο, Κώστα Φλωκατούλα, Κώστα Φιλίππογλου, Μάνο Βακούση, Ταξιάρχη Χάνο, Φώτη Θωμαΐδη, Θάνο Τοκάκη, Ντένια Στασινοπούλου, Μελίνα Βαμπούλα, Άλκηστη Πουλοπούλου, Ειρήνη Ιωάννου–Παπανεοφύτου, Στέλλα Αντύπα, Χρήστο Βελιάνο, Κωνσταντίνο Γώγουλο, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ελένη Δαφνή, Κωνσταντίνο Σειραδάκη, Νικόλα Δροσόπουλο και Τάσο Σωτηράκη).

Εν κατακλείδι, είναι σίγουρα μια από τις σειρές που αξίζει να δεις. Το τέλος σε καθηλώνει και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο κρυμμένος είναι ο κακός μας εαυτός και πόσο ικανοί είμαστε τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο. Πόσο δίκιο είναι το τέλος και τι ποσοστό ευθύνης αναλογεί στους κακοπροαίρετους ανθρώπους, που σκάβουν και εν τέλει βγάζουν το κακό των υπολοίπων;

Μια καταπληκτική δραματική σειρά που δεν πρέπει να χάσεις!