Συντάκτης: Ηλίας Καραφουλίδης

Μπήκε ο Οκτώβριος και μαζί μπήκε και η όρεξη να πάμε να δούμε θέατρο. Ο Οκτώβριος είναι παραδοσιακά ο μήνας που ξεκινάνε οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις και το Thesspulse επιλέγει να κάνει αναφορά στα μικρά «διαμαντάκια» της πόλης, στα μικρά θέατρα, ώστε να ξέρετε πού βρίσκονται και πώς να πάτε.

Σε ένα στενό κοντά στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, επί της Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16, βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα θέατρα της Θεσσαλονίκης, το «Θέατρο Τ». Πρόκειται για ένα μικρό, αλλά πολύ προσεγμένο χώρο, που φιλοξενεί κάθε χρόνο μια πληθώρα παραστάσεων. Είναι εύκολα προσβάσιμο, τόσο με τα αστικά λεωφορεία, όσο και με τα πόδια, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο. Φέτος, μεταξύ άλλων, φιλοξενεί την παράσταση «Senso» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Ρουμελιώτη και το «Μαιευτήριο» του Στέλιου Βραχνή.

Πολύ κοντά βρίσκεται και το Θέατρο «Αμαλία». Στην περιοχή «Φάληρο» της Θεσσαλονίκης και επί της οδού Αμαλίας 71, εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως μιλάμε για ένα θέατρο άκρως προσιτό με τα αστικά λεωφορεία της πόλης. Ιστορικό θέατρο, καθώς ξεκίνησε να φιλοξενεί παραστάσεις το 1972 και παρά τα πολλά οικονομικά προβλήματα, το Θέατρο Αμαλία συνεχίζει να αποτελεί ένα θεατρικό στολίδι της πόλης.

Για όσους μένουν στην περιοχή της Καλαμαριάς, σίγουρα θα γνωρίζουν το θέατρο «Σοφούλη». Στην οδό Τραπεζούντος, το θέατρο «Σοφούλη» δημιουργήθηκε το 2001 από μια μικρή ομάδα νέων καλλιτεχνών, που είχαν ως στόχο την ανάδειξη νέων έργων και, βέβαια, τις παιδικές θεατρικές παραστάσεις. Για όσους θέλουν να επισκεφτούν το θέατρο Σοφούλη, μπορούν να πάρουν το λεωφορείο «5», ενώ είναι μια περιοχή που μπορεί κάποιος να βρει να παρκάρει. «Δυόμισι φόνοι και ένα μπουλντόγκ», «Οι 3 Σωματοφύλακες και η πριγκίπισσα Ρωξάνη» και η «Πελότα» είναι μόνο μερικές από τις παραστάσεις που μπορεί να απολαύσει κάποιος φέτος στο θέατρο Σοφούλη.

«Αθήναιον»: ένα σύγχρονο κινηματοθέατρο. Βρίσκεται στη Βασιλίσσης Όλγας 35, διαθέτει 2 αίθουσες χωρητικότητας 361 και 145 θέσεων αντίστοιχα και αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα θέατρα της Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο, γιατί λειτουργεί από 1968, αλλά και γιατί έχει φιλοξενήσει τεράστια ονόματα του ελληνικού θεατρικού στερεώματος. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη Τζένη Καρέζη. Σπεύστε να δείτε παραστάσεις, όπως «Το Κάλεσμα του Σπουργιτιού»,  τους «Μικρούς Ήρωες σε Δράση» και την «Πλεξούδα».

Αυτά είναι μόνο από μικρά θέατρα της Θεσσαλονίκης, που αξίζει κάποιος να επισκεφτεί. Σε επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε και στα μεγαλύτερης χωρητικότητας θέατρα, όπως το Θέατρο Αριστοτέλειον, το Βασιλικό Θέατρο, η Μονή Λαζαριστών, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Θέατρο Αυλαία, το Μέγαρο Μουσικής, το Θέατρο Κολοσσαίον, το Ράδιοσίτι.

Και όπως είπε και ο Όσκαρ Γουάιλντ:  «Θεωρώ το θέατρο τη μεγαλύτερη τέχνη όλων, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με κάποιον άλλον την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος». 

221.735 άτομα πέρασαν συνολικά τη πύλη της 88ης ΔΕΘ, αριθμός ρεκόρ σύμφωνα με τους διοργανωτές από το 2019. Ρεκόρ προσέλευσης σημείωσε και η Μαρίνα Σάττι στη συναυλία της στη ΔΕΘ το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου 2024 με 10.000 άτομα να την χειροκροτούν και να την αποθεώνουν σε κάθε της τραγούδι.

Όσον αφορά τη συναυλία της Μαρίνας Σάττι, την είχα ήδη απολαύσει στο Θέατρο Δάσους στις 9 Ιουλίου, επομένως δεν μου έκανε εντύπωση η ηχηρή και δυναμική προσέλευση του κόσμου. Η Μαρίνα Σάττι διανύει την καλύτερη της περίοδο καλλιτεχνικά και σε κάθε της συναυλία όλοι οι δρόμοι είναι ασφυκτικά γεμάτοι με ακινητοποιημένα αυτοκίνητα για ώρα στην κίνηση. Σκεφτείτε ότι ήταν η 3η φορά που ήρθε η Μαρίνα στη Θεσσαλονίκη(είχε έρθει και στις 17 Ιουνίου στη Μονή Λαζαριστών) και πάλι κατάφερε να ξεσηκώσει τα πλήθη με τις επιτυχίες της. Σίγουρα αυτό που έχει καταφέρει μόνο τυχαίο δεν είναι. Έχει άστρο και πλέον φαίνεται…

Τυχαία όμως δεν είναι και η θετική ανταπόκριση του κόσμου στη 88η ΔΕΘ. Την επισκέφτηκα και εγώ την πρώτη ημέρα και είχα καιρό να δω τόσο κόσμο. Κάθε χρόνο επισκέπτομαι τη ΔΕΘ, αλλά φέτος τα περισσότερα περίπτερα είχαν πραγματικά ενδιαφέρον. Τιμώμενη χώρα ήταν η Γερμανία και το περίπτερο της ήταν εντυπωσιακό για όσους ήθελαν να συνομιλήσουν με εκπροσώπους από κορυφαίες γερμανικές εταιρείες.

Εγώ προσωπικά ξεχώρισα το περίπτερο «Hobby Festival». Αν και για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στη ΔΕΘ, πέρσι ομολογώ πως δεν το είχα παρατηρήσει. Μέγα λάθος μου. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον περίπτερο, στο οποίο μπορείς να ανακαλύψεις καινούργια χόμπι, να μιλήσεις με επαγγελματίες για αυτά, ακόμα και να τα δοκιμάσεις εκείνη την ώρα.

Θετική εντύπωση μού έκανε και το περίπτερο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στο οποίο μπορούσες με τρισδιάστατα γυαλιά να ζήσεις διάφορες ασκήσεις των ενστόλων, ενώ στο περίπτερο του Ερυθρού Σταυρού γινόταν προσομοίωση πώς μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο που πνίγεται. Πάντα γεμάτο και το περίπτερο με τα αλλαντικά, όπως και το περίπτερο 16 με τις διεθνείς συμμετοχές. Εμένα θα με συγκινεί το περίπτερο των πανεπιστημίων, όπου βλέπεις τις δράσεις των φοιτητών από τα πανεπιστήμια όλης της χώρας. Άκρως πρωτοποριακό και το ρομπότ που θα σκανάρει τα εισιτήρια στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» σε λίγα χρόνια.

Αυτό είναι που ξεχώρισε τη φετινή ΔΕΘ, δεν γινόταν να φύγεις με άδεια χέρια. Είχε πλούσιο υλικό από εμπειρίες, πάρα πολλά εκθέματα και πολλά πράγματα…από το μέλλον. Αναμένουμε τη 89η ΔΕΘ και μακάρι να ξεπεράσει και αυτή τις προσδοκίες μας.

Καλοκαίρι 2024, ένα καλοκαίρι γεμάτο συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, φεστιβάλ και ταινίες σε θερινά σινεμά. Αν είσαι λάτρης των καλλιτεχνικών δράσεων και σου αρέσει να κάνεις καινούργια πράγματα, τότε σίγουρα η Θεσσαλονίκη είναι η κατάλληλη πόλη για να ζεις, καθώς από το Μάιο ως και το Σεπτέμβριο υπάρχει μια υπερπληθώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Μέσα σε αυτό το διάστημα παρακολούθησα πάρα πολλές συναυλίες, στο γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς, στο Θέατρο Γης, στο Θέατρο Δάσους, στη ΔΕΘ, στη PAOK Sports Arena, παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση στο Θέατρο Κήπου, πήγα στα θερινά σινεμά σε κεντρικά σημεία της πόλης και στα περισσότερα εξ αυτών υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: η ταλαιπωρία της άφιξης και της αναχώρησης.

Θα δανειστώ ένα στίχο της Μαρίνας Σάττι για να εξιστορήσω μόνο μερικά από όσα συνέβησαν το περασμένο καλοκαίρι. Τι να πρωτοθυμηθώ…. Να θυμηθώ τα γεμάτα λεωφορεία, τον κόσμο που έμενε έξω από αυτά, τα εκαντοντάδες αυτοκίνητα που κολλούσαν για ώρα σε μια ουρά, τους κατοίκους της περιοχής που δεν μπορούσαν να φτάσουν σπίτι τους ή να θυμηθώ τους γονείς που περιμένουν πολλά μέτρα έξω από το γήπεδο τα παιδιά τους για να φύγουν πιο γρήγορα; Ή να εστιάσω στην οργάνωση μερικών συναυλιών, που για να μπούμε ή για να βγούμε από το γήπεδο υπήρχε μόνο μία είσοδος/έξοδος και κάναμε 45 λεπτά;

Ακόμα και στα θερινά σινεμά, δεν ήταν δυνατή η παρακολούθηση μιας ταινίας, καθώς την ίδια στιγμή, λίγα μέτρα μακριά, λάμβανε χώρα μια συναυλία και οι θεατές με ένα εισιτήριο…απολάμβαναν μια συναυλία και μια ταινία μαζί. Είναι κάποιες φορές αρκετά στενάχωρο να θέλεις να απολαύσεις μια εκδήλωση και να «μετανιώνεις» λίγο πριν φτάσεις ή να περιμένεις να σε ανταμείψει αυτό που θα δεις για να πεις πως άξιζε τον κόπο.

Αναμφίβολα, είναι έτσι η δομή της πόλης, έτσι είναι οι δρόμοι της και μετά από ένα σημείο απλά συνηθίζεις και το αποδέχεσαι. Από την άλλη πλευρά, όταν μια πόλη φιλοξενεί τόσες πολλές εκδηλώσεις, θα μπορούσε να έχει μια στοιχειώδη οργάνωση. Περισσότερα λεωφορεία πριν και μετά την εκδήλωση, να μη συμπίπτουν συναυλιες και θεατρικές παραστάσεις με 100 μέτρα απόσταση, να έχουν περισσότερες εισόδους και εξόδους κάποια γήπεδα.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν συμβαίνει αυτό σε κάθε καλλιτεχνικό δρώμενο, απλώς το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι διψασμένο για ποιοτικές πολιτιστικές επιλογές και μακάρι να γίνουν όλα τα απαραίτητα βήματα, ώστε να κυλούν όλα εύρυθμα και ομαλά κατά τη διάρκεια μιας καλλιτεχνικής εκδήλωσης.

Τώρα που ξεκινάει η θεατρική σεζόν, ανοίγει και η όρεξη μας να δούμε ωραίες θεατρικές παραστάσεις. Σε προηγούμενο άρθρο, κάναμε μνεία σε μερικά από τα πιο μικρά σε χωρητικότητα θέατρα της πόλης και τώρα ήρθε η ώρα να αναφερθούμε σε μερικά από τα πιο δημοφιλή και μεγάλα θέατρα της Θεσσαλονίκης.

Αναντίρρητα, ένα από τα  πιο γνωστά θέατρα της πόλης, είναι το «Αριστοτέλειον». Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, απέναντι από το Λευκό Πύργο, επί της οδού Εθνικής Αμύνης 2, κάθε χρόνο φιλοξενεί σπουδαία ονόματα του καλλιτεχνικού στερεώματος, μεγάλες παραγωγές και πολύ δημοφιλείς παραστάσεις. Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1965 ως κινηματογράφος και από το 2002 αποτελεί μια άκρως πετυχημένη θεατρική σκηνή. Φιλοξενούσε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου για πολλά χρόνια και έχει συνολική χωρητικότητα 772 θέσεων. Φέτος θα φιλοξενήσει, μεταξύ άλλων, το «Το Πάρτυ της Ζωής μου» με την Ελένη Ράντου και τον «Τούρινγκ» με τον Ορφέα Αυγουστίδη.

Ένας από τους πιο ιστορικούς χώρους στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι το «Βασιλικό Θέατρο». Κατασκευάστηκε το 1940 και το 1961 αποτέλεσε την πρώτη στέγη του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Από το 1986 ξεκίνησε να φιλοξενεί πολύ μεγάλες εκδηλώσεις και μετά την ανακατασκευή του στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, το Βασιλικό Θέατρο αποτελεί τη μόνιμη έδρα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Είναι ένα από τα λίγα θέατρα που παρέχει εύκολη πρόσβαση σε άτομα με αναπηρία, ενώ μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλες παραγωγές, καθώς έχει υποσκήνιο 10 μέτρων και άρτια τεχνική υποδομή. Έχει χωρητικότητα 683 θέσεων και θα φιλοξενήσει φέτος την παράσταση «Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν». Το Βασιλικό Θέατρο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Λευκό Πύργο, επί της οδού 30ης Οκτωβρίου 2 και συνεργάζεται τόσο με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος επί της οδού Εθνικής Αμύνης 2, όσο και με το μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών.

Στην περιοχή του Φαλήρου και στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 11& Παρασκευοπούλου 9 βρίσκεται το «Ράδιο Σίτι». Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1969 και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια φιλοξενεί κορυφαία ονόματα και έχει εξαιρετική ορατότητα από όποιο σημείο και αν κάθεσαι. Έχει χωρητικότητα 1000 θέσεων, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να γίνει κράτηση θέσης για άτομα με αναπηρία. «Όταν Ξανά Πέθανα», «Ο Μικρός Ήρωας», «20 Χρόνια Δελφινάριο» είναι μερικές από τις παραστάσεις που θα φιλοξενηθούν φέτος στο Ράδιο Σίτι.

Στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας 150 βρίσκεται το Κινηματοθέατρο «Κολοσσαίον». Το 2008 η Θωμαή Ζαφειρίου δημιουργεί την «Kolossaion Productions», υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Ζαφειρίου, με στόχο να δημιουργήσουν έναν πολυχώρο πολλαπλών δραστηριοτήτων. Η εταιρία περιλαμβάνει τόσο το κινηματοθέατρο «Φαργκάνη», όσο και τους θερινούς κινηματογράφους Ελληνίς και Ελληίς 2. Έχει χωρητικότητα 700 θέσεων, άκρως μοντέρνο εξοπλισμό για θεατρικές παραστάσεις και ταινίες και φέτος μπορείτε να απολαύσετε μια πληθώρα θεατρικών παραστάσεων, όπως «ο Παππούς έχει πίεση» και την παιδική παράσταση «Ηρακλής, οι Δώδεκα Άθλοι».

Κλείνουμε αυτή τη σύντομη αναφορά μας στα θέατρα της Θεσσαλονίκης με έναν ακόμα ιστορικό χώρο πολιτισμού, μιας και λειτουργεί από το 1936. Το «Θέατρο Αυλαία» συνηθίζει να φιλοξενεί παραστάσεις υψηλών απαιτήσεων, να συμπράττει συνεργασίες με θεατρικούς φορείς από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό και να παρέχει στο κοινό πάρα πολλές μουσικές εκδηλώσεις, παιδικές και θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, συνέδρια και ημερίδες. Βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, δίπλα στη ΧΑΝΘ, στην οδό Τσιμισκή 136, και φέτος το πρόγραμμα είναι πλούσιο σε καλαίσθητα θεάματα. Σπεύστε να δείτε τις παραστάσεις «Ο Κροκόδειλος», «…Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons».

Αυτά είναι 5 από τα πιο γνωστά θέατρα της Θεσσαλονίκης, τα περισσότερα εξ αυτών στην καρδιά της πόλης, στην περιοχή της ΧΑΝΘ και του Λευκού Πύργου. Έχουν εξαιρετική πρόσβαση με τα λεωφορεία και επιδιώκουν και φέτος να συνδυάσουν, μέσω των θεατρικών παραστάσεων, την ποιότητα με την ουσία.

Πρεμιέρα στους θερινούς κινηματογράφους έκανε στις 29 Αυγούστου 2024 η πολυδιαφημιζόμενη ταινία «Τελειώνει με εμάς». Πρόκειται για τη μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της Colleen Hoover στη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστές τη Μπλέικ Λάιβλι και τον Τζάστιν Μπαλντόνι. Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία της Λίλι Μπλουμ, η οποία μετακομίζει στη Βοστόνη για να ανοίξει το δικό της ανθοπωλείο. Εκεί, θα γνωρίσει έναν όμορφο και σαγηνευτικό νευροχειρουργό. Η συνάντηση της, όμως, με τον εφηβικό της έρωτα έρχεται να ανατρέψει πλήρως τα δεδομένα και να της θέσει καίρια ζητήματα αναφορικά με τη ζωή της.

Η ταινία δέχτηκε δριμεία κριτική, καθώς σύμφωνα με πολλούς κριτικούς, το θέμα της γυναικείας κακοποίησης περνάει σε δεύτερη μοίρα. Η αλήθεια είναι πως στο μεγαλύτερο διάστημα της ταινίας παρακολοθούμε την εξέλιξη του έρωτα μεταξύ των πρωταγωνιστών και προς το τέλος βλέπουμε πολύ δυνατές σκηνές, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τη δύναμη της γυναίκας να βάλει τα όρια της στον κακοποιητή σύντροφο της. Αναντίρρητα, το τέλος θα ανταμείψει όποιον θεατή θέλει να παρακολουθήσει κάποια ισχυρά κοινωνικά μηνύματα για το θέμα της έμφυλης βίας. Ωστόσο, το σύνολο της ταινίας δείχνει τη νεαρή Λίλι Μπλουμ να αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να ενδώσει στο επίμονο φλερτ του Ράιλ και κατά πόσο η έλευση ενός παιδικού της έρωτα είναι ικανή να ξυπνήσει όμορφες αναμνήσεις και να ανατρέψει τα δεδομένα.

Προσωπικά, μου άρεσαν πολύ οι ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών, όσο και η σκηνοθεσία. Υπάρχουν σκηνές, που θίγουν ακροθιγώς και άλλα ζητήματα, όπως ο έρωτας με έναν άστεγο, το πόσο επηρεαζόμαστε συνειδητά ή ασυνείδητα από τα γονεϊκά σφάλματα ή από τις εικόνες που έχουμε ως παιδιά, την αδερφική σχέση, όπως και τη χειριστικότητα μέσα σε μια σχέση.

Η πρωταγωνίστρια, Μπλέικ Λάιβλι, κατηγορήθηκε αρκετά για το promo της ταινίας, καθώς δήλωσε πως η ταινία είναι κυρίως «ρομαντική και κοριτσίστικη». Επίσης, θέλησε να εκμεταλλευτεί την ταινία για να προωθήσει κάποια από τα επιχειρηματικά σχέδια του άντρα της.

Συνολικά είναι μια πολύ ωραία ταινία, κατά κύριο λόγο, με ρομαντικές πινελιές, με επιβλητικές εικόνες, αλλά πιθανότατα το λάθος έγκειται στο γεγονός της ταύτισης της με την ενδοοικογενειακή βία. Νομίζω πως της ταιριάζει καλύτερα ο τίτλος «μια δυνατή ρομαντική ιστορία με κάποια δυνατά μηνύματα κατά της έμφυλης βίας και υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης».

30 Σεπτεμβρίου, βράδυ, με ψύχρα και όμως ήταν ο πιο κατάλληλος τρόπος να κλείσει ένας μακρύς κύκλος συναυλιών για το φετινό καλοκαίρι. Ο Σάκης Ρουβάς έδωσε μια μοναδική παράσταση στο Θέατρο Γης, αποδεικνύοντας περίτρανα πως παραμένει ένας κορυφαίος ποπ σταρ της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Αναντίρρητα, πρόκειται για έναν καλλιτέχνη, που έχει τρομερή επαφή με το κοινό, αστείρευτη ενέργεια και δεν αποτελεί υπερβολή να πούμε πως είναι λες και….έχει καταπιεί λαμπατέρ. Αειθαλής και αεικίνητος, ο Σάκης Ρουβάς ερμήνευσε όλες τις μεγάλες του επιτυχίες, ενώ υπήρχε πολύ έξυπνη εναλλαγή μεταξύ πιο ρομαντικών και πιο χορευτικών κομματιών. Εκεί που δήλωνε πόσο «μας έχει ερωτευτεί», εκείνη τη στιγμή «έσπαγε το χρόνο», καθιστώντας σαφές πως «αντέχει» μέσα στα χρόνια και πως στο μουσικό στερέωμα δεν «έκανε τη μοναξιά του φίλη καλή».

Αξίζει να σημειωθεί πως στο κατάμεστο Θέατρο Γης υπήρχαν άτομα όλων των ηλικιών, ενώ η σύνδεση του Σάκη Ρουβά με τις νεαρές θαυμάστριες του είναι άξια χειροκροτήματος. Προς το τέλος της συναυλίας ανέβασε μια φανατική του θαυμάστρια στη σκηνή, τραγούδησαν αγκαλιά, χαρίζοντας τη με αυτό τον τρόπο μια αξέχαστη στιγμή. Πάντα ψύχραιμος στις απρόσμενες αγκαλιές των θαυμαστριών και με ένα εκρηκτικό χορευτικό medley, στο οποίο όλοι μας χορέψαμε σε ρυθμούς «Shake it».

Σάκη, η απάντηση στην ερώτηση «Θέλεις ή δεν θέλεις» είναι καταφατική και εκκωφαντική. Είναι «Και σε θέλω» και ναι, ο Σάκης Ρουβάς είναι «all time classic».

Πριν πάω να δω την παράσταση, ομολογώ πως δεν είχα δει την ταινία, αλλά είχα ακούσει  διθυραμβικές κριτικές σχετικά με την ποιότητα της θεατρικής παράστασης. Επτά φίλοι, εν μέσω ενός βραδινού γεύματος, αποφασίζουν να παίξουν ένα παιχνίδι, να αφήσουν όλοι τα κινητά τους στη μέση του τραπεζιού και να μοιραστούν ανοιχτά κάθε εισερχόμενο μήνυμα ή τηλεφώνημα. Αυτό που με έκανε να κλείσω αμέσως εισιτήριο είναι ότι πρόκειται για ένα έργο που πραγματεύεται τη σύγχρονη έκφανση των διαπροσωπικών σχέσεων, αλλά και την επιρροή της τεχνολογίας στις ζωές μας.  Παρασκευή 30 Αυγούστου και φτάνω στο Θέατρο Κήπου γεμάτος υψηλές προσδοκίες και αξιώσεις. Το αποτέλεσμα της παράστασης ήταν πλήρως αντάξιο των προσδοκιών μου.

Το έργο του Π.Τζενοβέζε, το οποίο μετέφρασε με άκρως γλαφυρό τρόπο η Ελεονώρα Μελέτη, αποτελεί γροθιά στο στομάχι για όλους μας. Με το πέρας της παράστασης, συνειδητοποιείς πως όλοι μας ζούμε μια διαφορετική ζωή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πως, πολλές φορές, δείχνουμε ένα εκ διαμέτρου αντίθετο πρόσωπο στην κανονική μας ζωή. Πολλές φορές αγνοούμε βασικά χαρακτηριστικά των φίλων μας, των ερωτικών μας συντρόφων, ενώ παράλληλα η παράσταση θίγει θέματα, όπως η ψυχανάλυση, η ομοφυλοφιλία και το τρίτο πρόσωπο μέσα σε μια σχέση.

Οι ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών( Πέτρος Λαγούτης, Μάρθα Λαμπίρη-Φεντόρουφ, Γιώργος Χρανιώτης, Μένη Κωνσταντινίδου, Κωνσταντίνος Κάππας, Σοφία Μανωλάκου, Χρήστος Σαπουντζής, Αλίκη Κακολύρη) είναι εξαιρετικές. Ένας ακόμα λόγος, που αξίζει να κάνω μνεία στις ερμηνείες, είναι για το γεγονός πως οι ηθοποιοί κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας την παράσταση υπό τον ήχο μουσικής. Την ίδια ώρα διαδραματιζόταν το Beer Festival στη ΔΕΘ και έτσι έπρεπε, τόσο οι θεατές, όσο και οι ηθοποιοί, να μείνουμε προσηλωμένοι στην παράσταση. Σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται η παραγωγή, αλλά ως κάτοικος Θεσσαλονίκης, έχω αντιμετωπίσει ξανά αντίστοιχα θέματα σε καλοκαιρινά θέατρα.

Κλείνοντας, αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς θα αφήναμε το κινητό μας ανοιχτό στη μέση ενός τραπεζιού; Πόσοι από εμάς θα διαβάζαμε δυνατά τα εισερχόμενα μηνύματα μας; Τελικά, πόσο καλά ξέρουμε τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν;

Μακάρι να έρθει ξανά η παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Διαφορετικά, μπορείτε να απολαύσετε την ταινία, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη.