Κατηγορία: Η γνώμη μου

Η νέα τηλεοπτική σεζόν ξεκίνησε και, μαζί της, ξεκίνησε και η υπερβολή. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ, εδώ και 3 εβδομάδες, παρακολουθώ να εκτυλίσσεται μπροστά μου ένα σκηνικό διχασμού, πόλωσης, υπερβολής και δριμείας αντιπαράθεσης. Ας ξεκινούμε να απαριθμούμε κάποια από τα γεγονότα που απασχόλησαν τις τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Υπόθεση Γιώργου Μαζωνάκη; Μόνο εγώ πιστεύω πως έχουμε γίνει κοινωνικοί πολύ ευαίσθητων λεπτομερειών και προσωπικών δεδομένων;

Υπόθεση Πάρι Ρούπου; Τελικά πόσο εύκολα μπορεί να γίνει η ελληνική σημαία σύμβολο χλευασμού, εν είδει χιούμορ; Πόσο εύκολα μπορεί ένα γνωστό πολιτικό πρόσωπο να υποκινήσει μίσος μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, τελικώς να ζητήσει την απόλυση ενός εργαζομένου; Πόσο, τελικά, εξουσιάζουν τα πάντα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Είναι ωραία αυτή η θεοποίηση και η πλήρης αποδόμηση ανθρώπων;

Υπόθεση Άδωνι Γεωργιάδη και γνωστού δημοσιογράφου; Μα είναι δυνατόν ο Υπουργός Υγείας να θέλει να προωθήσει το νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να βάζει φωτογραφία ενός ζευγαριού της σόουμπιζ, που δεν φοράει κράνος; Και θα συνέβαινε αυτό, αν αυτός ο δημοσιογράφος δεν είχε πάρει συνέντευξη λίγες μέρες πριν στη Μαρία Καρυστιανού;

Υπόθεση Βασίλη Μπισμπίκη; Αντικειμενικά κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Πόσο, όμως, νομιμοποιούνται δημοσιογράφοι να κάνουν πικάντικα σχόλια για την προσωπική του ζωή, ενώ το μείζον ζήτημα είναι το τροχαίο; Πόσο μπορούν τα κανάλια να ασκούν τόσο έντονη κριτική σε έναν άνθρωπο για ένα σφάλμα και να αφήνονται τόσο σοβαρές υπόνοιες, δημόσια, περί αλκοολισμού; Και, βέβαια, πόσο ο ίδιος ο Βασίλης Μπισμπίκης νομιμοποιείται να πάει στο Σύνταγμα και να μεταφέρει την προσοχή στον ίδιο, ενώ ένας πατέρας αγωνίζεται να μάθει τα πραγματικά αίτια θανάτου του παιδιού του;

Ανέφερα μόλις 4 περιπτώσεις, που πήραν έκταση αυτές τις εβδομάδες. Δεν θα μπω στην ουσία της κάθε περίπτωσης, εξάλλου είναι και διαφορετικές μεταξύ τους. Επιλέγω να μην κάνω μνεία στην υπόθεση της απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι, γιατί, ότι και να ειπωθεί, θα είναι λίγο και ήσσονος σημασίας σε αυτή τη φάση. Ειδικά, αν τη συγκρίνουμε με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη χώρα μας αυτή την περίοδο.

Αυτό, λοιπόν, που παρατηρώ είναι ότι ζούμε σε μια εποχή πλήρους διχασμού. Έχει χαθεί, παντελώς, η έννοια της «ψυχραιμίας» από τους περισσότερους, το κοινό διψάει για αρένα, διψάει για αίμα και τα ΜΜΕ το προσφέρουν απλόχερα και ανενδοίαστα. Όσο και να έχουν κάνει καλό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν γίνεται να ζούμε στην εποχή του «cancel». Δεν γίνεται να απολύεται ένας άνθρωπος, εξαιτίας μιας διαδικτυακής πίεσης. Δεν γίνεται ο κάθε πολιτικός, για ιδιοτελή συμφέροντα, να υποκινεί μίσος. Δεν γίνεται να αποδομούμε έναν άνθρωπο, να εκμηδενίζουμε μια προσωπικότητα, γιατί υπέπεσε σε ένα σφάλμα.

Θα ακουστεί δυσοίωνο, αλλά όσο δεν μπαίνει ένα φρένο στην αδηφάγο νοοτροπία των ΜΜΕ και όσο δεν μπαίνει και ένας έλεγχος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα πράγματα θα χειροτερεύουν συνεχώς. Ξέρω πως θα έπρεπε να λειτουργούν αποτελεσματικότερα οι θεσμοί, ξέρω πως η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά, αλλά ας προσπαθήσουμε, στην παρούσα φάση, να μην κατατροπώνουμε ανθρώπους και αξιοπρέπειες. Ας είναι αυτό ένα πρώτο βήμα.

Θεσσαλονίκη, μια πόλη που, κατά πολλούς, είναι η ομορφότερη της Ελλάδας. Με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, με πεντανόστιμη κουζίνα, με διασκέδαση για όλα τα γούστα, με πληθώρα καλλιτεχνικών γεγονότων και, το κυριότερο, μια πόλη πλήρους εξωστρέφειας. Με άλλα λόγια, μια πόλη, που κάθε μέρα ο κόσμος θα βγει, θα πιει τον καφέ του, το ποτό του και, γενικά, ο λαός της Θεσσαλονίκης…ξέρει να περνάει καλά. Πώς είναι, όμως, η καθημερινότητα ενός μόνιμου κατοίκου της Θεσσαλονίκης; Απολαμβάνει όλα αυτά τα προνόμια της πόλης;

Πριν ξεκινήσω να απαριθμώ τα θετικά και τα αρνητικά της Θεσσαλονίκης, οφείλω να ξεκαθαρίσω πως πρόκειται για καθαρά προσωπική γνώμη και εκτίμηση. Όσα άρθρα και να διαβάσεις, με όσο κόσμο και να μιλήσεις, πάντα η προσωπική ευτυχία σε μια πόλη είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων. Για αυτό θα προσπαθήσω να αρκεστώ σε, όσο γίνεται περισσότερο, «αντικειμενικά» γεγονότα.

Αναμφισβήτητα, η Θεσσαλονίκη προσφέρει πολλές ευκαιρίες απόδρασης σε κάθε πολίτη. Από κοντινές εκδρομές σε εμβληματικά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως η Πέλλα κα τα Στάγειρα, μέχρι τη Χαλκιδική το καλοκαίρι, ο κάτοικος Θεσσαλονίκης έχει άμεση πρόσβαση σε βουνό και θάλασσα. Το κέντρο της πόλης έχει αμέτρητες επιλογές για φαγητό, καφέ και ποτό και όλες αυτές σε σχετικά κοντινή απόσταση. Αν λάβουμε υπόψη πως το κέντρο ξεκινάει από το ύψος της Καμάρας και τελειώνει στο ύψος της Κολόμβου, τότε θα διαπιστώσουμε πως υπάρχουν επιλογές για όλα τα γούστα, για κάθε ηλικία και, το σημαντικότερο, όλο το 24ωρο.

Αν και για πολλούς ανθρώπους, οι κοντινές αποστάσεις αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα, για εμένα είναι πλεονέκτημα. Μπορείς να περιηγηθείς σε πάρα πολλές περιοχές…σχετικά εύκολα. Το λόγο που λέω «σχετικά εύκολα» θα τον αναλύσουμε πολύ σύντομα. Ωστόσο, υπάρχουν πολύ ωραίες επιλογές με εξίσου όμορφα μαγαζιά σε περιοχές, όπως η Τούμπα, ο Εύοσμος, η Καλαμαριά και η Πολίχνη. Κάθε γειτονιά έχει τα διαμαντάκια της, αρκεί να έχεις όρεξη να ψάξεις και να δοκιμάσεις νέα πράγματα. Ας μη λησμονούμε μια όμορφη βόλτα στην Νέα Παραλία ή στη Μαρίνα της Κρήνης. Επίσης, για όσους λατρεύουν τα πολιτιστικά δρώμενα, θα διαπιστώσουν πως κάθε εβδομάδα υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές σε όλο τον ιστό της πόλης.

Πάμε, όμως, τώρα στα αρνητικά και ξεκινάμε από το σημαντικότερο. Η Θεσσαλονίκη είναι μια από τις λίγες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, που δεν διαθέτει ένα μητροπολιτικό πάρκο στο κέντρο της. Λείπει το πράσινο, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος τη Θεσσαλονίκη ως «τσιμεντούπολη». Αν προσθέσουμε και το κυκλοφοριακό κομφούζιο, που επικρατεί σε καθημερινή βάση στην πόλη, σε συνδυασμό με τη μέτρια ως κακή δημόσια συγκοινωνία, εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως η μετακίνηση στην πόλη καθίσταται αρκετά δύσκολη. Αναντίρρητα, το μετρό έλυσε τα χέρια πολλών κατοίκων, αλλά εξυπηρετεί συγκεκριμένο μέρος της πόλης.

Επιπρόσθετα, στη Θεσσαλονίκη παρατηρείται, συχνά, το φαινόμενο της «καταστρατήγησης δημοσίου χώρου». Αναλυτικότερα, τραπεζοκαθίσματα και μηχανάκια καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια, αυτοκίνητα συνέχεια διπλοπαρκάρουν σε κεντρικές οδούς (π.χ. Λαμπράκη στην Τούμπα, Πέτρου Συνδίκα στην Ανάληψη), με συνέπεια ο κόσμος να μην μπορεί ούτε να απολαύσει τη βόλτα του ως πεζός, αλλά ούτε και να οδηγήσει ήρεμος και με ασφάλεια. Αν συνυπολογίσουμε την, ομολογουμένως, κακή οδηγική συμπεριφορά των Θεσσαλονικέων και τα φθαρμένα πεζοδρόμια, τότε καταλαβαίνουμε πως μια βόλτα στην πόλη αποδεικνύεται, πολλές φορές…«τολμηρό εγχείρημα». Η πόλη είναι θορυβώδης και βρώμικη (σε πολλά σημεία της), αλλά είναι, σίγουρα, ευχάριστο, πως τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια βελτίωση κάποιων κεντρικών της σημείων.

Καταληκτικά, η Θεσσαλονίκη αποτελεί, δικαίως, πόλος έλξης για πολλούς τουρίστες. Κατάγομαι από την Θεσσαλονίκη, ζω σε αυτή από μωρό. Είναι πολύ όμορφη σε πάρα πολλά σημεία της (βλ.Κάστρα), έχει πολύ ωραίο και νεανικό vibe, αλλά επιδέχεται βελτίωσης σε καίρια κομμάτια, όπως η καθαριότητα, η πρόσβαση στο αεροδρόμιο, το πράσινο και η κίνηση στους δρόμους. Μια επίσκεψη, όμως, αξίζει, για την ακρίβεια, όχι μόνο μία…!

Νέα περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων σημειώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, στην Πυλαία τρεις 14χρονοι επιτέθηκαν σε έναν συνομήλικο τους και, έπειτα, στο Ωραιόκαστρο, όπου ένας 14χρονος έριξε από το πατίνι έναν 15χρονο και έναν 12χρονο. Η αστυνομία προέβη στις απαραίτητες συλλήψεις, ωστόσο το φαινόμενο της βίας μεταξύ ανηλίκων δεν λέει να κοπάσει. Αντίθετα, βρίσκεται σε πλήρη έξαρση και πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι, ως κοινωνία, τι είναι αυτό που οδηγεί τους νέους σε παραβατικές και βίαιες συμπεριφορές.

Τα στατιστικά είναι πραγματικά σοκαριστικά. Πιο συγκεκριμένα, σε καθημερινή βάση καταγράφονται 23 περιστατικά ανήλικης παραβατικότητας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του αστυνομικού συντάκτη των εφημερίδων «Το Βήμα» και «τα Νέα», Βασίλη Λαμπρόπουλου, στην Ελλάδα σημειώνονται 10-11.000 κρούσματα βίας μεταξύ ανηλίκων σε ετήσια βάση και, μόλις το πρώτο τρίμηνο του 2025, συνελήφθησαν πάνω από 3.000 ανήλικοι. Τι λένε, όμως, για αυτό το φαινόμενο ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι;

Η καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Παντείου, Έφη Λαμπροπούλου, αποκαλύπτει στη «Lifo» ότι «η παραβατικότητα σχετίζεται με την αναζήτηση νέων συγκινήσεων». Ενώ στο ίδιο άρθρο, ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστου διατρανώνει πως «υπάρχει θεοποίηση της βίας. Αυτός που τη χρησιμοποιεί δεν αποκηρύσσεται από τους υπόλοιπους. Θεωρείται ότι είναι ο ισχυρός που επιβιώνει, είναι το πρότυπο».

Από την άλλη πλευρά, η καθηγήτρια Παιδιατρικής και Εφηβικής Υγείας του ΕΚΠΑ, Άρτεμις Τσίτσικα, φέρνει στο προσκήνιο το μείζον θέμα του COVID. Αναλυτικότερα, υποστηρίζει πως «μεγάλη ζημιά έχει κάνει η πανδημία του κορωνοϊού που εξουθένωσε τις οικογένειες, με συνέπεια πολλά παιδιά να μεγαλώνουν ΄΄στον αυτόματο΄΄, χωρίς γονεϊκή φροντίδα, και να καταλήγουν να εμπλέκονται σε ένα περιβάλλον κακοποίησης, να γίνονται τα ίδια θύματα ή θύτες».  Επιπρόσθετα, η εγκληματολόγος Έλενα Σύρμαλη, σε συνέντευξη της στην ΕΡΤ και στον Κώστα Νούση, αναδύει το διαδίκτυο ως κύρια πηγή της παραβατικότητας των ανηλίκων, τονίζοντας πως «Ανήλικοι οι οποίοι επιζητούν αναγνώριση, αναρτούν τα κατορθώματά τους στην «τροπαιοθήκη» που ονομάζεται social media. Ζούμε μία συνένωση φυσικού και ψηφιακού κόσμου. Εκεί λίγο τα όρια μπερδεύονται».

Εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα ιδιαίτερα περίπλοκο ζήτημα. Ζούμε στην εποχή του μιμητισμού, ζούμε στην εποχή της κυριαρχίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή που οι έφηβοι βιώνουν έντονα τις κοινωνικές αλλαγές και έχουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Ωστόσο, οι φρενήρεις ρυθμοί ζωής δεν επιτρέπουν πολλές φορές στην οικογένεια να επιβλέπει στενά το παιδί. Άραγε, πόσο εύκολο είναι να ελέγξεις έναν έφηβο; Πόσο εύκολο είναι να προειδοποιήσεις έναν έφηβο για όλους τους κινδύνους, που εγκυμονεί η κοινωνία; Πόσο μπορούμε να πείσουμε τους νέους, που μεγάλωσαν στην περίοδο της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας, ότι υπάρχει ελπίδα και προοπτική στη ζωή τους;

Όλα αυτά έχουν συντελέσει σε μια κοινωνία γεμάτη θυμό και βία. Το θέμα είναι αν μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και κατά πόσο το σχολείο μπορεί να προστατέψει τα παιδιά και να συμβάλλει πιο ουσιαστικά στην αναπτέρωση της ψυχολογικής τους κατάστασης. Τα παρόντα στατιστικά δεν είναι ευοίωνα, ωστόσο, όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι «Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο». Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

Με κεντρικό σύνθημα «Να δημιουργήσουμε πιο ασφαλείς δημόσιους χώρους» πραγματοποιήθηκε από τις 26 Μαΐου ως τις 5 Ιουνίου το ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Streets4all». Υπό την αιγίδα των Ενωμένων Κοινωνιών των Βαλκανίων(USB), το πρόγραμμα απευθυνόταν σε Έλληνες και κατοίκους της Γερμανίας και είχε ως στόχο την ευαισθητοποίηση τους σχετικά με καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως η παρενόχληση στους δημόσιους χώρους, η συναίνεση, η κακοποίηση των γυναικών, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ισότητα των φύλων.

Ως συμμετέχων σε αυτό το πρόγραμμα, μπορώ να πω με σιγουριά ότι υλοποιήθηκαν στο έπακρο όλοι οι στόχοι. Αναλυτικότερα, καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος, είχαμε την ευκαιρία, μέσα από πολύ δημιουργικές δραστηριότητες, να μιλήσουμε ανοιχτά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά όλοι οι άνθρωποι και, κυρίως, οι γυναίκες σε δημόσιους χώρους. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, 1 στις 3 γυναίκες έχει υποστεί βία, είτε στο σπίτι, είτε στο επαγγελματικό περιβάλλον, είτε σε δημόσιους χώρους. Από ένα χυδαίο σχόλιο ως μια σεξουαλική παρενόχληση, από ένα μη συναινετικό άγγιγμα στο σώμα ως το βιασμό, οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες σε καθημερινή βάση με το φόβο να μην μπορούν να κυκλοφορούν ανέμελες  στο δρόμο. Πόσες φορές έχουμε δει γυναίκες να μιλάνε με μια φίλη τους στο τηλέφωνο μέχρι να φτάσουν στο σπίτι τους; Πόσες φορές κρατάνε σφιχτά τα κλειδιά τους στο χέρι ως ένα «όπλο» απέναντι σε έναν εν δυνάμει κακοποιητή; Πόσες φορές χρειάζονται οι γυναίκες να ξεπεράσουν έμφυλα και βαθιά ριζωμένα πατριαρχικά στερεότυπα σχετικά με το ντύσιμο και την εξωτερική τους εμφάνιση;

Το «Streets4all» όχι μόνο άγγιξε όλα αυτά τα ζητήματα, αλλά κληθήκαμε όλοι οι συμμετέχοντες και συμμετέχουσες να δώσουμε λύση σε αυτά τα προβλήματα. Να κάνουμε κοινωνικά πειράματα, να δημιουργήσουμε τις δικές μας καμπάνιες, να κάνουμε ακόμα και μαθήματα αυτοάμυνας σε περίπτωση ανάγκης. Όλες αυτές τις ημέρες είχαμε την τύχη να μιλήσουμε για τη σημασία της ενεργούς συμμετοχής, πόσο απαραίτητο είναι να μιλάμε και να βοηθάμε, όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να παρενοχλείται σε δημόσιο χώρο. Είναι πολύ σπουδαίο, που άνοιξε ένας πολυπολιτισμικός διάλογος ανάμεσα σε ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες, με διαφορετικό υπόβαθρο, με διαφορετικές ηλικίες, αλλά με έναν κοινό σκοπό: την πλήρη ισότητα των φύλων και τη δημιουργία ασφαλών συνθηκών για όλους.

Προσωπικά αντιλήφθηκα, για μια ακόμα φορά, την αξία του σεβασμού ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν έχει σημασία ούτε η καταγωγή, ούτε το χρώμα του δέρματος, ούτε η οικονομική επιφάνεια, ο κίνδυνος μπορεί να είναι παντού και είναι υποχρέωση όλων μας να μιλάμε, να βοηθάμε όποιον άνθρωπο έχει ανάγκη και να καταγγέλλουμε. Και πόσο κρίμα που το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν μας τα εμφυσεί όλα αυτά. Μέσα σε 10 μέρες αποκόμισα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής από όσα αποκόμισα 12 χρόνια στο σχολείο ως μαθητής. Ας έχουμε τα μάτια μας και αυτιά μας ανοιχτά και ας δημιουργήσουμε ασφαλείς δημόσιους χώρους για όλους τους ανθρώπους και, πρωτίστως, για τις γυναίκες.

Ευχαριστώ πολύ το πρόγραμμα «Streets4all», την USB και τη συντονίστρια του προγράμματος, Φωτεινή-Claire Καραμούζη για την πολύτιμη εμπειρία!

Από χθες το πρωί παρατηρώ μια από τις πιο άστοχες, χρονικά, επιθέσεις. Παρατηρώ μια στοχοποίηση του Γιώργου Λιάγκα για τα απρεπέστατα σχόλια του προς την Κλαυδία και την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision. Τα σχόλια του ήταν, αντικειμενικά, άσκοπα και ιδιαίτερα αιχμηρά, αλλά αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά μια μέρα μετά την τεράστια και επιβλητική εμφάνιση της Κλαυδίας, που μας χάρισε την 6η θέση στον 69^ο διαγωνισμό της Eurovision;

Αξίζει να στρέψουμε πάλι την προσοχή μας σε κάτι αρνητικό; Έχει να αποδείξει κάτι ο Φωκάς Ευαγγελινός μετά από τόσα χρόνια πετυχημένης πορείας; Αλλά ας ξετυλίξουμε σιγά σιγά το κουβάρι αυτής της ιστορίας. Ο Γιώργος Λιάγκας, ως παρουσιαστής καθημερινής πρωινής εκπομπής, έχει επιλέξει να ακροβατεί κάθε μέρα σε ένα τεντωμένο σχοινί. Έχει επιλέξει να πραγματοποιεί αρκετά αιχμηρά σχόλια επί παντός επιστητού, ρισκάροντας να στεναχωρήσει, να θίξει και να προκαλέσει αντιδράσεις. Αν τον είχα απέναντι μου, είμαι σίγουρος πως θα μου έλεγε πως «στη δημοκρατία ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του» και πως «όσοι βρίζουν έναν άνθρωπο που διατυπώνει ανοιχτά τη γνώμη του να κοιτάξουν το δημοκρατικό τους φρόνημα». Προσωπικά, εμένα μού αρέσει που εκτίθεται, μού αρέσει που δεν φοβάται να εκθέσει την προσωπική του άποψη, ωστόσο πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια. Είναι αυτό το τεντωμένο σχοινί που αναφέραμε προηγουμένως.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν στιγμές που ο Γιώργος Λιάγκας λειτουργεί ως ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας κοινωνίας και μιας τηλεόρασης, που θέλει να κρίνει και να κατακεραυνώσει έναν άνθρωπο. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το κράξιμο που δέχεται, εξαιτίας της αυστηρότατης κριτικής του στην ελληνική συμμετοχή. Η 22χρονη τραγουδίστρια ήταν πραγματική συγκλονιστική στη σκηνή της Eurovision, μάς καθήλωσε και μας ανατρίχιασε όλους. Χάρισε στη χώρα μας την καλύτερη θέση μετά το 2013 και εμείς γιατί πρέπει να ασχοληθούμε μια φορά ακόμα με το Γιώργο Λιάγκα;

Την καλύτερη απάντηση στους επικριτές της την έδωσε η ίδια η Κλαυδία στις δηλώσεις της στο αεροδρόμιο. «Ήταν πάρα πολύ μεγάλο κίνητρο αυτά τα σχόλια για μένα, τα χρησιμοποίησα σαν κίνητρο. Δεν με επηρέασε, ίσα ίσα με μπούσταρε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα κίνητρο να θέλω να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, ότι κι αν συμβεί. Οπότε, μάλλον τους ευχαριστώ πάρα πολύ». Για αυτό το λόγο, αυτό το κορίτσι έλαβε τόση αγάπη από όλο τον κόσμο, είναι ταπεινή, μετριόφρων και δεν ασχολείται με κακόβουλα σχόλια και ίντριγκες.

Ούτε εγώ καταλαβαίνω γιατί να ασχοληθούμε με τα σχόλια ενός παρουσιαστή, αντί να εστιάσουμε αποκλειστικά στην επιτυχία μιας νεαρής τραγουδίστριας. Ναι, ήταν εμπρηστικά τα σχόλια του, αλλά γιατί πρέπει, μονίμως, να αναπαράγουμε τη μικρότητα και να μην αναδεικνύουμε μόνο τη μεγαλοψυχία ενός τόσο σπουδαίου ταλέντου; Εγώ υποκλίνομαι στην Κλαυδία, υποκλίνομαι στην ερμηνεία της, τη σκηνική της παρουσία. Κατάφερε να διαψεύσει τις προσδοκίες και τις προβλέψεις πολλών Ελλήνων αναφορικά με αυτό το τραγούδι και κατάφερε να πετάξει ως την 6^η θέση του διαγωνισμού. Επιλέγω να μείνω εκεί που μένει και η ίδια, στην τεράστια και υπέρμετρη αγάπη και στήριξη που δέχτηκε και όχι στα ελάχιστα αρνητικά σχόλια.

Μπράβο στην Κλαυδία, μπράβο για το ήθος της, τη φωνή της και είναι σίγουρο πως θα απασχολήσει για πολλά χρόνια ακόμα το μουσικό καλλιτεχνικό στερέωμα!

Για μια ακόμα φορά γίναμε αποδέκτες μιας αρκετά ευτελούς συζήτησης στον τηλεοπτικό αέρα σε κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας. Πιθανότατα οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζετε τι ειπώθηκε σε καθημερινή πρωινή εκπομπή για τις γυναίκες λεχώνες, όταν αυτές δεν αισθάνονται σεξουαλικά όντα μετά τη γέννα. Δεν έχει νόημα αναπαραγωγής γιατί σημασία δεν έχει να «λιθοβολήσουμε» ή, πιο απλά, να «κράξουμε» τους εμπλεκόμενους μέχρι να ξεχαστεί το θέμα και, δυστυχώς, μέχρι να συμβεί το επόμενο. Γιατί πρώτον αυτό δεν λύνει το πρόβλημα και δεύτερον γιατί κανείς μας δεν διεκδικεί το τίτλο του «αλάθητου».

Ποιο είναι όμως το πρόβλημα; Ότι, πολλές φορές, στον τηλεοπτικό αέρα χάνεται η ψυχραιμία από τους παρουσιαστές και, μέσα στην πίεση του τηλεοπτικού χρόνου, προσεγγίζονται άκρως ευαίσθητα θέματα επιδερμικά και, ενίοτε, χυδαία. Δεν μπορείς να αναλύσεις ένα τόσο λεπτό ζήτημα, όπως είναι η ψυχολογία της γυναίκας μετά τη γέννα, μεταξύ ενός ενημερωτικού θέματος και μιας lifestyle συνέντευξης. Και αν επιλέξεις να το κάνεις, οφείλεις να είσαι ενήμερος για αυτό που συζητάς και να προτείνεις ουσιαστικές λύσεις. Το να βλέπει, όμως, ο κεντρικός παρουσιαστής ότι μια συνεργάτης του είναι έτοιμη να διατυπώσει κάτι ακραίο και αυτός να ενθαρρύνει τη διατύπωση της είναι, κατά τη γνώμη μου, μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν είναι όλα τα θέματα «η τέλεια αφορμή» για να γίνει λίγο παραπάνω ντόρος και να υπάρχει αναπαραγωγή στα σάιτ.

Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να αναφέρουμε πως υπήρχε η πρέπουσα αντίδραση από το υπόλοιπο πάνελ και, μάλιστα στο τέλος, ακούστηκαν και πολύ ωραία λόγια: «Ο άντρας που αγαπάει κάνει υπομονή και σε αυτή την περίοδο και σε άλλες, όταν χάνει ένα αγαπημένο της πρόσωπο, όταν δεν της αρέσει το σώμα της, όταν απολύεται από τη δουλειά, όταν δεν της αρέσει κάτι γύρω της, πρέπει να κάνει υπομονή ο άνδρας που αγαπάει τη μάνα του παιδιού του». Καταρχάς, όταν μια γυναίκα γίνεται μάνα και ένας άντρας γίνεται πατέρας. Ο ρόλος του δεν είναι διακοσμητικός  ούτε σκέφτεται: «Εσύ έγινες τώρα μάνα, να δω τώρα εγώ πώς θα περάσω το χρόνο μου». Αλλά ας επιστρέψουμε στο ρόλο των media και θα αναρωτηθώ φωναχτά: Γιατί δεν γίνεται ποτέ αναπαραγωγή στις όμορφες δηλώσεις, στις δηλώσεις που εμπνέουν, στις δηλώσεις που πάνε την κοινωνία ένα βήμα μπροστά και πάντα προωθούνται ακραίες και απαρχαιωμένες απόψεις;

Ως πότε ο ντόρος γύρω από ένα θέμα θα απασχολεί παραπάνω από την ίδια την ουσία; Ως πότε θα αντιμετωπίζονται τόσο ευαίσθητα θέματα με προχειρότητα και χλευασμό; Ως πότε τα νούμερα τηλεθέασης θα έχουν πιο επιδραστικό ρόλο στη συζήτηση ενός πάνελ από την ενσυναίσθηση και το σεβασμό; Θέλω να πιστεύω πως η απάντηση είναι πως, σύντομα, τέτοιες επιφανειακές προσεγγίσεις θα ανήκουν στο κακό χρονοντούλαπο της ελληνικής τηλεόρασης. Φοβάμαι, όμως, πως η πιο ρεαλιστική απάντηση είναι πως τέτοιες προσεγγίσεις θα συνεχιστούν. Και θα συνεχιστούν όσο παρουσιαστές λειτουργούν, περισσότερο, για την επίτευξη ενός καλού ποσοστού τηλεθέασης και όχι για την ουσιαστική τέρψη του κοινού.

Θύελλα αντιδράσεων έχει ξεσπάσει μετά το νέο τραγούδι του Light «Polo». Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία(Ε.Σ.Α.μεΑ) κατηγορεί το γνωστό τράπερ για μισαναπηρισμό, ενώ τόσο στο μιντιακό κόσμο όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικρατεί οργή για τους-αντικειμενικά-εμετικούς στίχους του τραγουδιού. Δοθείσης αυτής της αφορμής, είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να αναλογιστούμε ως μονάδες, αλλά και ως κοινωνία, γιατί η τραπ μουσική ελκύει τόσο πολύ τους εφήβους και αν, τελικά, αυτό το είδος μουσικής είναι τόσο επιβλαβές για τη ψυχοσύνθεση τους.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια τεράστα άνοδος της δημοφιλίας της τραπ μουσικής. Με πολύ γρήγορο ρυθμό(κολλητικό, ομολογουμένως), τα νέα παιδιά χορεύουν στους ρυθμούς αυτής της μουσικής και αποθεώνουν τους καλλιτέχνες. Οι στίχοι αυτών των τραγουδιών προωθούν, κατά κόρον, τη βία, το σεξ, τα ναρκωτικά, παρουσιάζουν τις γυναίκες ως αντικείμενα ηδονής, τα χρήματα ως την πλήρη καταξίωση και τη χλιδή ως αυτοσκοπό. Έχουν, όμως, τα παιδιά πλήρη αντίληψη του τι τραγουδάνε ή, απλώς, νιώθουν μέρος μιας μάζας και χορεύουν σε έναν πολύ γρήγορο και ωραίο ρυθμό;

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο, Χρήστο Θεοδωρόπουλο και το άρθρο του στο «neakriti.gr», «Η μουσική μπορεί να είναι από τις πιο ισχυρές και γεμάτες νόημα δραστηριότητες ως προς τη δημιουργία μιας ισχυρής ταυτότητας. Ένας έφηβος επιλέγει πώς θα δράσει βάσει οικογενειακών, κοινωνικών και πολιτισμικών παραγόντων. Αν οι παραπάνω παράγοντες δεν είναι υποστηρικτικοί στο να δημιουργηθεί μια δυνατή προσωπικότητα, τότε υπάρχει σημαντική πιθανότητα ο έφηβος να κρυφτεί μέσα στη μάζα». 

Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής του ΑΠΘ, Βασίλης Βαμβακάς, σε συνέντευξη του στη LIFO και στο Γιάννη Πανταζόπουλο, τονίζει: «Η αγανάκτηση των σύγχρονων Ελλήνων με τα μνημόνια δεν θα μπορούσε να έχει άλλο σάουντρακ από μια μουσική που «τα χώνει», που βρίζει τη διεφθαρμένη ελίτ ή φαντασιώνεται ένα κατασταλτικό κράτος που θυματοποιεί εύκολα το λαϊκό θυμικό, που εκπέμπει μίσος όχι τόσο για τον ξένο όσο για το οικείο., Το κατά πόσο αυτό δημιουργεί πρότυπα και στερεότυπα ή απλώς συνηγορεί στην άνθηση μιας χαβαλετζίδικης και κυνικής νεανικής ηθικής θα πρέπει να το δούμε στην πορεία».

Ωστόσο, οφείλουμε όλοι μας να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να μη ρίχνουμε μόνο λάσπη σε ένα είδος μουσικής. Συμφωνούμε όλοι πως η τραπ μουσική προβάλλει αρνητικά πρότυπα, το γιατί όμως έχει τόσο μεγάλη απήχηση πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Μήπως τα παιδιά καταφεύγουν σε αυτή τη μουσική, γιατί δεν έχουν ωραία ερεθίσματα στο σχολικό τους περιβάλλον; Μήπως τα παιδιά επιλέγουν να εκτονώσουν το θυμό που τους προκαλεί η αδιαφορία του οικογενειακού τους περιγύρου; Μήπως τελικά νοσεί η κοινωνία μας και προβάλλει, συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτά τα πρότυπα; Καθημερινά γινόμαστε δέκτες βίας, γυναικοκτονιών, αδικίας και κοινωνικής ανισότητας.

Διάβασα κάτι στη LIFO, στο άρθρο του Χρήστου Ντάτση, που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. «Θα ήταν άδικο να λέγαμε όμως πως στο trap οφείλονται όλα τα δεινά του πλανήτη. Η έξαρση της βίας, η στροφή των νέων στα σκληρά ναρκωτικά, οι συμμορίες δεν οφείλουν την ύπαρξή τους στον Jeezy και τον Juicy J. Αντιθέτως, είναι οι παθογένειες ενός συστήματος που ο πυρήνας του είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι η ορατή γάγγραινα του ατομικού δρόμου, της προώθησης του grind culture σε ένα περιβάλλον ανελεύθερο, που ορίζεται από μονοπωλιακούς ομίλους, μιας οικονομίας που δεν καλύπτει τις βασικές ανάγκες αλλά κερδοφορεί από αυτές, μιας κοινωνίας βυθισμένης στον κοινωνικό αυτοματισμό, έρμαιο καθεστώτων εξαίρεσης».

Πριν, λοιπόν, κατηγορήσουμε τους εφήβους για τη μουσική που ακούνε, ας αναλογιστούμε για ποιο λόγο βρίσκουν καταφύγιο σε αυτή τη μουσική. Ας αναλογιστούμε για ποιο λόγο δισκογραφικές εταιρείες επιτρέπουν να κυκλοφορούν, σε καθημερινή βάση, τραγούδια με τέτοιο περιεχόμενο. Οι έφηβοι είναι μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα και χρειάζονται άμεσα πιο θετικά πρότυπα για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τη μόδα και την επιρροή της τραπ μουσικής. Τα παρέχουμε, όμως, όλοι εμείς ή απλά τους λοιδορούμε;

Κάταγμα στο κρανίο υπέστη ένα παιδί στην Πάτρα, μετά από ένα Tik Tok challenge με τους συμμαθητές του. Το παιδί προσγειώθηκε με το κεφάλι, νοσηλεύεται στο Καραμανδάνειο και είναι ένα ακόμα περιστατικό τραυματισμού εφήβου, μετά από ένα επικίνδυνο Tik Tok Challenge. Πόσο, τελικά, μπορούμε να προστατέψουμε τους εφήβους από αυτή τη μάστιγα;

Όπως αναφέρει στην «Καθημερινή» ο διδάσκων ψυχαναλυτής και συγγραφέας, Βασίλης Δημόπουλος, «Δεν δίνεται επαρκής χρόνος στον χρήστη για επεξεργασία και αυτό που του προσφέρεται έλκεται εύκολα από τραυματικές ζώνες του ψυχισμού, όπως το κενό, το τίποτα. Είναι μια διαδικασία ανάλογη με τις διαταραχές πρόσληψης τροφής ή με τον εθισμό σε τοξικές ουσίες. Έχω ανάγκη να γεμίσω το κενό, όχι να το υφάνω. Το κενό δεν αντέχεται και γεμίζει με ό,τι είναι άμεσα διαθέσιμο». 

Ζούμε στην εποχή, που οι έφηβοι, από πολύ μικρή ηλικία, καταναλώνουν υπέρμετρο και άφθονο περιεχόμενο στις οθόνες των κινητών τους τηλεφώνων. Ενημερώνονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ψυχαγωγούνται, φλερτάρουν και, παράλληλα, επιδίδονται σε διάφορα «παιχνίδια», με συνέπεια το σοβαρό τραυματισμό τους. Προς επίρρωση της παραπάνω άποψης, η ένωση «Depression and Bipolar Support Alliance», υποστηρίζει πως η μέση ηλικία, κατά την οποία ένα παιδί έρχεται σε επαφή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι τα 12,5 χρόνια. Τα αρνητικά νέα, ωστόσο, έρχονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, που έδειξε ότι το 2021, ένας στους επτά εφήβους ηλικίας 10-19 ετών αντιμετώπισε προβλήματα ψυχικής υγείας.

Ψυχολόγοι, ανά τον κόσμο, συμφωνούν πως η υπερέκθεση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενισχύει το άγχος, μειώνει την αυτοσυγκέντρωση, την αυτοπεποίθηση των εφήβων, ενώ προκαλεί συναισθήματα αποξένωσης και απομόνωσης από το υπόλοιπο κοινωνικό περίγυρο. Ο ψυχοθεραπευτής, Kojo Sarfo, τονίζει την ανάγκη των νέων να ανήκουν κάπου, ενώ η ψυχολόγος, Μαρία Κάκου, με δηλώσεις της στην «Απογευματινή», είπε πως «οι έφηβοι μιμούνται τις τάσεις της εποχής τους και τις συμπεριφορές των συνομηλίκων τους. Οι γονείς σε αυτή τη φάση της ζωής αποκαθηλώνονται, καθώς το επίκεντρο είναι η παρέα».

Σε μια εποχή, λοιπόν, που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κατακλύσει τις ζωές των εφήβων, σε μια εποχή, που οι τραυματισμοί εφήβων στη χώρα από επικίνδυνα παιχνίδια έχουν αυξηθεί ραγδαία, οφείλουμε όλοι ως κοινωνία να βρούμε άμεσα έναν αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης. Όπως προτείνει η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, Βάνα Παπακίτσου στο iatropedia.gr , «οι γονείς όχι μόνο οφείλουν να επικοινωνούν ουσιαστικά με το παιδί τους, αλλά και να το παροτρύνουν να έχει κοινωνική ζωή, εκτός των social media. Να μάθει από νωρίς για τους κινδύνους και να αποκτήσει μια ισορροπημένη καθημερινότητα».

Ως κοινωνία, ας σταματήσουμε να «θεοποιούμε» το μάγκα, να χλευάζουμε τον αδύναμο, να θεωρούμε την καλοσύνη «υποτιμημένη έννοια» και την ευγένεια «μειονέκτημα». Οφείλουμε όλοι να εμπνεύσουμε τους εφήβους και να δημιουργήσουμε θετικά πρότυπα για αυτούς. Τα παιδιά αντιγράφουν συμπεριφορές και, πιθανότατα, είναι μια καλή ευκαιρία να μειώσουμε όλοι μας τις ώρες που περνάμε σκρολάροντας στο κινητό μας και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όσο για το σχολείο, είναι ζωτικής σημασία να σταματήσει αυτή η άχαρη μέθοδος της «παπαγαλίας» και, επιτέλους, τα παιδιά να εξελίσσουν από νωρίς την προσωπικότητα τους, να βλέπουν τι τους αρέσει και να εξασκούν τις δεξιότητες τους.

Ίσως, με αυτό τον τρόπο, αυτή η μάστιγα των «Tik Tok challenges» και, συλλήβδην, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μειωθεί. Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό, αλλά τουλάχιστον, αξίζει η προσπάθεια να αναχαιτιστεί αυτή η μάστιγα.

Το 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έριξε αυλαία στις 16 Μαρτίου και ήταν πραγματικά ένα καταπληκτικό φεστιβάλ, που τα είχε όλα: Φανταστικές ταινίες, λαμπερούς καλεσμένους, εμπειρίες ΑΙ, σημαντικές ομιλίες, πληθώρα εκδηλώσεων και, πάνω από όλα, καλή διάθεση.

Ως εθελοντής στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, στο τμήμα της Αγοράς, είχα την ευκαιρία να δω πολύ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ, όπως το «Eyes of Gaza» του Μαχμούντ Ατασσί, ωραίες πρωτοεμφανιζόμενες ταινίες, όπως το «Εδώ μιλάνε για λατρεία» του Βύρωνα Κριτζά και να παρακολουθήσω ωραίες ομιλίες, όπως αυτή του Κωστή Μαραβέγια με θέμα την τεχνητή νοημοσύνη και την τέχνη. Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν η ευκαιρία που είχα να βρεθώ στον ίδιο χώρο με φερέλπιδες παραγωγούς και σκηνοθέτες, που ζητούσαν χρηματοδότηση για τα δικά τους project, με καταξιωμένους ανθρώπους του καλλιτεχνικού στερεώματος, που αντάλλασσαν ιδέες, με ανθρώπους της τέχνης, που μοιραζόντουσαν την ίδια αγάπη για τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ.

Αξίζει να επισημάνω και την άψογη οργάνωση των ιθυνόντων του Φεστιβάλ. Το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης για 10 συνεχόμενες ημέρες, πλημμύρισε από κόσμο όλων των ηλικιών, που ήθελαν να απολαύσουν ποιοτικά ντοκιμαντέρ και η οργάνωση ήταν υποδειγματική. Υπήρχε η δυνατότητα εξυπηρέτησης και για ανθρώπους Α.Μ.Ε.Α., δείχνοντας πως για ακόμα μια φορά το Φεστιβάλ προβάλλει τον πολιτισμό. Πολιτισμός σημαίνει ευγένεια και όλοι αντιμετώπισαν εμάς τους εθελοντές με πλήρη σεβασμό και ευγένεια.

Πέρα από την Αποθήκη 1 και την Αποθήκη Δ, που κάποιος μπορούσε να απολαύσει μια τεράστια ποικιλία από ταινίες και ντοκιμαντέρ, άξιζε επίσης μια επίσκεψη στο Μουσείο Φωτογραφίας. Εκεί θα τον περίμενε μια πλούσια συλλογή φωτογραφιών εντός και εκτός συνόρων από το 1890 ως το 2004. Εξίσου πολύτιμη ήταν και μια επίσκεψη στο Μουσείο Κινηματογράφου, καθώς θα έβλεπε σπάνια στοιχεία και αντικείμενα, που έχουν διασωθεί από το ελληνικό ένδοξο σινεμά.

Την Κυριακή 16 Μαρτίου απονεμήθηκαν τα βραβεία του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και, ταυτόχρονα, έπεσε η αυλαία, αφήνοντας πίσω συγκίνηση και χαρά για όλα όσα ζήσαμε 10 μέρες. Εάν έπρεπε να κρατήσω μόνο ένα πράγμα, θα κρατούσα την τόσο όμορφη, θετική και χαμογελαστή διάθεση όλων των συμμετεχόντων σε καθημερινή βάση. Θα επιλέξω, όμως, να τα κρατήσω όλα και να δώσω ξανά ραντεβού με τον πολιτισμό και τον κινηματογράφου στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο. Ως τότε, ραντεβού στις αίθουσες σινεμά, γιατί η αγάπη για τον κινηματογράφο δεν σταματά ποτέ!

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025, ολοκληρώνονται 2 χρόνια από μια μαύρη επέτειο, από ένα δυστύχημα που μας συγκλόνισε όλους. Δεν θέλω να αναλύσω ούτε τις εγκληματικές ελλείψεις του σιδηροδρομικού δικτύου, ούτε την παιδαριώδη και απαράδεκτη στάση της κυβέρνησης απέναντι στις οικογένειες των θυμάτων ούτε την ερασιτεχνική διαχείριση αυτού του δυστυχήματος. Αυτά τα ξέρετε, τα ξέρω και είναι αυτά που μας έκαναν να βγούμε στους δρόμους την Παρασκευή ζητώντας το αυτονόητο: Δικαιοσύνη.

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, οφείλω να ομολογήσω πως ντράπηκα πάρα πολλές φορές που είμαι Έλληνας. Ντρέπομαι να ακούω τους πολιτικούς να συμπεριφέρονται με περίσσια αλαζονεία και έπαρση, ντρέπομαι να μην αποδίδονται ευθύνες, ντρέπομαι σε ένα έγκλημα να μην υπάρχει τιμωρία. Την Παρασκευή όμως ενωθήκαμε όλοι οι Έλληνες, οι πλατείες πλημμύρισαν με κόσμο και μαζί  πλημμύρισαν και οι ψυχές μας από αισιοδοξία, ενότητα και αλληλεγγύη. Όπως πολύ ωραία και γλαφυρά είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, «Η δικαιοσύνη δε θα ‘ρθει μοναχή της, δεν έχει πόδια. Εμείς θα τη σηκώσουμε στους ώμους μας και θα τη φέρουμε». Ενώ το κλίμα στο συλλαλητήριο ήταν βαρύ εξαιτίας της μαύρης επετείου, ταυτόχρονα υπήρχε και ένα μήνυμα ενότητας και ένα ξεκάθαρο μήνυμα απέναντι σε κάθε μορφή συγκάλυψης και ατιμωρησίας.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών, από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, όλοι μια γροθιά απέναντι σε κάτι που μας είναι αβάσταχτο. Ως κάτοικος Θεσσαλονίκης, έγινα και μάρτυρας κάποιων μεμονωμένων επεισοδίων(ευτυχώς μικρής έκτασης) και ο κόσμος αποδοκίμασε τις αστυνομικές δυνάμεις. Απαράδεκτες και οι εικόνες αστυνομικής βίας από την Αθήνα. Ωστόσο, τα επεισόδια δεν μπορούσαν να αμαυρώσουν αυτό το μεγαλειώδες μήνυμα που θέλαμε όλοι να στείλουμε.

Σε αυτό το σημείο, θα μου επιτρέψετε και μια μικρή αναφορά στα ΜΜΜ ανήμερα της ημέρας του συλλαλητηρίου. Αιφνιδίως, το προηγούμενο βράδυ ανακοινώνεται πως το μετρό από τις 09:00 το πρωί θα φτάνει ως τη στάση Παπάφη. Εξαιτίας και της 24ωρης απεργίας που είχε κηρύξει ο ΟΑΣΘ, εύκολα γινόταν αντιληπτό πως όσοι μένουν ανατολικά θα χρησιμοποιούσαν το μετρό για να κατέβουν στο συλλαλητήριο. Λίγο πριν πάω να πάρω το μετρό, διαβάζω σε ενημερωτικά σάιτ πως το μετρό δεν λειτουργεί καθόλου σε όλο το μήκος της γραμμής. Παρότι μερικοί φίλοι μου το χρησιμοποίησαν κανονικά ως τη στάση Παπάφη, θέλω να επισημάνω την παραπληροφόρηση(;), την έλλειψη οργάνωσης(;), την αδιαφορία(;) της διοίκησης του μετρό. Μπορείτε να βάλετε όποιο ουσιαστικό θέλετε. Πάντως καημό το έχω μια φορά να μπορούμε να μετακινηθούμε οι Θεσσαλονικείς προς το χώρο μιας εκδήλωσης, μιας συγκέντρωσης χωρίς ταλαιπωρία. Ευτυχώς έκανε καλό καιρό…

Βέβαια τίποτα δεν μπορούσε να πτοήσει τη θέληση όλων μας να βρισκόμαστε εκεί. Τελικά μπορούμε να καταφέρουμε κάτι, όταν ενωνόμαστε. Και όπως πολύ χαρακτηριστικά είχε πει ο Γκάι Φωκς στην ταινία V for Vendetta, «Οι λαοί δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις τους. Οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς τους».