Κατηγορία: Θέατρο

Στο θέατρο Αριστοτέλειο λαμβάνει χώρα μια παράσταση, η οποία, αναμφίβολα, θα σας προκαλέσει μια πληθώρα συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ερμηνευτική δεινότητα του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, είναι τόσο ευαίσθητα και επίκαιρα τα θέματα που αγγίζει η παράσταση, που δύσκολα θα σας αφήσουν ασυγκίνητους.

Ο Τσάρλι είναι ένας παχύσαρκος gay άντρας, που έχει κλειστεί στον εαυτό του. Αν και φαίνεται πετυχημένος στη δουλειά του( είναι καθηγητής αγγλικών), στην ουσία τίποτα δεν του προκαλεί ενδιαφέρον και απλώς περιμένει να έρθει το τέλος στη ζωή του. Αρνείται πεισματικά να πάει στο νοσοκομείο για εξετάσεις και το μόνο που θέλει, πριν φύγει από τη ζωή, είναι να ενωθεί ξανά με την κόρη του. Πιο συγκεκριμένα, έχει να δει την κόρη του 15 ολόκληρα χρόνια, από τότε που ερωτεύτηκε έναν φοιτητή του, ο οποίος πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η επίσκεψη ενός ιεραποστόλου στον Τσάρλι, που επιδιώκει να τον προσηλυτίσει στο λόγο του Θεού.

Το κείμενο του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ διέπεται από πολλές θρησκευτικές αναφορές. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης αναρωτιέσαι για το βαθμό επιρροής της θρησκείας στη ζωή ενός ανθρώπου, κατά πόσο, τελικά, η θρησκεία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο πίεσης της ελευθερίας του. Ένα ακόμα μείζον ζήτημα που αναδεικνύει η παράσταση είναι το ζήτημα του έρωτα και της μοναξιάς. Πόσο οι άνθρωποι διεκδικούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; Σε τι βαθμό ο έρωτας μπορεί να αποβεί αυτοκαταστροφικός;

Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι το πόσο είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Η κόρη του Τσάρλι είναι μια θυμωμένη, αντιδραστική και αρκετά σκληρή έφηβη. Μιλάει πολύ άσχημα σε όλους, αλλά τελικά, όσο κυνικός και να φαίνεται ένας άνθρωπος, ποτέ δεν μπορεί να πάψει να ενδιαφέρεται για τους γύρω του. Κανείς δεν είναι μονοδιάστατος, όλοι μέσα μας κρύβουμε το καλό και το κακό. Το θέμα είναι πού θα επενδύσει ο καθένας.

 Η παράσταση είναι, ιδιαίτερα συγκινητική σε πάρα πολλά σημεία. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, πολύ μεστή και με μεγάλη κορύφωση στο φινάλε. Αν και στην αρχή η παράσταση μπορεί να φαίνεται λίγο περίπλοκη, το τέλος ,σίγουρα, θα σας ανταμείψει. Άξιοι ερμηνευτικοί συνοδοιπόροι του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη η Γεωργία Μεσαρίτη (Έλι), Βασίλης Ντάρμας (Τόμας), Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου (Μέρι), Ειρήνη Σταματίου (Λιζ).

Θα κλείσουμε με ένα σημείο από το σημείωμα του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη: «Σκέφτηκα τον τίτλο και με είδα γιατί και εγώ μια φάλαινα είμαι (είναι) που δεν ξέρει πόσο πολύ θέλει ο εαυτός του καθενός να σκοτώσει η να αγγίξει …

Διαχρονικά τραγούδια, σπουδαίες ερμηνείες, καλαίσθητο σκηνικό και καλοστημένες χορογραφίες συνθέτουν το παζλ της μουσικοθεατρικής παράστασης «Τα πήρες όλα και έφυγες» στο Ράδιο Σίτι. Μια παράσταση, αφιερωμένη στη ζωή του αείμνηστου Στράτου Διονυσίου, ο οποίος μάγεψε με τη λαϊκή του φωνή του τον κόσμο, αλλά ήταν και επιρρεπής στις αδυναμίες του, στο τζόγο, στο τσιγάρο, στο αλκοόλ και στις γυναίκες.

Αυτό που επιζητάς να δεις σε μια τέτοια παράσταση είναι η, όσο γίνεται, πιο ακριβής καταγραφή των γεγονότων της ζωής ενός καλλιτέχνη. Γνωρίζεις πως θα συμβεί ακροθιγώς, αλλά θέλεις να αναβιώσεις τη μουσική δόξα ενός καλλιτεχνικού ειδώλου και να ταξιδέψεις με τα τραγούδια του. Στην παράσταση «Τα πήρες όλα και έφυγες» θα ζήσεις μια πληθώρα συναισθημάτων. Θα συγκινηθείς με τα δύσκολα παιδικά χρόνια του «Στρατή», με τις κακουχίες που αντιμετώπισε κατά τη στρατιωτική του θητεία και θα ευχαριστηθείς με τη ψυχή σου, βλέποντας τους γιους του Στράτου Διονυσίου, Άγγελο και Στέλιο, να τραγουδούν λαϊκούς ύμνους, όπως το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» και «Ο Σαλονικιός».

Καθ΄όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Στράτος Διονυσίου είχε, στο πλευρό του, τη γυναίκα του. Η Γεωργίτσα στάθηκε δίπλα του ως βράχος, υπέμενε τις δυσκολίες, χωρίς να γκρινιάζει και να διαμαρτύρεται και κράτησε όρθια την οικογένεια της, παρά τις απιστίες και τους εθισμούς του άντρα της. Εξάλλου, γαλουχήθηκε και αυτή σε μια κοινωνία, όπου η γυναίκα έπρεπε να στηρίζει στωικά τον άντρα της και να μην μιλάει πολύ. Ο σπουδαίος λαϊκός καλλιτέχνης δεν είχε μια διαδρομή, στρωμένη με ροδοπέταλα. Φυλακίστηκε για παράνομη οπλοκατοχή και διακίνηση ναρκωτικών, τού γύρισαν την πλάτη δισκογραφικές εταιρείες, αλλά τελικά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κατάφερε να ανοίξει το δικό του νυχτερινό μαγαζί «Στράτος», φτάνοντας στην κορυφή.

Η παράσταση περνάει από όλα τα στάδια της ζωής του τεράστιου Στράτου Διονυσίου.  Δείχνει τις σχέσεις του με την οικογένεια του, τη στενή του φιλία με το Μήτσο στις φυλακές, την εμπιστοσύνη του Μίμη Πλέσσα προς το πρόσωπο του και, τελικά, το θάνατο του το 1990. Πολύ μεστό το κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά, εντυπωσιακή η σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου, όπως και το σκηνικό των Γιώργου Γαβαλά και Μιχαήλ Σαπλαούρα. Μια πολύ ακριβή και ωραία παραγωγή, με ζωντανή ορχήστρα και, βέβαια, αξίζει να γίνει ειδική μνεία στον τρομερό μουσικό και συνθέτη, Θανάση Πολυκανδριώτη.

Τέλος, θα αποτελούσε τεράστια παράλειψη να μην αναφερθούμε στο «all-star cast». Ο Γιάννης Τσορτέκης, ως Στράτος Διονυσίου, είναι καθηλωτικός, όπως και ο Γιάννης Νταλιάνης στο ρόλο του πατέρα. Αν και με το μικρό ρόλο της μητέρας, η Μπέσυ Μάλφα κλέβει τις εντυπώσεις με τη βελούδινη φωνή της, ενώ φανταστική και η Μαρία Κεχαγιόγλου ως Γεωργίτσα. Το καστ συμπληρώνουν Μιχάλης Αλικάκoς, Θανάσης Βλαβιανός, Χρύσα Κλούβα, Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης, Στάθης Γεωργαντζής, Γιώργος Δημόπουλος, Ρωξάνη Καρφή, Ευγενία Κάρνου, Λεωνίδας Μπακάλης, Δήμητρα Σταύρου, Μαρίνος Ταρνανάς, ενώ οι παιδικές φωνές του Στράτου και της Γεωργίτσας είναι οι Γιώργος Καρυστινός και Άλκηστη Καρυστινού.

Εν κατακλείδι, μια πολύ ωραία παράσταση, καλοδουλεμένη από όλους τους ηθοποιούς και μια πολύ ωραία αφορμή να αξιοποιήσετε θεατρικά το βράδυ σας. «Ο Σαλονικιός επέστρεψε στον τόπο του» και αυτή η επιστροφή είναι διθυραμβική.

Τι συμβαίνει όταν ένας φιλόδοξος συγγραφέας επισκέπτεται έναν πατροκτόνο στη φυλακή, ώστε να γράψει ένα έργο βασισμένο στην ιστορία του; Πόσο το οικογενειακό μας υπόβαθρο μπορεί να μας καθορίσει; Σε τι βαθμό πρέπει να «σκοτώσουμε» τους γονείς μας, ώστε να νιώσουμε ελεύθεροι; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει η παράσταση. Το μόνο ερώτημα, που δεν επιδέχεται ανάλυσης, είναι αν αξίζει να πας να δεις την παράσταση και πόσο συγκλονιστικές είναι οι ερμηνείες του Θάνου Λέκκα και του Δημήτρη Καπουράνη.

Το πολυβραβευμένο έργο του Ουρουγουανού συγγραφέα «Σέρχιο Μπλάνκο» μάς φέρνει αντιμέτωπους με τρεις χαρακτήρες. Κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ένας συγγραφέας, ο οποίος αποφασίζει να επισκεφτεί έναν νεαρό πατροκτόνο στο κελί του, με σκοπό να τού προτείνει να υποδυθεί τον εαυτό του και να ερμηνεύσει την ιστορία του σε μια θεατρική παράσταση που ετοιμάζει. Όταν, όμως, οι αρμόδιοι φορείς απαγορεύουν τη συμμετοχή του νεαρού Μαρτίν στην παράσταση, τότε ο συγγραφέας επιλέγει έναν ηθοποιό, ονόματι Φρειδερίκο, προκειμένου να ενσαρκώσει το ρόλο.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης παρακολουθούμε να εξελίσσεται μια τρυφερή φιλία μεταξύ του συγγραφέα και του 20χρονου Μαρτίν, καθώς ο συγγραφέας όχι απλά δείχνει να κατανοεί τα αίτια της πράξης του, αλλά μάλιστα τον δικαιολογεί και τον βάζει σε σκέψεις για το πώς θα μπορούσε να δράσει ο ίδιος κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Η συζήτηση τους ανοίγει καίρια θέματα, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η ανδρική ταυτότητα και η καταπίεση. Από την άλλη πλευρά, οι σκηνές του συγγραφέα με τον ηθοποιό αναδεικνύουν όλη τη δημιουργικότητα που κρύβει μια παράσταση και, συνολικότερα, η τέχνη.

Το σκηνικό της παράστασης είναι ένα κλουβί, μέσα στο οποίο υπάρχει ένα γήπεδο μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι η μοναδική διέξοδος του Μαρτίν, ο μοναδικός χώρος που μπορεί να νιώθει ελεύθερος. Αν και στην αρχή της παράστασης μοιάζει αρκετά περιοριστικό, στο τέλος σου δημιουργεί όλη αυτή την αίσθηση της καταπίεσης και του περιορισμού που νιώθει ο πατροκτόνος. Αυτός πρέπει να ήταν και ο στόχος τόσο του Κώστα Πολίτη, που επιμελήθηκε το σκηνικό, όσο και του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Τέλος, αξίζουν αμέτρητα χειροκροτήματα οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές της παράστασης. Θάνος Λέκκας και Δημήτρης Καπουράνης αποδεικνύουν περίτρανα πως είναι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί. Καταφέρνουν να σου κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον, η χημεία τους είναι υποδειγματική και δεν παίζουν απλά, αλλά ζουν και βιώνουν στο έπακρο τα συναισθήματα, που βιώνουν οι ήρωες τους.

Η παράσταση έρχεται ξανά στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Δάσους την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου και αξίζει να τη δείτε. Συνολικά, αυτά τα 3 χρόνια, έχουν παρακολουθήσει την παράσταση πάνω από 120.000 θεατές σε πάνω από 20 θέατρα σε όλη τη χώρα. Μη τη χάσετε!

Πόσο εύκολα μπορούν να διαταραχθούν οι ισορροπίες μέσα από τη δύσκολη καθημερινότητα ενός ζευγαριού; Πόση βία μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος; Σε τι βαθμό ο χρόνος μπορεί να φθείρει έναν κεραυνοβόλο έρωτα; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το έργο του Dennis Kelly «Girls&Boys». Η Νατάσα Εξηνταβελώνη, μέσα από το αστείρευτο ταλέντο της, καταφέρνει να συγκινήσει, να καθηλώσει και το τέλος του έργου αποτελεί γροθιά στο στομάχι για όλους τους θεατές.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η ηρωίδα γνωρίζει τον άντρα της στο αεροδρόμιο και μια αρχική αντιπάθεια μετατρέπεται γρήγορα σε ένα φλογερό έρωτα. Το πάθος κυριαρχεί στη σχέση τους, και οι δύο με επιτυχημένες καριέρες και γρήγορα έρχεται ο γάμος και η απόκτηση δύο υπέροχων παιδιών. Αν και όλα μοιάζουν ιδανικά, οι ισορροπίες διαταράσσονται πολύ γρήγορα και η ηρωίδα μοιάζει καταβεβλημένη, θύμα ψυχολογικής βίας και, τελικώς, εγκλωβισμένη μέσα σε θετικές αναμνήσεις. Σίγουρα η αρχή του έργου δεν προμηνύει, σε καμία περίπτωση, ένα τόσο σκληρό και ειδεχθές τέλος.

Εκεί έγκειται, βέβαια, και το πρόβλημα του έργου. Υστερεί αρκετά στη συνοχή των γεγονότων, στη δομή και ο θεατής προσπαθεί σε πολλά σημεία να κάνει τη σύνδεση μεταξύ των όσων διαδραματίζονται μπροστά του. Δεν υπάρχει μια κορύφωση ή μια κλιμάκωση γεγονότων. Πέρα από τις περιττές βωμολοχίες, σε πολλά σημεία λείπει μια πιο ουσιαστική εμβάθυνση στο ψυχικό κόσμο τόσο του άντρα όσο και της γυναίκας. Με άλλα λόγια, η ηρωίδα μάς αφηγείται τις δυσκολίες που περνάει και, ξαφνικά, μάς ενημερώνει πως «τώρα ερχόμαστε στο πιο δύσκολο κομμάτι της παράστασης».

Ωστόσο, αυτό που σε κρατούσε σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν, αναντίρρητα, η σπουδαία ερμηνεία της Νατάσας Εξηνταβελώνη και η μαεστρική σκηνοθεσία της Λητούς Τριανταφυλλίδου. Η χρήση ζωντανής κάμερας στη σκηνή προσέθεσε απίστευτη αμεσότητα στο μονόλογο, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρέτησε όλη την παλέτα συναισθημάτων που βίωνε η ηρωίδα. Πολύ ευφυές και το στήσιμο του σκηνικού, που από τη μία πλευρά υπήρχε ένα καθιστικό σε ένα σαλόνι σπιτιού και από την άλλη πλευρά ένα επαγγελματικό γραφείο με ένα ψυγείο και μια βιβλιοθήκη.

Καταληκτικά, μπορεί η παράσταση να υστέρησε σε δομή, μάς αντάμειψε όμως σε συναίσθημα και ουσία. Η βία είναι γύρω μας, οι ανθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται διαρκώς και, τελικά, υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ της οικογενειακής γαλήνης και μιας σκληρής και βίαιης καθημερινότητας. Μια πολύ ωραία παράσταση που σε κάνει να βιώσεις μια πληθώρα συναισθημάτων και ένα ιδιαίτερο ζεστό χειροκρότημα στην υπερταλαντούχα Νατάσα Εξηνταβελώνη.

Είναι από τις φορές που διαβάζοντας την περίληψη της παράστασης, θέλεις να κλείσεις αμέσως το εισιτήριο σου.

«Γραμμένο για έναν ή μια ηθοποιό.

Το φύλο του δεν ενδιαφέρει. Ούτε η ηλικία του. Ούτε η σωματική διάπλαση.”

Ένας έφηβος, το πιο όμορφο αγόρι σε όλη την περιοχή, βρίσκεται νεκρό στη μέση του πουθενά. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ξεδιπλώνεται η παθογένεια μιας ολόκληρης κοινωνίας, της κλειστής κοινωνίας μιας επαρχίας».

Αυτή είναι η υποσημείωση του βραβευμένου Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό, ο οποίος την περίοδο της πανδημίας και συγκεκριμένα το 2020, έγραψε το έργο «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος». Είναι ένας μονόλογος, ο οποίος με αφορμή το θάνατο ενός εφήβου, πραγματεύεται θέματα, όπως η παιδεραστία, η καταπίεση, η ομοφοβία, ο εγκλωβισμός στα στερεότυπα και, γενικά, τα κακώς κείμενα ενός κλειστού τόπου.

Υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Ζωής Ξανθοπούλου, ο Αργύρης Ξάφης ερμηνεύει όλους τους εμπλεκόμενους ρόλους, αποδεικνύοντας το μεγαλείο του ταλέντου του. Άψογος ερμηνευτικά, ζει στο έπακρο κάθε ρόλο, μεταφέρει στο κοινό όλη την καταπίεση, το φόβο, το κάθε συναίσθημα που βιώνει ο εκάστοτε ήρωας που υποδύεται. Βοηθάει πάρα πολύ και η σκηνοθετική μεστή προσέγγιση της Ζωής Ξανθοπούλου, όπως και η απλότητα του σκηνικού.

Ωστόσο, ο μονόλογος είναι ένα από τα πιο δύσκολα είδη του θεάτρου και νομίζω πως αυτή η δυσκολία αποτυπώθηκε σε κάποια σημεία. Προφανώς όχι λόγω της ανεπάρκειας του πρωταγωνιστή, αλλά εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας του έργου και κάποιων χαοτικών σημείων. Υπήρξαν μερικές στιγμές, που χανόταν ο ρυθμός, έπαιρνε λίγο χρόνος να καταλάβεις το ρόλο και τη σχέση του κάθε ήρωα με τον αδικοχαμένο έφηβο και αυτό σου αφαιρούσε από τη μαγεία της παράστασης.

Συνολικά, πρόκειται για μια ωραία παράσταση και τα απανωτά sold out αποτελούν το καλύτερο και πιο πειστικό τεκμήριο για αυτό. Το θέατρο Αυλαία ήταν γεμάτο, όλοι χειροκροτήσαμε στο τέλος τον υπέροχο Αργύρη Ξάφη και είναι πάντα ελπιδοφόρο να θίγονται τόσο καίρια ζητήματα στη σύγχρονη θεατρική δραματουργία.

Στο θέατρο Αριστοτέλειο διαδραματίζεται μια ιστορία, που ερευνά εις βάθος την ανθρώπινη φύση, την παρεμβολή της επιστήμης στη ζωή και κατά πόσο πρέπει να παραμένουμε πιστοί στην ταυτότητα μας και τα κοινωνικά πρέπει. Το αριστούργημα του Ρώσου συγγραφέα, Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Έφης Μπίρμπα, θα σας προβληματίσει και θα σας φέρει αντιμέτωπους με τα βαθύτερα και τα πιο ζωώδη ένστικτα του ανθρώπινου είδους.

Όλα ξεκινούν, όταν ο κορυφαίος Ρώσος επιστήμονας, Φίλιπ Φιλίποβιτς, επιχειρεί να μεταμορφώσει έναν αδέσποτο σκύλο σε άνθρωπο. Με τη βοήθεια του συνεργάτη του γιατρού, Ιβάν Μπορμεντάλ, επιθυμούν να δημιουργήσουν, πιθανότητα, ένα εξελιγμένο είδος. Ωστόσο, οι συνέπειες είναι ολέθριες. Ο σκύλος μετατρέπεται σε έναν άξεστο άνθρωπο, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς ίχνος ευγένειας, σκοτώνει αδέσποτες γάτες, χουφτώνει γυναίκες και αντιβαίνει σε κάθε κανόνα κοινωνικής νόρμας και ευπρέπειας.

Μέσα από αυτή την αλληγορία, ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ επιθυμεί να καταδείξει πως η παρέμβαση της επιστήμης στη ζωή και την ταυτότητα μας μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες, ενώ προβαίνει με τον πιο άμεσο και γλαφυρό τρόπο σε μια σύγχρονη σάτιρα της ανθρώπινης φύσης, η οποία έχει ροπή προς τον αμοραλισμό και την αγένεια. Μη ξεχνάμε ότι το έργο γράφτηκε το 1925 στη Σοβιετική Ένωση, αλλά δημοσιεύτηκε το 1987, εξαιτίας λογοκρισίας.

Ο Άρης Σερβετάλης, στο ρόλο του σκύλου, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πως δικαίως θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς της χώρας, ενώ άρτιος ερμηνευτικά είναι και ο Αργύρης Πανταζάρας, στο ρόλο του καθηγητή, Φίλιπ Φιλίποβιτς. Εξαιρετικές και οι ερμηνείες των Μιχάλη Θεοφάνους, Σπύρου Δέτσικα, Ηλέκτρας Νικολούζου, Χαράς-Μάτας Γιαννάτου και Αλεξάνδρας Καζάζου. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει στην Έφη Μπίρμπα, που νομίζω πως μεγαλούργησε, δημιουργώντας μια σωματική(κατά βάση) παράσταση, με υψηλή αισθητική και γρήγορο ρυθμό.

Ωστόσο, η παράσταση σε κάποια σημεία ήταν χαοτική. Αν και καλοκουρδισμένοι όλοι οι ηθοποιοί μεταξύ τους, οι χορογραφίες τους, σε μερικά σημεία, ήταν λίγο αποπροσανατολιστικές ως προς τα νοήματα της παράστασης. Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει επ΄ουδενί το άρτιο αποτέλεσμα και την εξαίσια σκηνοθετική προσέγγιση της Έφης Μπίρμπα. Η παράσταση θα σας προβληματίσει και θα σας δώσει τροφή για σκέψη. Υπάρχει κάτι καλύτερο;

Κείμενο της σπουδαίας Δήμητρας Παπαδοπούλου, πρώτο ανέβασμα το 1997, μια κωμωδία που έχει ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, συμμετοχή πολλών και υπερταλαντούχων ηθοποιών και, κατά συνέπεια, ο πήχης είναι ιδιαίτερα ψηλά. Δυστυχώς, όμως, το τελικό ζεστό χειροκρότημα απευθυνόταν, κατά κύριο λόγο, στην άψογη ερμηνεία των ηθοποιών, παρά στο τελικό αποτύπωμα της παράστασης.

Το έργο περιγράφει τη ζωή τριών αδερφών, η καθεμία με εντελώς διαφορετική προσωπικότητα. Η αναρχική Πόπη ψάχνει απελπισμένα μια σταθερή σχέση, η παντρεμένη και σοβαροφανής Φώφη ψάχνει να σπάσει τα δεσμά του καθωσπρεπισμού της και η φιλόδοξη Μαρία κυνηγάει την καριέρα της και θέλει να κάνει ένα παιδί με τον αναρχικό και άπιστο άντρα της, Χάρη. Τις τρεις αδερφές τις συνδέει ένας παππούς με άνοια και αριστερές απόψεις. Μια μέρα η Φώφη θεωρεί ότι δολοφόνησε το σύζυγο της και στο σπίτι έρχεται ένας καλόκαρδος αστυνομικός, που τελικά ερωτεύεται την Πόπη. Ακολουθούν άκρως σουρεαλιστικές και κωμικοτραγικές καταστάσεις, που περιλαμβάνουν από δανεικό σπέρμα ως ένα ρομαντικό δείπνο με φακές και….ναρκωτικά.

Αναντίρρητα, οι ηθοποιοί(Μαριλού Κατσαφάδου, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Σύλβια Δελικούρα, Σταύρος Νικολαΐδης, Άρης Αντωνόπουλος) εξυπηρετούν άρτια την ταχύτητα και το ρυθμό, που απαιτεί μια πετυχημένη κωμωδία. Εξαιρετική η χημεία μεταξύ τους, καλοκουρδισμένοι και απολύτως προσηλωμένοι στο ρόλο τους. Ειδική μνεία στο Βασίλη Κολοβό, ο οποίος μάς χάρισε μια υπέροχη ερμηνεία στο ρόλο του παππού. Πολύ ζεστό το σκηνικό που επιμελήθηκε η Μαρία Φιλίππου και πολύ ουσιαστική και αποτελεσματική η σκηνοθεσία του Χρήστου Τριπόδη.

Οι δύο ώρες της παράστασης περνάνε σίγουρα ευχάριστα, αλλά είναι μόνο αυτός ο σκοπός μιας κωμωδίας; Πόσο τελικά βοηθάει ένα έργο η ακατάπαυστη βωμολοχία και τα τόσο εύπεπτα αστεία; Είναι πετυχημένη μια κωμωδία, που απλά αναμασά κάποια τετριμμένα στερεότυπα και εμπεριέχει πολύ σεξ, ναρκωτικά, βρισιές και μια απόπειρα δολοφονίας;

Προσωπικά, γέλασα σε κάποια σημεία, αλλά φεύγοντας από το θέατρο, δεν μου είχε μείνει κανένα αστείο. Σαφώς και πρέπει να υπάρχουν ευχάριστες κωμωδίες, σαφώς και δεν πρέπει όλα τα έργα να εμβαθύνουν, αλλά αναμφίβολα θα μπορούσε η παράσταση να περάσει με πιο εύσχημο και έξυπνο τρόπο τα μηνύματα περί απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα στεγανά και τα πρέπει. Για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε για ποιο λόγο η κωμωδία είναι ένα από τα πιο δύσκολα είδη στο θέατρο.

Θα αποκαλύπτατε τα πιο κρυφά σας μυστικά σε μια συνέντευξη σε άνθρωπο σχεδιασμένο μέσω τεχνητής νοημοσύνης; Λέμε όλη την αλήθεια στους ανθρώπους που αγαπάμε; Πόσο μπορούμε να αποκρύψουμε προσωπικά μας δεδομένα σε μια εποχή που το ΑΙ εξελίσσεται ραγδαία; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα, που απαντάει το έργο «Απόρρητο» του Ιβάν Βιριπάγιεφ στο θέατρο Φαργκάνη.  

Η παράσταση μεταφέρει αμέσως τους θεατές στο 2028. Τρεις διακεκριμένοι επιστήμονες δέχονται να λάβουν μέρος σε μια κλειστή και απόλυτως εμπιστευτική έρευνα, που γίνεται μέσω τεχνητής νοημοσύνης. 3 ατομικές συνεντεύξεις, που ενώ στην αρχή και οι 3 πρωταγωνιστές δείχνουν να απαντούν με σχετική άνεση τις  ερωτήσεις, στο τέλος έρχονται αντιμέτωποι με βαθιά ηθικά διλήμματα, με τα προσωπικά τους όρια, βιώνοντας έντονες εσωτερικές συγκρούσεις.

Το ΑΙ αγγίζει ευαίσθητα προσωπικά τους δεδομένα, θέτει πολύ αδιάκριτες ερωτήσεις, αλλά διατηρεί πάντα τη ψυχρότητα και τη «λογική» ενός τεχνολογικού ευρήματος. Οι άνθρωποι, όμως, έχουν συναισθήματα. Υποπέφτουν σε αντιφάσεις, δεν αντέχουν εύκολα να πουν όλη την αλήθεια στα οικεία τους πρόσωπα, επηρεάζονται από τις αδυναμίες τους και, εν τέλει, προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους και να ανταπεξέλθουν απέναντι στις ραγδαίες εξελίξεις του πλανήτη. Το έργο συζητά καίρια κοινωνικά θέματα, όπως το περιβάλλον, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την κλιματική αλλαγή, την έκτρωση και την απιστία.

Παρακολουθούμε μια επώδυνη διαδικασία για τους 3 πρωταγωνιστές, οι οποίοι παλεύουν να πείσουν το ΑΙ για τα πιστεύω τους, αλλά καταλήγουν σε αδιέξοδο μπροστά στις εσωτερικές τους συγκρούσεις. Εξαιρετικό το σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά με τους καθρέφτες και την καρέκλα, ενώ καταπληκτικές είναι και οι ερμηνείες της Ταμίλας Κουλίεβα, της Μαριάννας Κιμούλη και του Χρήστου Στέργιογλου. Κομβικό ρόλο στην παράσταση έχουν η Έλλη Στάη και ο Παύλος Τσίμας, οι οποίοι ανταποκρίνονται με απόλυτη επιτυχία στο ρόλο του «δημοσιογράφου-ερευνητή» με τη μορφή ΑΙ.

Πολύ ωραία και μεστή η σκηνοθετική προσέγγιση της Ταμίλας Κουλίεβα. Ωστόσο, το μοτίβο των ατομικών συνεντεύξεων με το ΑΙ ήταν σε κάποια σημεία της παράστασης λίγο μονότονο. Αυτό, σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την επιτυχία της παράστασης, που θα σας αγγίξει, θα σας προβληματίσει  και θα σας αφήσει με ένα βασικό ερώτημα: «Πόσο δέσμιοι είμαστε μπροστά σε όλες αυτές τις εξελίξεις;»

Δεν χρειάζεται να είσαι παντρεμένος 25 χρόνια για να απολαύσεις την παράσταση, χρειάζεται, απλά, να θέλεις να απολαύσεις ένα διασκεδαστικό παιχνίδι μεταξύ των δύο φύλων, στην προκειμένη περίπτωση μεταξύ ενός ορθολογιστή άντρα και μιας υπεραναλυτικής και περίπλοκης γυναίκας. Το «Sexy Laundry» είναι μια απολαυστική κωμωδία, με γρήγορο ρυθμό, έξυπνες ατάκες και πολύ μεγάλη δόση αλήθειας για τη ζωή ενός ζευγαριού.

Ο Λάρι και η Άλις είναι ένα ζευγάρι, που μετράει 25 χρόνια γάμου και έχει 3 παιδιά. Βυθισμένοι στη ρουτίνα τους, η Άλις παίρνει την πρωτοβουλία να κλείσει δωμάτιο σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο και με τη βοήθεια ενός ερωτικού εγχειρίδιου, να φουντώσει το πάθος μεταξύ τους και να κάνει επιτέλους έρωτα με τον άντρα της. Ο Λάρι, αν και διστακτικός, αποφασίζει να κάνει το χατίρι στη γυναίκα του και, όσα ακολουθούν σε αυτό το δωμάτιο είναι άκρως κωμικοτραγικά, αλλά φανερώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη ψυχοσύνθεση του άντρα και της γυναίκας σε μια σχέση.

Αναλυτικότερα, βλέπουμε τον άντρα, που απλά επιζητάει ηρεμία στη σχέση του, δεν υπεραναλύει τίποτα, ενίοτε μπουχτίζει με την απαιτητικότητα της συζύγου του και την ίδια στιγμή παρακολουθούμε μια υπεραναλυτική γυναίκα, συναισθηματικά εύθραυστη,  που παλεύει να επικοινωνήσει με τον άντρα της. Το έργο της Καναδέζας συγγραφέως, Μισέλ Ριλμ, παρουσιάζει δύο χαρακτήρες, που θα βρείτε σίγουρα κοινά στοιχεία με τους δικούς σας χαρακτήρες και, ενδεχομένως, με τις δικές σας ζωές. Η μετάφραση της Νικολέτας Κοτσαηλίδου είναι υποδειγματική, καθώς δημιούργησε ένα κείμενο γρήγορο, άμεσο, που μιλά απευθείας στην καρδιά του θεατή. Εν ολίγοις, δεν θα καταλάβετε πότε θα περάσουν 90 λεπτά!

Το κείμενο, αναμφισβήτητα, βασίζεται σε στερεότυπα και ίσως γέρνει λίγο περισσότερο στην υστερία και την απελπισία της γυναίκας, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει και την τρυφερότητα και τη βαθιά αγάπη που συνδέει ένα ζευγάρι μετά από τόσα χρόνια γάμου και τόσες στιγμές κοινού βίου.

Εξαιρετικός ο Σπύρος Παπαδόπουλος τόσο στη σκηνοθεσία, όσο και στο ρόλο του Λάρι, ενώ η Ρένια Λουιζίδου ερμηνεύει το ρόλο της Άλις με μεστότητα, βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση και, σε κάποια σημεία, θα καταφέρει να σας συγκινήσει. Το «Sexy Laundry» είναι μια παράσταση, που παρουσιάζει όλες τις διακυμάνσεις, ψυχολογικές και υπαρξιακές, που βιώνει ένα ζευγάρι. Όλα αυτά με χιούμορ, με ακρίβεια και αλήθεια! Αξίζει η επίσκεψη στο θέατρο Αριστοτέλειο!

Συγκίνηση, συναίσθημα, πόνος, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ηθική παρακμή, κατάπτωση του ανθρώπου είναι μόνο μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται το βραβευμένο έργο του Άρθουρ Μίλερ, «Ο θάνατος του εμποράκου». Ένα έργο γροθιά στο στομάχι για τον κάθε άνθρωπο, που κάνει όνειρα, θέλει να φτάσει ψηλά και, τελικά, έρχεται αντιμέτωπος με σκληρά συναισθήματα μοναξιάς και απαξίωσης.

Ο Γουίλι Λόμαν είναι ένας πλανόδιος πωλητής της Αμερικής, εγκλωβισμένος στις κοινωνικές επιταγές που προστάζει η αμερικανική κουλτούρα, που μάχεται με τις ένδοξες αναμνήσεις του παρελθόντος και παλεύει να τις επαναφέρει στο βίαιο παρόν του. Ζει μαζί με τη γυναίκα του, Λίντα, η οποία τον στηρίζει στα πάντα, ενώ είναι βαθιά απογοητευμένος από τους δύο γιους του και, ειδικά από το μεγαλύτερο, που δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρει σταθερή δουλειά. Ο Άρθρουρ Μίλερ καταφέρνει, μέσα από το έργο του, να αναδείξει όχι μόνο τις εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες αλλά και την πίεση που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους με στόχο το άπιαστο αμερικανικό όνειρο.

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ως Γουίλι Λόμαν, είναι πραγματικά καθηλωτικός, μάς μεταφέρει όλη την παλέτα συναισθημάτων του ήρωα του, από την κορυφή και την απόλυτη αποδοχή ως τον πλήρη εξευτελισμό και τη βάναυση αποδομή της προσωπικότητας του. Η Έφη Μουρίκη, στο ρόλο της Λίντα, δείχνει τη συναισθηματική της ευθραυστότητα, αλλά ταυτόχρονα παραμείνει υποστηρικτική απέναντι στο σύζυγο της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη. Μαγικές και οι ερμηνείες του Ρένου Ρώτα στο ρόλο του μεγάλου γιου, Μπιφ, όπως και του Γιώργου Κοσκορέλλου, στο ρόλο του μικρού γιου, Χάπυ. Το καστ συμπληρώνουν ο φιλότιμος γείτονας της οικογένειας, Τσάρλι( Δημήτρης Γεροδήμος), ο απρόσωπος και ατσάλινος, Χάουαρντ(Παναγιώτης Παπαδούλης), η μυστηριώδης γυναίκα(Κατερίνα Μάντζιου) και ο σερβιτόρος(Σωκράτης Αγγελής).

Όλα αυτά διαδραματίζονται, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργου Νανούρη, ο οποίος μεταφέρει με λιτότητα και μεστότητα όλες τις βασικές πτυχές του έργου. Πανέξυπνο το εύρημα τόσο της περιστρεφόμενης σκηνής όσο και των ψηλών τσιμεντένιων γεωμετρικών όγκων, που αναπαριστούν την ποικιλομορφία συναισθημάτων που βιώνουν οι ήρωες. Αν κάτι θα έπρεπε να αλλάξω στην προσέγγιση του έργου είναι οι τόσο δυνατές φωνές των πρωταγωνιστών, που σε κάποια σημεία, ήταν περιττές ή υπερβολικές.

Εξαιρετικές ερμηνείες, άρτια σκηνοθεσία και ένα έργο με ουσία, που θα σου κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και στο τέλος θα σε αγγίξει, θα σε προβληματίσει και θα σε συγκινήσει βαθιά!