Κατηγορία: Θέατρο

Στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών λαμβάνει χώρα μια «κωμωδία της απειλής», όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου της παράστασης. Ο Χάρολντ Πίντερ, μέσω του έργου «Ο Γυρισμός», μάς μεταφέρει σε μια συνοικία του Βόρειου Λονδίνου, όπου μένει ο Μαξ μαζί με τους δύο γιους του και τον αδερφό του. Η απρόσμενη επίσκεψη, όμως, του τρίτου γιου του, που επιστρέφει μαζί με τη γυναίκα του από τη Νέα Υόρκη, φέρνει στην επιφάνεια βαθιά πατριαρχικά ένστικτα και ταράζει την ήσυχη καθημερινότητα της οικογένειας.

Σε ένα χώρο, που μένουν μόνο άντρες, πόσο πολύ ξυπνά ενδόμιχες ανάγκες μια γοητευτική γυναικεία παρουσία; Πόσο εύκολα διαταράσσονται οι δεσμοί μιας οικογένειας για χάρη μιας γυναίκας; Το έργο του Πίντερ, σε σκηνοθεσία του Πέρη Μιχαηλίδη, έρχεται να δώσει απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα μέσα από ωμούς και κυνικούς διαλόγους. Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Κολοβός (Λένυ), Βασίλης Σπυρόπουλος (Μαξ), Θάνος Κοντογιώργης(Σαμ), Μάνος Γαλανής (Τζόυ), Ελένη Μισχοπούλου (Ρουθ), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Τέντυ).

Πρόκειται για μια παράσταση που πραγματεύεται ένα πολύ σημαντικό και σύγχρονο κοινωνικό ζήτημα, όπως αυτό της πατριαρχίας, το οποίο σίγουρα δεν ξεδιπλώνεται στο βαθμό που θα μπορούσε. Σίγουρα οι κυνικοί διάλογοι βοηθάνε στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, όχι όμως και στην ουσία της παράστασης. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι πολύ καλές και το τέλος της παράστασης θα σας αφήσει σίγουρα με το ερώτημα πώς τα βαθιά πατριαρχικά στερεότυπα ξεπερνούν ακόμα και τους οικογενειακούς δεσμούς.

Λέμε τελικά, μέσα στο μεθύσι μας, όσα θέλουμε να πούμε νηφάλιοι; Αυτό είναι το κεντρικό θέμα της παράστασης «Οι Μεθυσμένοι» στο θέατρο Αυλαία, σε παραγωγή της νεανικής θεατρικής ομάδας «Bloom». Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση του έργου, αξίζει να γίνει μνεία σε νέους ταλαντούχους ανθρώπους, που καταβάλλουν μια τόσο ωραία προσπάθεια να δώσουν πνοή στα τοπικά θεατρικά δρώμενα και να διατηρήσουν το «ελεύθερο θέατρο».

Η θεατρική ομάδα «Bloom» δημιουργήθηκε το 2019 από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη, Ανδρέα Παράσχο, τη σκηνογράφο Μαρίνα Κωνσταντινίδου και την ηθοποιό και απόφοιτο του Τμήματος Θεάτρου ΑΠΘ, Άννα Μαρία Γάτου. Πέντε νέα παιδιά( Άννα-Μαρία Γάτου, Γιώργος Κωνσταντίνου, Βασίλης Μπόγδανος, Γιώργος Κωνσταντινίδης, Υρώ Τσάμογλου) διάλεξαν ένα αρκετά σύγχρονο έργο και, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ανδρέα Παράσχου, θέλησαν να θίξουν ζητήματα, όπως ο έρωτας, η αξία της αγάπης και την ουσιαστική επαφή σε μια εποχή, όπου όλοι πασχίζουμε να ακολουθήσουμε τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας.

Το έργο του Ivan Vyrypaev «Οι Μεθυσμένοι» δείχνει τη ζωή 14 χαρακτήρων, οι οποίοι είναι όλοι πάρα πολλοί μεθυσμένοι και αναδεικνύει τη ρευστότητα των ανθρωπίνων σχέσεων και πως όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε ένα μόνο βράδυ, που όλοι θα σταματήσουμε να φοβόμαστε και θα πούμε όσα πραγματικά μας απασχολούν. Πρόκειται για ένα πολύ επίκαιρο έργο, που θα μπορούσε να περάσει τα μηνύματα που θέλει με λιγότερες βωμολοχίες, με λίγο πιο αληθοφανείς καταστάσεις και με μεγαλύτερη λιτότητα. Η αλήθεια είναι πως η λιτότητα είναι, γενικότερα, υποτιμημένη έννοια στο θέατρο.

Πρόκειται για μια πολύ ταλαντούχα θεατρική ομάδα και, αναμφίβολα, χρήζει της προσοχής μας οποιοδήποτε καλλιτεχνικό δρώμενο γίνεται από νέα παιδιά, γεμάτα όνειρα και αισιοδοξία. Συγχαρητήρια για τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και το μεγαλύτερο μήνυμα που μπορεί να λάβει κάποιος από τέτοιου είδους παραστάσεις είναι πως αξίζει να στηρίζουμε και μικρότερες θεατρικές παραγωγές.

Το «The Doctor» είναι, αναντίρρητα, μια παράσταση που πραγματεύεται πάρα πολλά σύγχρονα και καίρια κοινωνικά ζητήματα. Αντισημιτισμός, ρατσισμός, τρανσφοβία, αμβλώσεις, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μάχη θρησκείας-επιστήμης είναι μόνο μερικά από τα θέματα, που έρχονται στο προσκήνιο και θα σας εγείρουν ηθικά διλήμματα. Το έργο φέρνει στην επιφάνεια ζητήματα φύλου, φυλής, κοινωνικής τάξης, οικονομικού status και παρακολουθώντας την παράσταση, βιώνεις μια συνεχή εναλλαγή συναισθημάτων, καθώς βρίσκεις ψήγματα δικαίου σε κάθε πλευρά.

Όλα ξεκινούν, όταν ένα 14χρονο κορίτσι, μετά από μια αυτοσχέδια έκτρωση, βρίσκεται ένα βήμα πριν το θάνατο σε μια ιατρική κλινική για το Αλτσχάιμερ. Τότε,η επικεφαλής του ινστιτούτου, Ρουθ Γουλφ, αρνείται την είσοδο σε έναν ιερέα, που επιθυμεί να  τελέσει την τελευταία μετάληψη του κοριτσιού. Αυτή η απόφαση της Εβραίας γιατρού ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο εντός του νοσοκομείου, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που κατηγορούν δριμύτατα τη γιατρό για προκατάληψη και ρατσισμό απέναντι στο μαύρο ιερέα, για θρησκευτική ασέβεια και για στερεοτυπική συμπεριφορά λόγω της υψηλής κοινωνικής και οικονομικής της θέσης.

Αυτές οι έντονες αντιδράσεις προκαλούν την παραίτηση της γιατρού, η οποία συνεχίζει να επιμένει πως είναι απλά γιατρός και οι αποφάσεις της στηρίζονται αποκλειστικά στην επιστήμη και πως δεν υπάρχουν λανθάνουσες προκαταλήψεις απέναντι στους ασθενείς της. Χαρακτηριστική είναι η ατάκα της πως «Κόβετε την ανθρωπότητα στη μέση τόσες φορές, που στο τέλος θα πάψει να υπάρχει»». Καθηλωτική είναι και η σκηνή που βρίσκεται η γιατρός μπροστά από ένα τηλεοπτικό πάνελ ακτιβιστών, οι οποίοι, με πρόσχημα τη δημοσιογραφική τους ιδιότητα, την κατηγορούν ευθέως για τη στάση της απέναντι στον ιερέα. Μια σκηνή που θίγει τη διαχείριση των media σε κρίσιμα ζητήματα και την κατακρεούργηση προσωπικότητων από τα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών.

Η σκηνοθέτης, Κατερίνα Ευαγγελάτου, δημιουργεί ένα ψυχρό σκηνικό, κατάλληλο για όλα τα δρώμενα που θα ακολουθήσουν. Είναι, επίσης, πολύ έξυπνη η κίνηση της να διατηρήσει το παιχνίδι με το χρώμα και το φύλο των ηθοποιών, να υποδύονται, δηλαδή, γυναίκες τους αντρικούς ρόλους, και λευκοί ηθοποιοί, να υποδύονται, μαύρους ανθρώπους. Όσον αφορά την ερμηνεία των ηθοποιών, η Στεφανία Γουλιώτη, στο ρόλο της Ρουθ Γουλφ, είναι πραγματικά συγκλονιστική, ενώ πολύ καλές είναι και οι ερμηνείες των υπόλοιπων συντελεστών(Νίκος Χατζόπουλος, Αμαλία Νίνου, Κίττυ Παϊταζόγλου, Μαριάννα Δημητρίου, Ζωή Ρηγοπούλου ,Aurora Marion ,Λευτέρης Πολυχρόνης, Νίκη Σερέτη, Σταύρος Καλλιγάς, Αλίκη Ανδρειωμένου).

Παρά τη φλυαρία του έργου σε κάποιες σκηνές, τόσο το έργο του Robert Icke, όσο και η παράσταση «The Doctor», θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον σας και θα έρθετε αντιμέτωποι με πάρα πολλά σύγχρονα ζητήματα, που καθημερινά γίνονται θέμα συζήτησης στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα. Μια παράσταση που αξίζει σίγουρα το χρόνο σας και την προσοχή σας.

Αν θέλετε να γελάσετε και να περάσετε 2 ώρες χαλαρές και απροβλημάτιστες, τότε σίγουρα δεν πρέπει να χάσετε την ανατρεπτική κωμωδία του Βρετανού συγγραφέα «David Tristram». Ο Μάριος Αθανασίου, ο Σπύρος Πούλης και η Βαλέρια Κουρούπη, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Βασίλη Θωμόπουλου, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια παράσταση, που επί 2 ώρες σού μεταφέρει ένα αίσθημα χαράς και γέλιου.

Το έργο ξεκινάει με τη δολοφονία ενός πλούσιου άντρα, του Τζον Τζόνσον, μια δολοφονία που καλούνται να διαλευκάνουν ο Επιθεωρητής Ντρέικ(Μάριος Αθανασίου) και ο Αρχιφύλακας Πλοντ( Σπύρος Πούλης). Αμέσως τους γεννώνται πολλά ερωτήματα, όπως «Για ποιο λόγο το πτώμα είναι μεταμφιεσμένο σε γυναίκα;», «Γιατί είχε φάει μια χελώνα;». Αμφότεροι υποπίπτουν σε συνεχόμενες γκάφες, προκαλώντας το γέλιο σε όλους τους θεατές. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει στη Βαλέρια Κουρούπη, η οποία καλείται να ενσαρκώσει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους και το κάνει με απόλυτη επιτυχία.

Πρόκειται για μια παράσταση με εξαιρετικό ρυθμό, αξιοζήλευτη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, ενώ σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της παράστασης παίζει και η διάδραση των ηθοποιών με το κοινό. Πραγματοποιείται ένα συνεχές πινγκ-πονγκ ατακών μεταξύ των ηθοποιών και των θεατών, στοιχείο που συμβάλλει στην αμεσότητα και τη ζωντάνια της παράστασης.

Μια πραγματική κωμωδία, ένα έργο με συνεχείς κωμικοτραγικές ανατροπές και μια ευκαιρία για όλους να χαλαρώσουμε και να περάσουμε το βράδυ μας όμορφα και απροβλημάτιστα! Αν έχετε ανάγκη το γέλιο, σπεύσετε να το δείτε!

Λίγο πριν πάω στο θέατρο Κολοσσαίο να δω την παράσταση «Λαπωνία», είχα στο μυαλό μου πως πρόκειται για μια οικογενειακή κωμωδία με βασικό θέμα την ύπαρξη του Αϊ Βασίλη. Όχι απλά διαψεύστηκα, αλλά παρακολούθησα μια παράσταση με πολλά νοήματα σχετικά με καίρια ζητήματα, όπως η έννοια της αλήθειας, η δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων, ακόμα και για την πολυπολιτισμικότητα και τη δυσκολία της ζωής στο εξωτερικό.

Το έργο των Μαρκ Ανζελέτ και Κριστίνα Κλεμέντε, σε μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, μάς μεταφέρει στη Λαπωνία, όπου συναντιώνται δύο ζευγάρια για να γιορτάσουν μαζί τις εορταστικές μέρες των Χριστουγέννων. Ωστόσο, το προηγούμενο βράδυ το παιδί του ενός ζευγαριού έχει πει στο παιδί του άλλου ζευγαριού πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Αυτό το γεγονός έρχεται να ταράξει το ευχάριστο κλίμα των εορτών, φέρνει σε αντιπαράθεση τα δύο ζευγάρια και ταυτόχρονα εγείρει πολλά ερωτήματα αναφορικά με το τι επιλέγει να λέει ένας γονιός στα παιδιά του, αλλά και πόσο πονάει πολλές φορές η αλήθεια.

Τεράστιο ενδιαφέρον έχει και η συζήτηση σχετικά με τις διαφορές μεταξύ Φινλανδών και Ελλήνων. Αν και σε πρώτο επίπεδο η συζήτηση φαίνεται στερεοτυπική, στο τέλος σου αφήνει μια γεύση πως όλοι οι άνθρωποι ανά τον κόσμο κρύβουμε τις δικές μας αλήθειες και, κάτω από το πέπλο του φόβου και της ανασφάλειας, επιλέγουμε να αποσιωπούμε βασικά θέματα.

Εξαιρετική ερμηνεία και των τεσσάρων πρωταγωνιστών( Μελέτης Ηλίας, Βάσω Λασκαράκη, Σπύρος Τσεκούρας, Βίβιαν Κοντομάρη), όπως και η σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη. Ο κάθε ρόλος περνάει από πάρα πολλά στάδια, όλοι δείχνουν τόσο σκληροί και δυνατοί, όσο και εύθραστοι και ευάλωτοι. Ο καθένας κρύβει από μια αλήθεια που πονάει και η στιγμή των μονολόγων είναι πραγματικά καθηλωτική.

Πρόκειται για ένα έργο με τεράστια απήχηση στο κοινό, που αρέσει σε μικρούς και μεγάλους. Βγαίνοντας από το Κολοσσαίον, κατάλαβα ακριβώς το λόγο. Ακουμπάει πολύ ευαίσθητες χορδές του ανθρώπου και αναδεικνύει τα προβλήματα και τη δυναμική όλων των σύγχρονων οικογενειακών και προσωπικών μας σχέσεων. Θα ταυτιστείτε σίγουρα!

Η παράσταση «Η Αξία της ζωής» έρχεται να επιβεβαιώσει για μια ακόμη φορά πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι τυχαίο ούτε το βραβείο Emmy, που απέσπασε η Αμερικανίδα συγγραφέας, Τζέιν Άντερσον, ούτε η επιτυχία της παράστασης, καθώς τόσο ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας, όσο και οι πρωταγωνιστές (Αθηνά Τσιλύρα, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Βασίλης Ρίσβας) κατορθώνουν να σε αγγίξουν και να σε συγκινήσουν βαθιά. Αυτό δεν είναι και η ουσία του θεάτρου;

Η παράσταση πραγματεύεται την ιστορία δύο ζευγαριών, που αμφότερα έχουν να διαχειριστούν τραγικές απώλειες. Ο μεν Νιλ και η Τζάνετ έχουν χάσει το σπίτι τους από πυρκαγιά και τη γάτα τους, την ώρα που ο Νιλ βιώνει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, καθώς ο καρκίνος έχει επιδεινώσει πολύ την υγεία του. Ο δε Μπιλ και η Ντίνα καλούνται να διαχειριστούν τη δολοφονία της μονάκριβης κόρης του από έναν σχιζοφρενή δολοφόνο. Οι δύο γυναίκες είναι ξαδέρφες και έτσι μια συνάντηση των δύο ζευγαριών θα σε φέρει αντιμέτωπο με καίρια ζητήματα, όπως η σχέση με το Θεό, η απώλεια, η ζωή, ο θάνατος, ο έρωτας. Παρακολουθούμε μέσα από τη συζήτηση τους τις διακυμάνσεις που όλοι έχουμε βιώσει αναφορικά με αυτά τα ζητήματα. Σπάνια κάποιος άνθρωπος έχει μια κάθετη άποψη για το θάνατο και το Θεό και όλοι μας θα περάσουμε από όλες τις φάσεις του πένθους, όταν βιώνουμε την απώλεια ενός δικού μας ανθρώπου.

Άξιο αναφοράς είναι η απόφαση του Νιλ να προχωρήσει σε ευθανασία, προτού ο καρκίνος τον καταβάλλει ολοκληρωτικά και ακόμα πιο συγκινητική είναι η απόφαση της Τζάνετ να φύγει και αυτή από τη ζωή μαζί του, ώστε να μη γεράσει μόνη της. Το θέμα της ευθανασίας φέρνει σε μεγάλη ρήξη τα δύο ζευγάρια και είναι εκείνο το σημείο που συγκρούονται τα θρησκευτικά με τα ηθικά πρέπει, που συγκρούεται ο κυνισμός με την αγάπη και την αξία της ζωής.

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας απέδειξε για μια ακόμα φορά πως η απλότητα είναι το βασικό εργαλείο ενός σκηνοθέτη, ώστε να επικοινωνήσει μεστά και με ουσία με το θεατή. Ανατριχιαστικές οι ερμηνείες και των τεσσάρων πρωταγωνιστών, που αναδεικνύουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και πως τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Ειδικά όταν μιλάμε για τέτοια ανθρώπινα ζητήματα.

Άρτια σκηνοθεσία, υπέροχες ερμηνείες, έργο που σε αγγίζει και το σκέφτεσαι για πολλές ώρες, αφότου αποχωρήσεις από το θέατρο. Τελικά, μια από τις αξίες της ζωής είναι και να βλέπεις τόσο ωραίες παραστάσεις.

Στο θέατρο Αριστοτέλειο εκτυλίχθηκε μια από τις πιο ρομαντικές και ποιητικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων. Η παράσταση «Συρανό» αναμετριέται με καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως η αναμέτρηση της φυσικής ομορφιάς και του πνεύματος στη μάχη του έρωτα, τη σημασία της ευγλωττίας, ενώ αναδεικνύει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τον αγνό έρωτα και την αληθινή αγάπη.

Όλα αυτά, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργου Νανούρη, ο οποίος φρόντισε για μια ακόμα φορά να προσφέρει στους θεατές ένα μεστό σκηνικό, γεμάτο εναλλαγές, αποπνέοντας πάντα ρομαντισμό και ποίηση. Εξάλλου, μιλάμε για ένα έμμετρο έργο του 19ου αιώνα, ένα ρομαντικό δράμα, στο οποίο ο πρωταγωνιστής Συρανό αρνείται να παλέψει για την καρδιά της αγαπημένης του Ρωξάνης, εξαιτίας της φυσικής του ασχήμιας. Ο αντίζηλος του Συρανό είναι ο Κριστιάν, ένας όμορφος άντρας, ο οποίος όμως στερείται ευγλωττίας. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει τελικά το πνεύμα; Πόσο υπερέχει το πνευματικό υπόβαθρο έναντι του φυσικού κάλλους;

Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις δίνει απάντηση η αριστοτεχνική ερμηνεία του Μιχάλη Σαράντη στο ρόλο του Συρανό. Σαρωτικός (όπως πάντα), ο Μιχάλης Σαράντης κατορθώνει να αναδείξει την εσωστρέφεια του δύσμορφου ήρωα του, ο οποίος φτάνει στο σημείο να βοηθήσει τον αντίζηλο του Κριστιάν να κερδίσει την καρδιά της Ρωξάνης. Λιτή, μεστή και άκρως ποιητική η ερμηνεία της Λένας Παπαληγούρα, όπως και ο Ιάσονας Παπαματθαίου στο ρόλο του όμορφου μεν, αδέξιου δε Κριστιάν.

Το έργο θα σε κάνει να αναστοχαστείς και να αντιληφθείς πως στο παιχνίδι του έρωτα δεν παίζει ρόλο μόνο η εξωτερική εμφάνιση. Ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στη σκηνή του μπαλκονιού, που ο Συρανό υπαγορεύει λόγια αγάπης στον Κριστιάν, ώστε να κερδίσει εκείνος την καρδιά της Ρωξάνης. Φεύγοντας, όμως, από το θέατρο, θα κάνετε και εσείς αυτή τη συζήτηση με τους οικείους σας: Η ομορφιά τελικά είναι υποκειμενική;

Ψάχνοντας να δω ποιες θεατρικές παραστάσεις παίζουν αυτή την περίοδο στη Θεσσαλονίκη, έπεσε το μάτι μου στην πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση της βραβευμένης παράστασης του Sam Steiner «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons». Όπως διάβασα στο Δελτίο Τύπου, η παράσταση θίγει καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως «η κατάχρηση εξουσίας, ο περιορισμός της ελευθερίας, η επικοινωνία, η αντίσταση και ο έρωτας». Όλα αυτά  διαδραματίστηκαν στο Θέατρο Αυλαία με πρωταγωνιστές το Γιώργο Ζυγούρη και την Άννα Μενενάκου σε σκηνοθεσία της Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel.

Το έργο ξεκινάει με μια καθοριστική ερώτηση στο videowall: «Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες λέξεις χρειαζόμαστε σε μια ημέρα;». Από την πρώτη σκηνή, το έργο σε μεταφέρει σε ένα νεκροταφείο ζώων, όπου γνωρίζονται ο φιλελεύθερος Όλιβερ και η ασκούμενη δικηγόρος Μπερναντέτ. Η έλξη μεταξύ τους είναι ευδιάκριτη, γίνονται ζευγάρι και παρακολοθούμε αρκετές σκηνές της καθημερινότητας τους. Όλα ομαλά, μέχρι τη στιγμή που ο συγγραφέας αποφασίζει να μάς μεταφέρει σε κάτι που θεωρείται δυστοπικό. Η κυβέρνηση ψηφίζει ένα νόμο, σύμφωνα με τον οποίο επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ο καθένας μόλις 140 λέξεις ανά ημέρα. Είναι εκείνο το σημείο, που βλέπεις να εκτυλίσσονται μπροστά σου οι σκέψεις και οι πράξεις των δύο κεντρικών ηρώων.

Πιο συγκεκριμένα, ο Όλιβερ αποφασίζει να κατέβει σε διαδηλώσεις ως ένδειξη αντίστασης και διαμαρτυρίας σε αυτό τον παράλογο και καταχρηστικό νόμο, ενώ η Μπερναντέτ δείχνει περισσότερη δεκτική και παθητική απέναντι στη ψήφιση αυτού του νόμου. Πόσο αντιδρούμε και αντιστεκόμαστε, τελικά, απέναντι σε νόμους, που υπερβαίνουν τα όρια μας; Πόσο μπορούμε να επικοινωνήσουμε με λίγες λέξεις σε μια ημέρα; Μπορούμε να επικοινωνήσουμε μόνο μέσω λέξεων; Και τελικά, μιλάμε ειλικρινά και ουσιαστικά στο συνάνθρωπο μας, ακόμα και όταν δεν έχουμε κανένα όριο λέξεων;

Πρόκειται για παράσταση αρκετά σύγχρονη με πολύ δυνατά μηνύματα, ειδικά προς το τέλος της. Πραγματεύεται με αιχμηρό τρόπο τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων και υπογραμμίζει τη σημασία της επικοινωνίας, ακόμα και αν αυτή δεν προέρχεται μέσω λέξεων. Όλα αυτά υπό το πρίσμα ενός αυστηρού και δυστοπικού νόμου, κάνοντας με αυτό τον τρόπο μνεία στο πώς καλούμαστε να προσαρμοζόμαστε κάθε φορά σε νέους νόμους.

Είναι μια πολύ απαιτητική παράσταση για τους δύο πρωταγωνιστές και τόσο η Άννα Μενενάκου όσο και ο Γιώργος Ζυγούρης αποδεικνύουν πόσο καλοί ηθοποιοί είναι. Με άρτια φυσική κατάσταση, με σωστή εκφορά του λόγου, πλούσια υποκριτικά χαρακτηριστικά και άψογη χημεία, αλληλεπιδρούν τέλεια καθόλη τη διάρκεια της παράστασης.

Αν έπρεπε να αλλάξω κάτι, ίσως θα μείωνα κάποιες από τις τόσες εναλλαγές σκηνικών που υπάρχουν. Η σκηνοθέτης Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel επέλεξε μια γρήγορη και συνεχή εναλλαγή σκηνικών, που σε κάποια σημεία φαντάζει είτε περιττή είτε λίγο μονότονη.

Καταληκτικά, η παράσταση «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons» είναι μια επίκαιρη ρομαντική κομεντί, με πολύ ωραίες ερμηνείες και δυνατά κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι, που σίγουρα αξίζει της προσοχής σας.

Μπήκε ο Οκτώβριος και μαζί μπήκε και η όρεξη να πάμε να δούμε θέατρο. Ο Οκτώβριος είναι παραδοσιακά ο μήνας που ξεκινάνε οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις και το Thesspulse επιλέγει να κάνει αναφορά στα μικρά «διαμαντάκια» της πόλης, στα μικρά θέατρα, ώστε να ξέρετε πού βρίσκονται και πώς να πάτε.

Σε ένα στενό κοντά στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, επί της Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16, βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα θέατρα της Θεσσαλονίκης, το «Θέατρο Τ». Πρόκειται για ένα μικρό, αλλά πολύ προσεγμένο χώρο, που φιλοξενεί κάθε χρόνο μια πληθώρα παραστάσεων. Είναι εύκολα προσβάσιμο, τόσο με τα αστικά λεωφορεία, όσο και με τα πόδια, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο. Φέτος, μεταξύ άλλων, φιλοξενεί την παράσταση «Senso» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Ρουμελιώτη και το «Μαιευτήριο» του Στέλιου Βραχνή.

Πολύ κοντά βρίσκεται και το Θέατρο «Αμαλία». Στην περιοχή «Φάληρο» της Θεσσαλονίκης και επί της οδού Αμαλίας 71, εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα πως μιλάμε για ένα θέατρο άκρως προσιτό με τα αστικά λεωφορεία της πόλης. Ιστορικό θέατρο, καθώς ξεκίνησε να φιλοξενεί παραστάσεις το 1972 και παρά τα πολλά οικονομικά προβλήματα, το Θέατρο Αμαλία συνεχίζει να αποτελεί ένα θεατρικό στολίδι της πόλης.

Για όσους μένουν στην περιοχή της Καλαμαριάς, σίγουρα θα γνωρίζουν το θέατρο «Σοφούλη». Στην οδό Τραπεζούντος, το θέατρο «Σοφούλη» δημιουργήθηκε το 2001 από μια μικρή ομάδα νέων καλλιτεχνών, που είχαν ως στόχο την ανάδειξη νέων έργων και, βέβαια, τις παιδικές θεατρικές παραστάσεις. Για όσους θέλουν να επισκεφτούν το θέατρο Σοφούλη, μπορούν να πάρουν το λεωφορείο «5», ενώ είναι μια περιοχή που μπορεί κάποιος να βρει να παρκάρει. «Δυόμισι φόνοι και ένα μπουλντόγκ», «Οι 3 Σωματοφύλακες και η πριγκίπισσα Ρωξάνη» και η «Πελότα» είναι μόνο μερικές από τις παραστάσεις που μπορεί να απολαύσει κάποιος φέτος στο θέατρο Σοφούλη.

«Αθήναιον»: ένα σύγχρονο κινηματοθέατρο. Βρίσκεται στη Βασιλίσσης Όλγας 35, διαθέτει 2 αίθουσες χωρητικότητας 361 και 145 θέσεων αντίστοιχα και αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα θέατρα της Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο, γιατί λειτουργεί από 1968, αλλά και γιατί έχει φιλοξενήσει τεράστια ονόματα του ελληνικού θεατρικού στερεώματος. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη Τζένη Καρέζη. Σπεύστε να δείτε παραστάσεις, όπως «Το Κάλεσμα του Σπουργιτιού»,  τους «Μικρούς Ήρωες σε Δράση» και την «Πλεξούδα».

Αυτά είναι μόνο από μικρά θέατρα της Θεσσαλονίκης, που αξίζει κάποιος να επισκεφτεί. Σε επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε και στα μεγαλύτερης χωρητικότητας θέατρα, όπως το Θέατρο Αριστοτέλειον, το Βασιλικό Θέατρο, η Μονή Λαζαριστών, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Θέατρο Αυλαία, το Μέγαρο Μουσικής, το Θέατρο Κολοσσαίον, το Ράδιοσίτι.

Και όπως είπε και ο Όσκαρ Γουάιλντ:  «Θεωρώ το θέατρο τη μεγαλύτερη τέχνη όλων, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με κάποιον άλλον την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος». 

Τώρα που ξεκινάει η θεατρική σεζόν, ανοίγει και η όρεξη μας να δούμε ωραίες θεατρικές παραστάσεις. Σε προηγούμενο άρθρο, κάναμε μνεία σε μερικά από τα πιο μικρά σε χωρητικότητα θέατρα της πόλης και τώρα ήρθε η ώρα να αναφερθούμε σε μερικά από τα πιο δημοφιλή και μεγάλα θέατρα της Θεσσαλονίκης.

Αναντίρρητα, ένα από τα  πιο γνωστά θέατρα της πόλης, είναι το «Αριστοτέλειον». Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, απέναντι από το Λευκό Πύργο, επί της οδού Εθνικής Αμύνης 2, κάθε χρόνο φιλοξενεί σπουδαία ονόματα του καλλιτεχνικού στερεώματος, μεγάλες παραγωγές και πολύ δημοφιλείς παραστάσεις. Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1965 ως κινηματογράφος και από το 2002 αποτελεί μια άκρως πετυχημένη θεατρική σκηνή. Φιλοξενούσε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου για πολλά χρόνια και έχει συνολική χωρητικότητα 772 θέσεων. Φέτος θα φιλοξενήσει, μεταξύ άλλων, το «Το Πάρτυ της Ζωής μου» με την Ελένη Ράντου και τον «Τούρινγκ» με τον Ορφέα Αυγουστίδη.

Ένας από τους πιο ιστορικούς χώρους στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι το «Βασιλικό Θέατρο». Κατασκευάστηκε το 1940 και το 1961 αποτέλεσε την πρώτη στέγη του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Από το 1986 ξεκίνησε να φιλοξενεί πολύ μεγάλες εκδηλώσεις και μετά την ανακατασκευή του στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, το Βασιλικό Θέατρο αποτελεί τη μόνιμη έδρα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Είναι ένα από τα λίγα θέατρα που παρέχει εύκολη πρόσβαση σε άτομα με αναπηρία, ενώ μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλες παραγωγές, καθώς έχει υποσκήνιο 10 μέτρων και άρτια τεχνική υποδομή. Έχει χωρητικότητα 683 θέσεων και θα φιλοξενήσει φέτος την παράσταση «Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν». Το Βασιλικό Θέατρο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Λευκό Πύργο, επί της οδού 30ης Οκτωβρίου 2 και συνεργάζεται τόσο με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος επί της οδού Εθνικής Αμύνης 2, όσο και με το μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών.

Στην περιοχή του Φαλήρου και στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 11& Παρασκευοπούλου 9 βρίσκεται το «Ράδιο Σίτι». Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1969 και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια φιλοξενεί κορυφαία ονόματα και έχει εξαιρετική ορατότητα από όποιο σημείο και αν κάθεσαι. Έχει χωρητικότητα 1000 θέσεων, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να γίνει κράτηση θέσης για άτομα με αναπηρία. «Όταν Ξανά Πέθανα», «Ο Μικρός Ήρωας», «20 Χρόνια Δελφινάριο» είναι μερικές από τις παραστάσεις που θα φιλοξενηθούν φέτος στο Ράδιο Σίτι.

Στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας 150 βρίσκεται το Κινηματοθέατρο «Κολοσσαίον». Το 2008 η Θωμαή Ζαφειρίου δημιουργεί την «Kolossaion Productions», υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Ζαφειρίου, με στόχο να δημιουργήσουν έναν πολυχώρο πολλαπλών δραστηριοτήτων. Η εταιρία περιλαμβάνει τόσο το κινηματοθέατρο «Φαργκάνη», όσο και τους θερινούς κινηματογράφους Ελληνίς και Ελληίς 2. Έχει χωρητικότητα 700 θέσεων, άκρως μοντέρνο εξοπλισμό για θεατρικές παραστάσεις και ταινίες και φέτος μπορείτε να απολαύσετε μια πληθώρα θεατρικών παραστάσεων, όπως «ο Παππούς έχει πίεση» και την παιδική παράσταση «Ηρακλής, οι Δώδεκα Άθλοι».

Κλείνουμε αυτή τη σύντομη αναφορά μας στα θέατρα της Θεσσαλονίκης με έναν ακόμα ιστορικό χώρο πολιτισμού, μιας και λειτουργεί από το 1936. Το «Θέατρο Αυλαία» συνηθίζει να φιλοξενεί παραστάσεις υψηλών απαιτήσεων, να συμπράττει συνεργασίες με θεατρικούς φορείς από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό και να παρέχει στο κοινό πάρα πολλές μουσικές εκδηλώσεις, παιδικές και θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, συνέδρια και ημερίδες. Βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, δίπλα στη ΧΑΝΘ, στην οδό Τσιμισκή 136, και φέτος το πρόγραμμα είναι πλούσιο σε καλαίσθητα θεάματα. Σπεύστε να δείτε τις παραστάσεις «Ο Κροκόδειλος», «…Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», «Lemons, Lemons, Lemons, Lemons, Lemons».

Αυτά είναι 5 από τα πιο γνωστά θέατρα της Θεσσαλονίκης, τα περισσότερα εξ αυτών στην καρδιά της πόλης, στην περιοχή της ΧΑΝΘ και του Λευκού Πύργου. Έχουν εξαιρετική πρόσβαση με τα λεωφορεία και επιδιώκουν και φέτος να συνδυάσουν, μέσω των θεατρικών παραστάσεων, την ποιότητα με την ουσία.